பொறாமை பற்றி ஒரு இறுதி போஸ்ட்! – பாதசாரி

“பொறாமையிலிருந்து விலகியிருங்கள். ஏனென்றால், நெருப்பு விறகுகளை எரித்துவிடுவதைப் போல, பொறாமை நற்செயல்களை அழித்துவிடுகிறது” என்பார்கள் ரசூலுல்லாஹ். இதைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்று இணையத்தைத் தேடினால் இந்த ’ஹதீஸ்’ பலமானதா பலவீனமானதா என்று தொப்பிவாப்பாக்கள் சண்டயிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ஓடிவந்து விட்டேன்.

இந்த ஆமை பற்றி எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளரான பாதசாரி அவர்கள் ஃபேஸ்புக்கில் அவ்வப்போது எழுதியவற்றை சேகரித்து வைத்திருந்தேன் – கொஞ்சம் திருந்துவோமே என்று. எப்போதாவது அவற்றை எடுத்துப் படிப்பது வழக்கம் (முடியவில்லை :-)) . ’படம்’ இன்றோடு கடைசி என்று அவர் போட்டிருந்ததால் இங்கே பகிர்கிறேன். நன்றி. – AB


பொறாமை என்பது புற்றுநோய் மாதிரி..
முளையிலேயே கிள்ளி எறிந்தால் தப்பிக்கலாம்..

புற்று செல்கள் அதிவிரைவாகப் பல உறுப்புகளுக்கும் பரவுவது (metastases ) போல , ஒருவர்மீது கொள்ளும் பொறாமை , ஊரார் அனைவர் மீதும் பற்றி உனக்குள் துயரமாகும் . புற்று உள்ளிருந்து தொடங்குவது போல பொறாமையும் உனக்குள்ளிருந்தே புறப்படுகிறது.. வெளித்தூண்டுதல் ஏதுமில்லை !

உண்மையில் உன் பொறாமை பற்பலர் மீதூரினும் ,
காரணம் ஒன்றே தான்..

நீ ‘ஒருவர் ‘ மீது தான் பொறாமை கொள்கிறாய் !

அமைதியின்மைக்கு முழுமுதற்காரணம் பொறாமை தான்..

இந்த பொறாமை என்பதும்
ஆசையின் ஒரு மாறுவேடம் தான் !

***

” ஒருவர் மீதுள்ள பொறாமையை நீங்கள் எப்படித் தணித்துக் கொள்கிறீர்கள் ? “

” அவரை வாயாற வாழ்த்தித் தான் “
*
மருள் சூழ் உலகை எதிர்கொள்ள நமக்கு அருள் சூழ் இதயமே வழி.

யார் மீதும் உன் வருத்தத்தை அல்லது வெறுப்பை நீ நீடித்துப் பேணினால் , தீராமல் வருந்துவது நீயாகவே இருக்கக் கூடும்.

***

எல்லாமே நிலையற்றவை (impermanence) என உணரும் போதினிலே எண்ணங்களும் நிலையற்றவை தான் என – அவை தானே குறையும் என்கிறது புத்தம்.

எண்ணம் எழும் போது , ‘ ஓ..! இன்னொரு எண்ணமா ..நடக்கட்டும் நடக்கட்டும் ..! ‘ என நகர்ந்து விட வேண்டியது தான் !

***

ஆசைகளுக்கு பல குணம். இதில் பொறாமையின் ஆசை விசித்திரமானது ! எட்டுத் திக்கும் பாய்ந்து , எதிராளியால் அன்றி , தனக்குத் தானே ஆறாத உட்காயம் பெறுவது !
( சொந்த செலவில் சூனியம் எனும் இக்காலக் கூற்று இதற்கும் பொருந்தும் ! )

வள்ளுவ ஆசானே !
யாதனின் யாதனின் யாதனினும் நீங்கவியலா இது ஒன்றின் நோதலே எங்களுக்கு தலையாய துன்பம் , இறுதியாக கடைசி மனிதன் இருக்கும் வரை போலும் !

***

துள்ளித் திரியும் சிறார் மீதிலும் இருந்து , தள்ளாடும் முதியோர் மீது வரை உன் பொறாமை பாய்கிறது !

***
போட்டி மனப்பான்மையை மூன்று வேளையும் உண்டுகொண்டு , இயலாமைத் தாழ்வுணர்ச்சியை அருந்தியபடி , சுயபிம்ப ஒப்பீட்டுத் தீனியை சதா கொறித்துக் கொண்டு உறக்கமின்றி மனம் படும் பாடு தான் மனிதனுக்குப் பொறாமை .

காரணத்திற்கெல்லாம் அடிபணிந்து விடுமா இந்த மூடுபனி மனம் ?

எக் காரணம் கொண்டும் இனி எதற்கும் காரணத்தைத் தேடி , அமைதியை இழக்கக் கூடாது.

காரணம் எதுவும் வாழ்வுக்கு
அர்த்தம் வழங்கி விடாது .

எல்லாக் காரணமும்
மனிதன் புரிந்து விடச்
சுலபமானவை அல்ல..

பிறன் மனதில் ஒரு துளியும் பொறாமை இருக்காது என்று நம்பித்தான் பழகுகிறோம். இது தான் இன்றைய வாழ்வைப் புரிதலில் இறுதி நம்பிக்கையாக இருக்க முடியும்.

பிறர் மீது வெறுப்பின் கசப்பை உமிழ உமிழ , தன்மீதும் வெறுப்பின் கசப்பு தனக்குள் சேகரமாகி தானே விழுங்க வேண்டியிருக்கும்.

ஆதி முதல் இன்றுவரை ,மனிதனின் மதிக்கத் தக்க சாகசம் என்பது அது பொறாமையிலிருந்து நீங்குவது தான்..

***

கடைசி(?) பதிவு :
பொறாமை பற்றி , திகட்டத் திகட்ட எக்கச்சக்கமாக ‘ போஸ்ட்’கள் போட்டாச்சு.. இனி நீ போடத் தேவையில்லை ‘ – என்றார் நாளும் என் நலம் நாடும் மேதமைமிகுந்த மேன்மையான என் நண்பர்.
‘ ஒரே ஒரு முத்தம்..கடைசி முத்தம்..இந்த ஒரு தடவை மட்டும்..’ – எனக் காதலியிடம் கெஞ்சும் காதலன் போல , மானசீகமாக அவரிடம் கெஞ்சி விட்டு , பொறாமை பற்றி ஒரு இறுதி போஸ்ட் :
‘என்னைப் பற்றி முழுசா , அவ்வளவு டீடெயிலா டீப்பா , ஏன் தெரிஞ்சுக்க விரும்பறீங்க , ஏன் பொண்ணு குடுக்கப் போறீங்களா ? ‘ – என்று கிண்டலாகக் கேட்டதற்கு ,
அவர் நேர்மையாகச் சொன்னார் :
” உங்க மேல பொறாமைப் படறதுக் காகத்தானுங்க..”
*
நன்றி : பாதசாரி

ஈன்ற பொழுது (சிறுகதை) – ஜே. ஷாஜஹான்

ஈன்ற பொழுது – ஜே. ஷாஜஹான்

சுந்தரேசன் கிட்டத்தட்ட சலிப்படைந்தே விட்டான். இந்த ஊருக்குள் யாருக்கும் கையில் இருக்கும் தெளிவான முகவரியைச் சொல்லியும் இடம் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஒருவன் வடக்கிற்கும், மற்றொருவன் தெற்கிற்குமாய் அலையவைப்பது மிகவும் சங்கடப்படுத்தியது. இனிமேல் யாரிடமும் கேட்க வேண்டாம் என்பது போல் கடைசியாய் அந்த டீக்கடைக்காரர் காட்டிய வழியில் நடக்கலானான்.

“இந்நேரத்திற்குள் அப்பாவிற்கு நான் வந்தது தெரிந்திருக்குமோ? இருக்காது. அப்படியே என்னைத் தேடினாலும் இங்கே வந்ததாகத் தெரிய நியாயமே இல்லை” என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

நல்ல உயரமும், உயரத்திற்கேற்ற உடல்வாகும் கொண்ட 17 வயது இளைஞன் சுந்தரேசன். கொஞ்சம் பளபளப்பான கருப்பு அவன் நிறம் பார்ப்பதற்குச் சிகப்பைவிட அழகாகக் காட்டி நிற்குமே, அந்தக் கருப்பு: பளஸ்டூ படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். திடீரென அவன் இப்படிக் கிளம்பி வந்ததற்கு தெய்வானைப் பாட்டியும் ஒரு காரணம் என நினைத்துக்கொண்டான்.

பாட்டி இவனுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து அம்மாவைத் திட்டிக்கொண்டுதானிருக்கிறாள். “சண்டாளி. அவ உருப்படமாட்டா உங்களை விட்டுட்டுப் போனதுக்கு என்னென்ன கஷ்டமெல்லாம் அனுபவிக்கறாளோ?” என்பாள்.

அப்பா அந்தக்காலத்திலேயே நல்ல குடிகாரர்தான் அடிக்கடி குடித்துவிட்டு வந்து அம்மாவை, தாத்தாவை சமயங்களில் குழந்தைகளைக்கூட அடித்திருக்கிறார். பாட்டி அதையும் சொல்லி அழுவாள்.

அப்பாவின் குடிவெறியில் அடி உதையும், அதே குடிவெறியில் மணிமணியாய் மூன்று பிள்ளைகளையும் பெற்றுக் கொண்டாள் அம்மா. அதில் மூத்தவள் உமா, அடுத்தவன் சுந்தரேசன், கடைசியாய் சாரதா. இவர்களுடன் பட்டினியும், பசியுமாய் அழுது வடிந்து கொண்டிருந்த அம்மா ஒரு நாள் சாரதாவைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். வெளியேறியவள் யாரோ டிரைவர் ஒருவருடன் குடும்பம் நடத்துவதாய்த் தெரிய வரவே ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது.

“அலை பாஞ்சாடீ, மனசுல வச்சுட்டிருந்தே நேரம் பார்த்து கிளம்பிட்டா! போனா என்ன? என் பிள்ளைக்கு கல்யாணமாகலையா? இல்ல இன்னும் ரெண்டு பெத்துக்கலையா? நல்ல வேளை உமாவும், சுந்தரும் பள்ளிக்கூடம் போய்ட்டு மதியச் சாப்பாட்டுக்கு என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாங்க. அவ பள்ளிக்கூடத்திலேயும் வந்து தேடியிருந்திருக்காளே! இந்தப் பிள்ளைகளையும் இழந்திடாம கடவுள்தான் காப்பாத்தினான்!” என்று வாடிக்கையாய் பாட்டி புலம்ப ஆரம்பித்தாள்.

அவனின் அம்மா இப்படிக் கிளம்பிப்போனது ஊர் முழுவதும் தெரிந்ததுதான். இருந்தும், மாதம் ஒரு முறையாவது இதனைப் பாட்டி யாரிடமாவது சொல்லிக்காட்டுவாள், வேலையற்ற கிழடுகள் சிலரும் தூபமிட்டு ஆரம்பித்து வைத்து வேடிக்கை பார்ப்பார்கள்.

எப்படித்தான் ஞாபகப்படுத்திப் பார்த்தாலும் அம்மாவின் முகம் மட்டும் சுந்தருக்கு நினைவிற்கு வருவதேயில்லை. அம்மா கிளம்பிப் போகையில் சுந்தருக்கு ஐந்து வயதும், உமாவிற்கு எட்டு வயதும்தான். ஆயினும் உமா மட்டும் அம்மாவின் முகம், செய்கை, பேச்சு இவையெல்லாம் இப்படி, இப்படி’ என்று செய்து காட்டுவாள். ‘சுந்தரைப் பாத்தா அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டாம்” என்று அடிக்கடி கூறுவாள்

இவன் கால் சட்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த காலம் வரையில் தலையை மேல் நோக்கி வாரி நடு உச்சி எடுத்து, கண்ணாடியைக் கையில் கந்து, ‘பாருடா சுந்தர், இப்படித்தான் இருக்கும் நம்ம அம்மா!’ என்பாள்.

சுந்தருக்கு அப்பொழுதெல்லாம் ரொம்பப் பெருமையா இருக்கும். இதெல்லாம் சித்திக்கு தெரிஞ்சா கொன்னுடும்’ என்கிற பயமும் அந்தக் காலம்வரை இருந்தது. ஆனால் அம்மா மீது இனந்தெரியாத வெறுப்பு வந்தது. ஏனோ தெரியவில்லை, உமா மட்டும் அம்மாவை பாட்டியிடமோ சித்தியிடமோ விட்டுக்கொடுக்கமாட்டாள்.

நண்பர்களின் வீட்டிற்குப்போகிற சந்தர்ப்பங்களிலெல்லாம், சுந்தர் சொல்லாமலேயே சுந்தரின் அம்மா பற்றி அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கும். இதனால் அம்மாவின்மீது மேலும் வெறுப்புணர்வு ஏற்பட்டது.

ஆனால் உமா மட்டும், அம்மாவை நீ பார்த்து பேசினா இப்படிச் சொல்ல மாட்ட. அம்மா நம்மைத்தேடி வந்ததுக்காக, அது ஓடிப்போன இரண்டு வருஷம் கழித்து அப்பா, சித்தி, அத்தை இன்னும் யாராரிட்டயோ நல்ல அடிவாங்குச்சு என்பாள். இதெல்லாம் எப்படி உமாவுக்குத் தெரியும் என்பது கூட சுந்தருக்கு தெரியாது.

அப்பா இன்னும் குடியை விடவில்லை. ஆனால் அம்மா தந்த அதிர்ச்சி வைத்தியத்திற்குப் பின்னர் ஆர்ப்பாட்டங்கள் எல்லாம் ஓய்ந்து போனது. உமா மட்டுமில்லை என்றால், தான் கூட எங்காவது போய்விடலாம் என்று சுந்தர் நினைப்பான். உமாதான் சுந்தருக்கு அக்கா, அம்மா, நண்பன். இது ஒன்றின் இழப்பைப் பிறிதொன்றில் சரிக்கட்டுகிற விஷயமாய்ப் படவில்லை. அம்மா இருந்திருந்தால் கூட உமாதான் இவனுக்கு பிடித்தமான உறவாக இருந்திருப்பாள் என்று அடிக்கடி நண்பர்களிடம் சுந்தர் கூறுவதுண்டு. உமா எதிலும் தெளிவு, தீர்க்கம் கொண்டவள்.

கடைசியாக “வையாபுரி சந்துக்கு” வந்தடைந்தது குறித்து மிகுந்த சந்தோஷம் கொண்டான். இதன் பழைய பெயர் வையாபுரிச் செட்டியார் சந்து, அல்லது ‘வையாபுரி பிள்ளைத்தெரு’ என்றிருந்திருக்கும் வரிசையாக கதவிலக்கங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே நகர்ந்தான்

24,25,26,27, – மூங்கில் தட்டியால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது முன் பகுதி ஒட்டுக் கட்டிடம், கதவருகே சென்றான்.

‘சார்?’ என்றான். இந்த ‘சார்’ யாருக்கு? அந்த டிரைவருக்கா அல்லது இங்கிருக்கும் வேறு யாருக்குமா? இப்படியே திரும்பிவிடலாம் என்று தோன்றியது சுந்தருக்கு. வாழ்வில் முதல் முதலாய் இத்தனைப் பதட்டத்திற்குள்ளானான்.

‘சரி திரும்பி விடலாம்’ என்று நினைக்கையில், பதினைந்து வயது மதிக்கத்தக்க பெண் ஒருத்தி ‘யார் வேணும்?’ என்று கேட்டுக்கொண்டே கதவைத் திறந்தாள்.

”மிஸஸ் அகிலா வீடு இது தானுங்களே” மென்று முழுங்கிக் கேட்டான்.

‘வாங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு கதவை முழுவதுமாய்த் திறந்துவைத்துவிட்டு உள்ளே போனாள். போகுமுன் உஷ்ணமாய் ஒருமுறை முறைத்துவிட்டுப் போனாள்.

உலகத்தில் எந்த மகனும் தன்னைப் பெற்றவளை இப்படி மூன்றாம் மனுஷன் மாதிரி பார்க்கிற அவலத்தை அனுபவித்திருக்க மாட்டான் என நினைத்துக் கொண்டான். இப்படியே கூட திரும்பிவிடலாம்; வேகமாய் தெருவைக் கடக்கும்வரை ஓடிக் கூடப்போய் விடலாம். மிஞ்சிப்போனால் பைத்தியம் என்று நினைப்பார்கள்; நினைத்துவிட்டுப்போகட்டும்.

அதற்குள் கம்பீரமாய் ஒரு பெண் வந்தாள். பார்த்தவுடன் தெரிந்து விட்டது இவள்தான் ‘அம்மா’ என்று! வீட்டில் இவளின் புகைப்படமோ, கல்யாணப்படமோ இல்லாது சிதைத்துப் போட்டிருந்தார் அப்பா. ஆனால் நடுவகிடு பிரித்து, “இப்படித்தாண்டா இருக்கும் அம்மா’! என்று உமா சொல்வது நிஜம்தான் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

“நீங்க?” அந்தப் பெண் புரியாமல் கேட்டாள்.

“நான் திருச்சில இருந்து வாரேன். சுந்தரேசன்” என்றான்.

”சுந்தர் தனுஷ்கோடி பேரன் சுந்தர்!”

“ம்ம்”

ஆனந்தம் கலந்த அதிர்ச்சியில் அவளுக்கு கண்கள் கலங்குவது தெரிந்தது. தனுஷ்கோடி பேரன் என்றால்தான் சகல உறவினர்களுக்கும் தெரியும். தாத்தா அவ்வளவு பிரபலம் அவர் இறந்த பின்னர் அவரின் சொத்துக்களை விற்றுத்தான் குடும்பம் சீர்பட்டிருக்கிறது.

“வாப்பா சுந்தர் வா, உள்ளே வா”

“சாரதா, அவன்தாம்மா நம்ம சுந்தர். உன் அண்ணன் சுந்தர்” சொல்லிவிட்டு சுவரோடு சாய்ந்து உட்கார்ந்து தேம்பினாள் சாரதாவும் அவளருகே வந்து உட்கார்ந்தாள், சுந்தரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அம்மா அழுவதைப் பார்த்து சாரதாவும் அழுதாள் இவர்கள் இருவரும் அழுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சுந்தருக்கு இது அவஸ்தையாகப்பட்டது. ஏதோ நினைத்துக்கொண்டவள்போல புடவைத்தலைப்பால் கண்களைத் துடைத்துவிட்டுக் கேட்டாள்.

“எப்படிப்பா இருக்க? என்ன பண்றே? உமா என்ன செய்றா? அவுங்க எப்படி?”

ஒட்டு மொத்தமாய்க் கேட்டாள். தனது வீட்டுச் சொந்தங்கள்கூட அறுந்து போய்விட்டதால் எதையும் விசாரித்து அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றாள்.

“என்ன ஏதுன்னே தெரிஞ்சுக்க முடியாதப்ப, நினைச்சுட்டிருக்கிறது மட்டும் என்ன பிரயோசனம்னு விட்டுருவேன் சுந்தர் ஆனா நினைக்காமலும் இருக்க முடியலை. இருந்தும் தேடி வந்தியே, உங்காலிலே விழணும்பா!” என்றாள்.

சாரதாவுக்கும், உமாவுக்கும் நிறைய ஒற்றுமை இருப்பதாகப்பட்டது. நளநீளமான அந்த விரல்கள் உமாவுக்கு இருப்பதைப் போன்றுதான் சாரதாவுக்கும்.

“உமாவைக் கூட்டிட்டு வந்திருக்காலாமே? அவ எப்படி வரமுடியும்? அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சதுன்னா போச்சே. எனக்கு வேணும்பா. வேணும். பிஞ்சுகளை தவிக்க விட்டுட்டு இப்படி ஓடிவந்தேனே பட்டினியோ, வாழ்வோ, சாவோன்னு என் குழந்தைங்க கூட்டு மாட்டாம இப்படி வந்தேனில்ல. எனக்கு இன்னும் வேணும்!”

சுந்தர் எதுவும் பேசவில்லை . சாரதா, உள்ளே போய் காப்பி கலந்து வந்து சுந்தரிடம் தந்தாள். வேண்டாம் என்று மறுப்பதற்கான வார்த்தைகள்கூட அனாவசியமாகப்பட்டது. சுந்தர் நிமிர்ந்து அம்மாவைப் பார்த்தான்.

தெளிவான கண்கள், அந்த மூக்கு, உதடு எல்லாம் சுந்தருக்குப்போலத்தான்.

”சுந்தர், உமாவுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?”

”அடுத்த மாதம் 7-ம் தேதிதான் கல்யாணம். மாப்பிள்ளை ஒரு பிரைவேட் கம்பெனியில் கிளார்க்கு. நல்ல மாதிரி. உங்களுக்கு பத்திரிகை கொடுக்கணும்னு அக்கா ரொம்பப் பிரியப்பட்டது. அதான் அலமு சித்திட்ட போய், உங்க அட்ரஸ் வாங்கிட்டுப் பார்க்க வந்தேன்” பேசிக் கொண்டே கைப்பையிலிருந்து முனைகளில் மஞ்சள் தடவிய பத்திரிகை ஒன்றை எடுத்துக் கொடுத்தான். வாங்கிப் பார்த்து மீண்டும் அழுதாள். ஆனால் இந்த முறை சாரதா அழவில்லை. சுந்தரின் அருகே வந்து நின்று “என்ன பண்றீங்கண்ணே ?” என்றாள் சாரதா. “ப்ளஸ்டூ” என்றான்.

கொஞ்சநேரத்தில் “அம்மா’ என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டே ஒரு பையன் வந்தான். அம்மா, அவனையும் அழைத்து “இவன்தான் சுந்தர்” என்றாள். கொஞ்சமாய் சிரித்து, “வாங்கண்ணே” என்று சொல்லிவிட்டுப் மலங்கமலங்க விழித்தான்.

“கடைசிப்பையன். சுவாமிநாதன். எட்டாம் வகப்பு படிக்கிறான்” என்றாள் அம்மா.

இப்பொழுதுதான் அழுவதை முழுவதுமாக நிறுத்தியிருந்தாள் அம்மா.  இன்னும் கொஞ்சநேரம் இருந்து சுவாமிநாதனின் அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டுப் போகச் சொன்னாள். அவர் பார்த்தால் சந்தோஷப்படுவார் என்றாள்.

“இல்ல. நேத்து ராத்திரியே கிளம்பி வந்துட்டேன் இப்பக் கிளம்பினாத்தான் ராத்திரிக்குள்ள திருச்சி போக முடியும்” என்று மறுத்துவிட்டான் சுந்தர். போக, அவனுக்கு அந்த டிரைவரைப் பார்க்க வேண்டுமென்று தோன்றவில்லை.

சாரதா, சுவாமிநாதன், அம்மா மூவரும் எடுத்துக்கொண்டிருந்த போட்டோ ஒன்றை கொண்டு வந்து தந்தாள் சாரதா. தனது பாஸ்போர்ட் சைஸ் போட்டோ இரண்டும் தந்தாள். எதற்கு இரண்டு என்று சுந்தருக்குப் புரியவில்லை .

“அக்கா கல்யாணத்துக்கு, நானும் சுவாமியும் வர்றோம் நம்ம சொந்தங்கள் யாரையும் எனக்குத் தெரியாது; என்னை அவங்களுக்கும் தெரியாது. ஆனா அக்காவ நான் நேரில் பார்க்க நீங்க ஏற்பாடு செய்யணும் அடிக்கடி வந்து போங்கண்ணே !” என்றாள் சாரதா.

புறப்படும்முன்னர் அம்மா மீண்டும் அழலானாள். சுந்தரை அழைத்து கன்னத்தில், நெற்றியில், உச்சியில் முத்தமிட்டாள்.

சுந்தர் பஸ் ஸ்டாண்டை நெருங்கிய போது, சுவாமிநாதன் சின்ன பிளாஸ்டிக் கவரில் கேக்குகளும், இனிப்பும் கொண்டு வந்தான்.

“சாரதாக்கா கொடுத்துவுட்டாங்க. போனதும் உமாக்காட்ட சொல்லிக் கடிதம் போடச் சென்னாங்க! வாரேண்ணே ‘ தெளிவான முகவரி எழுதிய துண்டுச் சீட்டையும் கொடுத்துவிட்டு ஓடிப்போனான்.

வீட்டுக்குள் நுழையும்போது இரவு கொடூர அமைதி கொண்டிருந்தது. கதவைத் தட்டியவுடன் உமா ஓடிவந்து திறந்தாள். செருப்பை உதறிவிட்டு, முகங்கழுவி சமையலறைக்குப் போனான். சாப்பாடு போட்டு வைத்துவிட்டு, வெளியே போய் எட்டிப் பார்த்துவிட்டு வந்தாள் உமா. பாட்டி திண்ணையில் இல்லை. எல்லோரும் உள்ளே தூங்குகிறார்கள்.

“என்னடா சுந்தர், அம்மாவைப் பாத்தியா?”

“ம்”

ஆறு மணி நேர பஸ் பிரயாணம் முழுவதிலும் தீர்மானம் செய் கொண்டான். உமாவிடம் சொல்லும்போது, தான் அழுது விடக்கூடாது என்று.

உமா அடிக்கடி சொல்வாள். ”எதுக்குமே, எப்பவுமே அழக்கூடாகப் சுந்து கம்பீரம்தாண்டா ஆண்பிள்ளைக்கு அழகு. இதோ என்னை எடுத்துக்க. நான் அழணும்னா எத்தனை தடவ அழுதிருக்கலாம். மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கிறப்பவே விட்டுப்போன அம்மா, சித்தியால நின்னுபோன காலேஜ் படிப்பு, நமக்கெல்லாம் பிரியமான தாத்தா இறந்தது, இப்படியே ஒவ்வொண்ணையா நினைச்சு அழுதிட்டிருக்கலாம் எல்லாத்தையுமே நாம ‘டைஜஸ்ட்’ பண்ணித்தாண்டா ஆகணும் அடிபட்டு மரத்துப்போன பின்னால ஏத்துக்கறத விட, நாமே வலிய வந்து ஏத்துக்கப் பழகிட்டா பிரச்சனை பாதி குறைஞ்சிடும்” என்பாள்.

கள்ளமில்லாத அம்மா. அதே கம்பீரத்தில் ஒளிரும் சாரதா. எளிமையான, இனிமையான குடும்பச் சூழல் சாரதாவும், சாமிநாதனும் கூட சுந்தரை, உமாவைப்பற்றி ஏற்கனவே அறிந்து வைத்திருந்தது. தெரிந்து கொண்டவுடன் ‘அண்ணா ‘ என்று ஒட்டிக் கொண்டது பற்றி உமாவிடம் சொன்னான்.

அம்மாவிடம் வளர்ந்திருந்தால் உமா இன்னும் அதிக ஆளுமை உடையவளாய் ஆகியிருப்பாள் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

சாப்பிட முடியவில்லை. சாரதா தந்த போட்டோ, இனிப்பு ஆகியவற்றை உமாவிடம் தந்தான். பஸ் பிடித்துப்போனது, வீடு தேடி அலைந்தது ஆகியவற்றைக் கூறினான் எல்லாவற்றையும் கேட்டு கொண்டிருந்துவிட்டு உமா கேட்டாள் “சுந்து, இப்ப சொல்லுடா, அம்மாவ உனக்குப் பிடிச்சுருக்கா, இல்லியா?”

“நாம பள்ளிக்கூடம் போயிட்டதாலதான் அம்மா சாரதாவ மட்டும் கூப்பிட்டுக் கொண்டு போனாங்களா. உமா?”

“ஆமாண்டா . ஏன்?”

சங்கர் சிறிது நேரம் உமாவின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டுப் பேசினான்.

“எனக்கு ஒண்ணு தோணுது உமா. அன்னைக்கு நாம இரண்டு பேரும்கூட பள்ளிக்கூடம் போகாம இருந்திருக்கலாம்!” சுந்தர் உடைந்துவிடாமல் திடமாய்ச் சொல்லி முடித்ததும் வழக்கத்திற்கு மாறாக, உமா சுந்தரின் மடியில் முகம் புதைத்து நெடுநேரம் விம்மி விம்மி அழுதாள்.

*

நன்றி : ஷாஜஹான், மாதவராஜ், சென்ஷி

தொடர்புடைய பதிவுகள் :

தோழர் ஷாஜஹான் உரை

பேச்சும், எழுத்தும் வேறு வேறாய்…. – மாதவராஜ்
காட்டாறு – umakanishkar

கொம்பன் – கந்தர்வன் சிறுகதை

’சபராளி’ என்னைக் கலங்கவைத்த கதை இது. நண்பர் எஸ். ஷங்கரநாராயணன் தொகுத்த ‘1999ன் சிறந்த கதைகள்’ தொகுப்பிலிருந்து, நன்றியுடன்..


gandharvan

கொம்பன் – கந்தர்வன்

அதிகாலை மங்கலில் மாடுகள் படுத்திருந்தது வெள்ளை வேட்டியை விரித்துப் போட்டது போலிருந்தது. செவல் காட்டுப்பக்கமிருந்து வந்த காலைக் காற்றை உடம்பில் வாங்கியபடி மங்கலக்குடியார் மந்தையை நோட்டம் விட்டிக்கொண்டிருந்தார். விடிகாலைக் குளிர்ச்சிக்கு சுகமாகக் கழுத்தை நீட்டிச் சில. பாரியான வயிறுகளை ஒரு பக்கமாய் சரித்துச் சில.நாலு கால்களையும் நீட்டி ஏகாந்தமாய்ச் சிலவை…என்று கலக்கம் கலக்கமாகவும் அதி சுதந்திரமாகவும் படுத்திருந்தன மாடுகள்.

சிலது ரொம்ப சினேகிதத்துடன் ரெண்டு ரெண்டாய் ஒட்டிப் படுத்துக் கிடந்தன. விடிந்து கொண்டிருப்பது தெரிந்து எழுந்திருக்கலாமா வேண்டாமா என்ற நினைப்பு வந்ததும் சோம்பலோடு சினேகித மாட்டிற்கு சுகம் வரும்படி நாக்கால் நீவிக் கொண்டிருந்தன சிலவை. அவர் அண்ணாந்து ஆகாயத்தைப் பார்த்தார். அதன் கீழாக பூமியின் வாசம் நுகர்ந்து றெக்கை இல்லாப் பெரும் பெரும் பறவைகளைப் போல் அவை படுத்திருந்தன.

மங்கலக்குடியாரையும் அவருடன் மந்தைக்கு வந்திருந்த கீழத்தெரு ஆட்களையும் விட்டு விலகிய பண்ணையாள் கீழ்த்திசைக் குச்சிலுக்குள் போய் வேட்டியைப் போர்த்திப் படுத்துக்கிடந்த மந்தைக்காரனை எழுப்பினான். அவன் விழித்ததும் சொன்னான். ‘மங்கலக்குடியிலிருந்து வந்திருக்கோம் மொதலாளி நிக்கிறாரு.’

மந்தைக்காரன் வேட்டிகட்டி இடுப்பில் துண்டு சுற்றிச் சாத்தி வைத்திருந்த சாட்டைக் கம்புடன் வெளியே வந்தான். அவன் இரவு வெகு வேரம் நட்சத்திரங்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு நான்காம் ஜாமத்தில் தூங்கத் துவங்கியதால் கண்கள் சிறுத்தும் சிவந்தும்கிடந்தன. அங்கவஸ்திரத்தோடு நின்று கொண்டிருந்த மங்கலக்குடியாரை கும்பிட்டுச் சொன்னான்.

‘ரெண்டு வருசத்துக்கு முந்தி ஐயா வந்தது’

‘ஆமா இப்ப காணி கரை கூடிருச்சி’

‘அடுத்து ஒரு ஜோடி வேணும்ல’ என்றான் பண்ணையாள்.

அய்யா கன்னு (கன்று) பாக்கிறீயளா? என்றான் மந்தைக்காரன்.

‘ஆமா’ என்றபடி தான் கூட்டிவந்த ஆட்களைப் பார்த்தார். அவர்கள் மந்தைக்காரனை முன்னென விட்டுப் பின்னே நுழைந்தார்கள்.மந்தைக்குள் அறிமுகமற்றவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைகையில் வாரிச்சுருட்டி எழும் பெண்களைப் போல் முன்னங்கால்களைத் தாறுமாறாக மடக்கி அவசர அவசரமாய் மாடுகள் எழுந்தன. கிடேரிகள் பிஞ்சுக்கொம்புகளை வேகவேகமாய் ஆட்டின. கிடாக்கள்
பின்னங்கால்களைக் காற்றில் உதைத்தன.

எழுந்தவாக்கில் மாடுகள் கால்களைத் தூக்கி சாணி போட்டன. மூத்திரம் பெய்தன. மங்கலக்குடியார்மந்தையின் பக்கவாட்டில் போய் கிடாக்களின் ஆட்டத்தை உற்றுப் பார்த்தார். எங்கு பார்த்தாலும் கொம்புகளாகத் தெரிந்தன. பண்ணையாளும் கீழத்தெரு ஆள்களும் மந்தைக்காரனோடு மந்தையின் முதுகுப்பகுதியில் மெல்ல மெல்ல முன்னேறிச் செல்கையில் மாடுகளின் அட்டகாசம் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது.

அவருக்கு மந்தை மாடுகள் தான் பிடிக்கும். சந்தையில் நிற்கும் மாடுகள் சத்துக்கெட்டவை. மாடு குனிந்து விடாமல்,மூக்கணாங்கயிறு பிடித்து முகம் நிமிர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள் தரகர்கள். நெற்றிச் சுழிக்கு விபூதி பூசி மறைப்பார்கள். அரைக்கிழடும் வங்கிழடுமானவைகளை எண்ணெய் பூசி கண்ணை மயக்குவார்கள்.

மந்தை மாடுகள் தான் தோன்றிகள். தறி கெட்ட வளர்ப்பு. பூசணிக்காய்போல் மடுக்கள் சுமக்கும் பசுக்களிலிருந்துமனிதர்களுக்கு ஒரு சொட்டு பால் கூடப் பீச்சக்கூடாது. என்பது மந்தையின் முதல் விதி. எல்லாப் பாலும் கன்றுக்கு. பசுவும் கன்றும் கழுத்தில் கட்டும் உலகக் கயிறுகள் அறியா. பசு தேடித் தேடித் போய் கண்டறிந்து நிற்கும். ‘இன்னும் குடி இன்னும் குடி ‘ என்று நாக்கில் கன்றுடம்பு நக்கி மட்டும் வளர்ப்பதல்ல மந்தையில் கன்று வளர்ப்பு. கடல் போல் அமிர்தம் சொரியும் பசு கன்றுக்கு..

மந்தையில் மேய்சல் நிலங்களிலும் கன்றுகள் நடப்பதில்லை . இரவு பகலாய் எம்பி குதித்துதான் திரியும். பால் குடி மறக்கும் காலம் புலியின் நீளத்துக்கு நெருக்கும். கொம்பு முளைக்குமுன்பே பசுக்கை விரட்ட ஆரம்பிக்கும். மந்தைக்காளைகள் எல்லாமே பொலிகாளைகள். நடந்து வரும் போதே ‘இந்த உலகத்தை என்ன செய்ய போகிறேன் பார்’ என்பது போல் பூமியைத் தூசி பறக்க விட்டுத்தான் நடப்பார்கள். சதா காலமும் பசுவின் மூத்திரம் சுவைத்து மூஞ்சியை ஏழு கோணங்களில் வைத்து ரசாயன பரிசோதனை செய்வார்கள் சேர்க்கையின் நிமித்தம்.

செவல் அடிவார வார்ப்பகுதியான பதினேழு கிராமங்களுக்கு வெளியே வனமும் சுனைகளுமாயுள்ளன. புதர் புதராய் புல் வளர்ந்து முழங்காலுக்கு கிடக்கும். சிறு மழைக்கும் பனிக்கும் கூட அருகம்புல் புசு புசு வென்று முளைத்துக் காற்றிலாடி மந்தையைக் கூப்பிடும். ஒரு வாய்க்கு ஒரு பிடி என்று மாடுகள் புல் மேய்ந்து செழித்தும் திமிர்பிடித்தும் திரியும். எலும்பு தெரியும் மாடு மந்தைக்குள் தெரிந்தால் ஊருக்கு கொண்டுபோய் விடுவார்கள்.

மந்தை மேய்ப்பிற்காக திக்குக்கு ஒருவராக நாலு பேருண்டு ஏழு நாளுக்கு ஒரு திசையிலே போய்த் திரும்பும் மந்தை. இராத்தங்கல்பதினேழு கிராமங்களுக்கு வெளியே காட்டுப் பொட்டல்களில் நிகழும். பட்டி, கதவில்லை மந்தைக்கு. மந்தைக்காரனைக் கேட்டால் சொல்வான். திமிர் கொண்டதுக்கு பேர்தான் மந்தை. ஆனா சத்தியத்துக்கு கட்டுப்பட்டது.

ஊர்த் தொழுவங்களில் கட்டிக் கிடக்கும் மாடுகளை திருடிக் கொண்டு போவதும் தடம் பார்த்துப் போய் கண்டுபிடிப்பதும் மந்தையில் நேர்வதில்லை. ஈனும் நாளில் நஞ்சுக்கொடி வாசத்துக்கு வரும் நாய் நரிகளே மாட்டுக் கொம்புகளில் கிழிபடுவதால் எந்த சூரனும் மந்தை மாட்டை தொட்டுத் திருட முடியாது..கோட்டைச் சுவர்கள் கொம்புகள்.

மேடு தென்படும் இடங்களைக் கண்டால் மாடுகளுக்கு ஆவேசம் வரும். கொம்புகளால் மேட்டை குத்திக் குதறும்.மேடுகள் சமாதிகள் என்றாலும் விடாது.

கண்மாய்ப்பக்கம் மேயப் போய்விட்டு வந்தால் எல்லா மாட்டுக் கொம்பிலும் கரம்பை அப்பியிருக்கும். ஆளுயரக் கண்மாய்க்கரை மேடுகளைக் பார்த்த கோபம்.

பௌர்ணமி இரவுகளில் மந்தை பூராவிலும் கொம்புகளாய் கிடப்பதைப் பார்க்க வெகு அழகாய் இருக்கும். அமாவாசை ராத்திரிகளில் கொம்புகள் தெரியாது. அன்று நாய் நரிகளின் மனசில் மட்டும் தெரியும் கடல் கடலாய் கொம்புகள்.

மங்கலக்குடியார் மந்தையின்வயிற்றுப் பக்கமாய் நடந்துக்கொண்டு மந்தைக்குள் நின்ற பண்ணையாளுகளும் எது வாய்ப்பானது என அடையாளம் காட்டினர். வெகு நேரங்கழித்து அவர்கள் அவ்வளவு பேர்களும் பாராக்கயிறுகளைக் கழுத்துகளில் கட்டி இழுத்துவந்த மாடுகள் போலும் கன்றுகள் போலும் இருந்தவைகளை அருகில் வைத்து பார்த்தனர். பாலுக்கு நீலம் போட்டது போல் நிறம். பிறந்ததன் பின் முதன்முறையாத் தங்கள் கழுத்துகளில் கயிறுகளோடு நின்றன அவை.

கண்கள் திரு திருவென்றும் உடம்புகள் திமிறிக் கொண்டும் அலைபாய்ந்தன. பாராக் கயிறுகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் கீழத்தெரு ஆட்கள் எவ்வளவு நேரத்திற்கு தாக்குப் பிடிப்பது என்பது போல் மாடுகளின் திமிர்தல்களுக்கு வளைந்து நெளிந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒருசாண் உயரக் கொம்புகள் யாரையும் எதுவும் செய்துவிடும் என்பதுபோல் தலையில் வினாடிக்கொருமுறை பல திசைகளிலும் பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. இப்படியோர் தேக்கம் இதுவரை அவைகளின் வலுத்த கால்களுக்கு ஏற்பட்டதில்லை. ஆபத்திலும் மகிழ்சியிலும் நாலுகால் பாய்ச்சலில் ஓடியே
வளர்ந்தவை. நகர முடியாமல் நிறுத்தலுக்கு உட்பட்ட கால்கள் நடுங்கின.

மங்கலக்குடியார் இரண்டும் ஒரு ஜாதியாகவும் சம மட்டத்திலும் சம நிறத்திலும் இருப்பதை, நின்றும் சுற்றிவளைத்தும்குனிந்தும் குத்துக்கால் வைத்து உட்கார்ந்தும் பார்த்தனர். வால்கள் ரொம்ப அழகாய் இருந்தன.உரிவி விட வேண்டும் போலிருந்தது. பெண்களின் நீண்ட ஜடைகள் போல் தெரியும் வால்கள். உணர்ச்சி வயப்பட்டுஉருவிடக் கையை நீட்டி விட்டார். அவற்றின் கொம்புகளை பார்த்த மாத்திரத்தில் கைகளை இழுத்துக்கொண்டார்.

மாட்டு சாஸ்திரம் அறிந்தவர் மங்கலக்குடியார். மாட்டிற்கு வால் எதற்காக உண்டாகி இருந்தாலும் அவர் பொருட்டு அது ஒய்யாரத்திற்கே. திமிருக்கு திமிர். கொம்புதான் ஆயுதம். மாடு மாதிரி சிலது தான் பிறக்கும்போதே ஆயுதத்துடன் பிறக்கிறது. வளர வளர ஆயுதம் கனத்து வலுவாக வளர்கிறது. மங்கலக்உடியார் ஒரு நிமிடம் கொம்புகளை கவணித்துவிட்டு மாடுகளின் காதுகளை கவனித்தார். சுருண்ட காட்டு இலைகள் போலிருந்த அவை எவ்விதக் குற்றமும் இன்றி இருந்தும் மீண்டும் வால்களைப் பார்த்தார். பூரான் சுளி இல்லை. நெற்றிகள் சின்ன சொளகுகளில் விஸ்தாரம்.

கழுத்துகளைக் கூர்ந்து பார்த்தார். தடிமனாய் இருந்தன. நுகத்தடிகளின் வழியாக அவரது பழங்காலத்து வீட்டை அந்தக் கழுத்துகள் தான் இனி சுமந்து செல்ல வேண்டும். எல்லாமே அவருக்கு திருப்தி.

‘நான் காலாங்குடிக்குப்போய் மாட்டுக்கான பணத்தை மந்தை முதலாளிட்ட ஒப்பிச்சிட்டு வாரேன். நீங்க பதனமா மாடுகளை வீடு கொண்டுபோய்ச் சேருங்க’ என்றார்.

திசைக்கு ஒரு கயிறு இழுத்து இழுபட்டார்கள் மாடு ஓட்டுபவர்கள். மந்தையின் மற்ற மாடுகள் மிரண்டு குதித்தன. இம்மாதிரி மாடு பிடித்து போகும் காலங்களில் நடப்பது போலவே மாடுகள் தங்களுக்கு எவ்விதப் பகையுமின்றிக்கோபத்தில் அடுத்த மாட்டோடு மூர்க்கமாய் மோதின. மாடு ஓட்டுபவர்கள் இரண்டுக்கும் வாய்களைச் சுற்றி ஒரு கட்டு போட்டு அவை மந்தையை திரும்பி பார்க்க விடாமல் செய்திருந்தார்கள். மந்தையை மறுபடி பார்த்து விட்டால் இரண்டும் ரௌத்திரம் கொண்டு பாராக் கயிறுகளையும் அறுத்துக் கொண்டு ரத்தவிளாரி எடுத்துத் திரும்பி மந்தைக்குள் ஓடிவிடும். விரட்டினால் மின்னலாய்ப் பாய்ந்து காட்டிற்குள் நுழைந்து காணாமற் போய்விடும்.

பத்தடி தூரத்திற்கு மாடுகளை நடத்த அறைமணியானது.பண்ணையாள் மற்றவர்களுக்கு கூர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். இழுவை பறியலாய்க் கிடக்கும் இதைப் பார்த்தபடி வட மேற்காகப் போகும் ஒத்தையடிப் பாதையில் மங்கலக்குடியார் நடக்க ஆரம்பித்தார்.

மதியவேளையில் மங்கலக்குடியார் வேப்பமரத்தில் இரண்டும் அதே பாராக் கயிறுகளால்கட்டிக் கிடந்தன. பக்கத்து தொழுவம், தொழுவத்தில் கட்டப்பட்டு அசையாது கிடக்கும் மாடுகள், கூரைகள், சுவர்கள், வீடுகள், கூட்டமான ஜனங்கள் என்று பார்த்துப் பார்த்து மிரண்டும் அதிர்ந்தும் நின்றன. சுத்து வீட்டுப் பெண்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அடக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். புது மாடுகளின் பக்கம் போகாமல். அப்படியும் ஒரு பையன் பாதுகாப்பாய் தூரத்தில் நின்று எறிந்த ஒருகல் மாட்டின் முதுகில் விழுந்ததற்காக மரத்தையே ஒடித்துப் போடுவது போல் ‘வாங்கடா கிட்ட’ என்பதாகக் கொம்புகளை வீசிக் குதித்தது. வேம்புக்குளிர்ச்சி அவற்றின் கொதிப்பை கிஞ்சிற்றும் குறைக்கவில்லை.

சட்டியில் சோறுவாங்கி தொழுவத்தில் உட்கார்ந்து பண்ணையாள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் மங்கலக்குடியார் சொன்னார். ‘தொழுவத்து மாடுகளை அவிழ்த்து வேப்ப மரத்தடியில் விடு பழகட்டும்.’

தொழுவத்தில் நின்ற மாடுகளை அவிழ்த்து வேப்ப மரத்தடிக்கு விட்டபோது மந்தை மாடுகள் அவைகளை வேறு ஏதோ ஜந்துக்களை கண்டு விட்டதைப்போல் முட்ட வந்தன. கண்களில் ஒளியிழந்தும் உடம்புகளில் செயலிழந்தும் மெதுவாய் நடந்து வந்த தொழுமாடுகள் இளம் மாடுகளின் மிரட்டலுக்கு பயந்து ஒதுங்கி ஆபத்தற்ற இடைவெளி விட்டு வெட்கமின்றி நின்றன.

இன்னும் ஒரு வாய் கூளம் வைக்கோல் கூடத் தின்னவில்லை. தொட்டியில் வைத்த தண்ணீரில் ஒரு சொட்டைக்கூட குடிக்கவில்லை. பண்ணையாளிடம் மங்கலக்குடியார் சொன்னார். ‘அந்தப் புல்லுக் கட்டுலயிருந்து கொஞ்சத்த அதுக முன்னாடி ஒதறிப் போடுடா. புல்லை உதறிப் போடுவதற்காக அவன் எவ்வளவு நயமாய் பயமாய் போனாலும் கயிற்றின் எல்லைவரை ஓடிவந்து கொம்பு தாழ்த்தி விரட்டின. ராத்திரியானதும்தெருக் கம்பங்களிலிருந்தும் வீடுகளிலிருந்தும் வந்த மின் ஒளி பார்த்து முரண்டி சத்தமிட்டன.

ரெண்டு நாளில் மிரட்சி குறைந்து புல் தின்னவும் தண்ணீர் குடிக்கவும் ஆரம்பித்தபோது ஒரு விடியற் காலையில் மங்கலக்குடியார் வீட்டுக்குள்ளிருந்து இரண்டு குட்டையான வெள்ளைக் கயிறுகளை எடுத்து வந்தார். விரல் தடிமனாய் இருந்தன கயிறுகள்.பண்ணையாள் போய் கீழத்தெரு ஆள்களைக் கூட்டி வந்திருந்தான். அவர்கள் கருத்தும் வைரம் பாய்ந்த உடம்பினராகவும் இருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவராய் வந்த அம்மாசியின் கைகளில் முனை சீவிய பனைநார் ஒன்றிருந்தது.

அவர்கள் மந்தை மாடுகளை முன்னும் சென்று கூர்மையாகப் பார்த்துவிட்டு ‘நல்ல ஜோடி ‘ என்றார்கள். மங்கலக்குடியாருக்கு மேலும் காணி கரை சேரப்போவதாய்ச் சொன்னார்கள். ஒரு மாட்டை பிரித்து மஞ்சனத்தி மரத்தில் கட்டுவதற்குள் ஜனம் வடம்பிடித்து நடத்தும் எருது காட்டுத்திருவிழாவைப் பார்த்து விட்டது. அவ்வளவு அமளி.

வேப்ப மரத்தடி மாட்டின் உடம்பை இரு பக்கங்களிலும் நவ்வாலு பேர் மெதுவாக வந்து மாட்டின் உடம்பை அமுக்கிப் பிடிக்க கொம்புகளை மட்டும் இரண்டு பேர் அழுத்திப் பிடித்து நிற்க அம்மாசி கூர்நாரில் மங்கலக்குடியார் கொடுத்த கயிற்றைக் கோர்த்து மாட்டு மூக்கின் ஒரு துளையில் நுழைத்துக் குத்தினார். சவ்வு கிழிந்து மாடு முன் எப்போதும் இல்லாத கோபத்தில் திமிறியது. குதித்தது.

பலவான்கள் தங்கள் உடல் பலத்தின் மூலம் மாட்டின் அசைவுகளைக் கட்டுப்படுத்தினார்கள். இந்த இடைவெளியில் அம்மாசி ஒரு துளையில் குத்திய நாரைக் கயிறோடு மறுதுளை வழியாக இழுத்தார்.

மாட்டு மூக்கிலிருந்து ரத்தம் சொட்டியபோது அதன் கால்கள் ஆடின. வலியால் துடித்து எம்பியது. மூக்கில் பூரிக்கயிறை இழுத்துக் கொம்பிற்குப் பக்கமாய் முடிச்சுப் போட்டார்கள். மங்கலக்குடியார் கொடுத்த இன்னொரு கயிறை இதன் கழுத்தில் கட்டினார்கள். மாடு சிறிது நேரம் துடித்துவிட்டு அசையாமல் நின்றது. இதேபோல் அடுத்த மாட்டுக்கும் மூக்குப் பூரிரத்தம் சிந்தவிட்டுக் கழுத்துக் கயிறும் கட்டினார்கள்.

மறுபடி புல்லும் நீரும் மறுத்து நின்ற நிலையிலே நின்றன இரண்டும். பிள்ளைகள் கூடிநின்று மாடுகளின் அலங்காரம் பார்த்தார்கள். மங்கலக்குடியாரின் சம்சாரம் திருஷ்டி கழித்துவிட்டுப் போனார். கூட்டத்தை விரட்டினார். வெள்ளை மாட்டிற்கு மூக்கு மட்டும் கறுப்பாயிருப்பது கயிறு போட்டபின்தான் பளிச்சென்று தெரிந்தது. மூக்குமட்டும் ஏன் கறுப்பாய்ப் படைக்கப்பட்டது என்பது குறித்துக் கம்பூன்றி வந்தவர்கள் கதைகள் சொன்னார்கள். ஆயினும் குழந்தைகளுக்குக் கொம்புகளின் வீம்பு திடீரெனக் குறைந்தது பற்றி சலிப்பானார்கள். அவர்களுக்கு வியப்பும் வருத்தமும் வந்தன.

மாடுகளால் கொம்புகளை அசைக்க முடியவில்லை. ஆட்ட முயன்ற போதெல்லாம் மூக்கிலிருந்து ரத்தம் கொட்டியது. ரத்தத்திற்காகப் படையெடுத்தஈக்களைக்கூட முகம் ஆட்டி விரட்ட இயலவில்லை அவைகளால்.

ஒரு வாரத்திற்குள் புல்தின்ன வைக்கோல் தின்ன என்று ஆரம்பித்தன. ஜோடி சேர்த்துக் கட்டினார்கள். ஊர் பழகிவந்து கொண்டிருந்தது அவைகளுக்கு. மூக்கணாங் கயிறோடும் கழுத்துக் கயிறோடும் சேர்த்து ஒருநீளமான சாதா கயிறு போட்டுக் கட்டி வைத்தார்கள்.

மங்கலக்குடியார் ஒருநாள் ரொம்பப் பிரியமாக அருகில் போனார். மாடுகள் ஒன்றும் செய்யவில்லை. சற்று தைரியம் வந்து மாட்டு நெற்றியைச் சொரிந்துவிடக் கையை நீட்டியபோது மாடுகள் மிகுந்த கோபத்தோடுமுட்டித் தள்ளியது. மக்கசக்கரப்பட்டு விழுந்து எழுந்த மங்கலக்குடியாருக்குத் தொடையில் மிதமான காயம். தெருஜனம் வேடிக்கை பார்த்ததில் வெகு வெட்கம். தேவைக்கதிகமாக ரெண்டுநாள் சின்னக் குழந்தைகளிடம் கூட சிரித்தபடி திரிந்தார்.

மூன்றாம்நாள் புறஞ்சேரிக்குப் பண்ணையாள் போய் சேமாறியை (காயடிப்பவன்) அழைத்து வந்தான். பண்ணையாள் இரண்டு மாடுகளையும் ஓட்டிக்கொண்டு சந்திரப் பொட்டலுக்குப் போனான். சேமாறி கவட்டைக் கட்டையோடு பின்னால் வந்தான். கீழத்தெரு ஆட்கள் ஏற்கனவே பொட்டலுக்கு வந்திருந்தார்கள்.

முன்னிரண்டு கால்களை இணைத்து ஒரு கட்டும், பின்னரண்டு கால்களை இணைத்து ஒரு கட்டும் போட்டார்கள். மெதுவாக மாட்டை விழுத்தாட்டினார்கள். நின்ற எல்லோரும் மண்டிபோட்டு அமுக்கிக்கொள்ள சேமாறி கட்டையால் மாட்டின் ஜீவவிதையை நசுக்கினான். மாடு கால்களை வெட்டித் துடித்தது.

பின் அடுத்த மாட்டிற்கும் அவ்வாறே கயிறு கட்டிப் படுக்கப் போட்டு சேமாறி விதை நசுக்கினான். மாடுகளின் கண்களிலிருந்து நீர் வழிந்தது. தடுமாறி நடந்தன. அன்று மாலையே வேப்ப மரத்திலிருந்து இரண்டையும் அவிழ்த்துத் தொழுவத்திற்குக் கொண்டுபோய்க் கட்டினான் பண்ணையாள். தொழுவத்தில் அவன் சாப்பிடும் இடம்தள்ளிப் போனது.

இரண்டும் நின்ற நிலைதான். படுக்கவில்லை . புல் நீர் எதுவும் வாயில் படவில்லை . கண்களில் வடிந்த நீருக்கு ஈக்கள் வந்தன. சுற்றி நடக்கிற எல்லாமே மந்தமாயின. ஒருவாரத்தில் மங்கலக்குடியார் மகனே மாடுகளை அவிழ்த்துத் தண்ணீர் காட்டினான். வைக்கோல் தின்ன ஆரம்பித்தன. புல் போட்டார்கள். தின்றன.

வல்லுநர்கள் வந்து ஆராய்ந்து எது வலதன், எது இடதன் என்று முடிவு சொன்னார்கள். அவ்வாறே ஒரு சுபதினத்தில் இரண்டு மாடுகளையும் ஒரு தட்டு வண்டியில் பூட்டி சாட்டையில் அடித்தும் சாட்டைக் கூம்பின் நுனி ஆணியால் புட்டங்களில் ரத்தம்வரக் குத்தியும் வசக்கினார்கள். வாலைப்பிடித்து முறுக்கினால் வேகம் போயின. அடிக்க அடிக்கத் தாங்கின. சுமந்தன. இழுத்தன.

சேறும் சகதியுமாய்க் கிடந்த வயல்களில் வெயில் மழை அந்தி சந்திகளில் கலப்பை இழுத்தன. உழவு தளையில் கொழுமுனை காலிலேறி வயல் நீர் ரத்தத்தால் சிவந்து ரத்தக்களறியான போதும் கொம்புகளை அவை அசைக்கவில்லை. சந்திரப் பொட்டலுக்கு ஒருநாள் அவைகளைக் கொண்டுபோய் மல்லாத்திப் போட்டு லாடம் அடிக்க வைத்தார் மங்கலக்குடியார்.

ஒரு மால் இருட்டில் காட்டுப்புஞ்சை அறுப்பாகி நெல் ஏற்றிய வண்டி இழுத்துவருகையில் அருகாக அந்த மந்தை மாடுகள் போனபோது அவைகளை வெகு மந்தமாய் பார்த்துவிட்டு சாலையில் ஓடின சாட்டையடி வாங்கியபடி. அந்த வருடப் பொங்கலுக்கு நாலுநா முந்தி மங்கலக்குடியார் கையால் மாடுகளின் கொம்புகளை கூர்மையான கத்திக்கொண்டு சீவி அவருக்குப் பிடித்தமான வர்ணம் அடித்தார்.
***
நன்றி : புதுவிசை, நிலா புக்ஸ்

தொடர்புடைய பதிவு :
கந்தர்வன் சிறுகதைகள் சில..

Valley Recalls…

Shivkumar Sharma and Hariprasad Chaurasia
Thanks to : Manu Tejomurtula


ஃபேஸ்புக்கில் இன்று பகிர்ந்தது..

ஜாக்கிரதையாகப் பேச ஜாஃபர்நாநாவிடம்தான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

எனக்குப் பிடித்த இசைக் கலைஞர் ஷிவ்குமார் ஷர்மா இறந்த செய்தியை நேற்று பகிர்ந்தவரிடம், ‘ எதற்கும் ’செக்’ செய்துகொள்ளுங்கள் நாநா.. அவர் சில வருடங்களுக்கு முன்பு இறந்த நினைப்பாக இருக்கிறது’ என்றேன். என் ஞாபகமறதி பற்றி நன்கு தெரிந்தவர் நாநா. நேற்றைய செய்தி உண்மைதான் ஆபிதீன் என்றார் கவலையோடு. பெரும் வருத்தம்.

என் குழப்பங்கள் அப்படி.

ஊரிலிருக்கும் சமயத்தில், ஸலாம் சொல்லும் சில மனிதர்களைப் பார்த்தால், ’இவங்க ’மவுத்’தாயி நாளாவுதே.. பதில் சலாம் சொல்லலாமா வாணாமா..’ என்று பயத்தோடு தடுமாறுவேன்.. அந்தச் சமயம் அவர்கள் கையை வேறு நீட்டித் தொலைவார்கள். இதுவரை ஒன்றும் ஆகவில்லையென்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

உண்மையில் அவர்கள் அல்லவா பயப்பட வேண்டும் என்றாள் அஸ்மா.
ஏன் புள்ளே?
நீங்கதானே பார்க்க ’மய்யத்து’ (பொணம்) மாதிரி இக்கிறீங்க!

சரி, இருந்துவிட்டுப் போகிறேன். ஆளுமை என்றால் அப்படித்தான். இப்போதைய கவலை என்னவென்றால் .. உயிரோடு எதிரில் வருகிறவர்களைப் பார்த்து, நீங்க இன்னும் மவுத்தாகவில்லையா என்று கேட்க முடியுமா, என்ன நினைத்துக் கொள்வார்கள்?

இந்த சந்தேகத்தைத் தான் கேட்டேன்.

ஜாஃபர்நானா அமைதியாக சொன்னார் : அப்படிலாம் கேக்கக்கூடாது ஆபிதீன்.

அப்புறம்?

‘அங்கே’ எல்லாம் நல்லா இக்கிறாஹலான்னு பொதுவா கேக்கனும்!

« Older entries