கத்தரிக்காய் கதை

முன்உரிப்பு: இது என் ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் பகிர்ந்தது. சேமிப்பிற்காக இங்கேயும்…
**

கத்தரிக்காய் கதை

(மௌலானா , மௌலவி, அல்ஹாஃபில் அஹ்மது அப்துல் காதிரி மஹ்லரி அவர்கள் நாகூர் ஷரீஃபில், 2002ஆம் ஆண்டு, ஆற்றிய உரையிலிருந்து, நன்றியுடன்..)
———–
பிஷ்ருல் ஹாஃபி (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) சூஃபியாக வாழ்ந்தவர்கள். பல சூஃபிகளை உருவாக்கியவர்கள். அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்… எனக்கு ரொம்ப நாளாக கத்தரிக்காய் தின்ன வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது….. பலவருடங்கள் கடந்தும் நான் அதனை சாப்பிடாமலே இருந்தேன்.

கத்தரிக்காய் என்பது கிடைக்காத ஒரு பொருள் அல்ல இருந்தபோதிலும் தன் நஃப்சை (ஆசையை) அடக்கி ஒடுக்கி அதற்கு தராமல் வைத்திருந்தார்கள்.

இந்த தகவலை தொடர்வதுக்கு முன்பாக, கத்தரிக்காய் என்றதும் எனக்கு ஒரு தமாஷான விஷயம் நினைவிற்கு வருகிறது.

ஒருவன் ஊர் ஊராக சென்று கத்தரிக்காய் வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

புதிதாக ஓர் ஊருக்கு வந்த அவனின் கடையில் கத்தரிக்காய் விற்பனை ஆகவில்லை. நேரம் ஆக ஆக அவனுக்கு பயம் வந்து விட்டது. இன்று வியாபாரம் அறவே நடக்காமல் போய்விடுமோ? நஷ்டமடைந்து விடுவோமோ? அல்லது இந்த ஊர் மக்கள் கத்தரிக்காயே சாப்பிடமாட்டார்களோ என்றெல்லாம் யோசிக்க துவங்கினான்.

காலையில் துவங்கிய கடையில் ஒரு கத்தரிக்காய் கூட விற்பனை ஆகவில்லை என்றபோது அவன் ஒரு தந்திரம் செய்தான். ஒரு அட்டையை எடுத்து அதில்,
من اكل الباذنجان فقد دخل الجنة – رواه البخاري
– ’யார் கத்தரிக்காய் சாப்பிடுகிறாரோ அவர் திட்டமாக சுவனம் நுழைந்திடுவார் – அறிவிப்பாளர் புகாரி’ என்று எழுதி கடைக்கு முன்பாக வைத்தார். அவ்வளவுதான். மக்கள் பார்த்தார்கள். இப்படி ஒரு ஹதீஃதை நமக்கு யாரும் சொல்லவில்லையே இவர்தானே சொல்கிறார். அது கூடாது இது கூடாது வசீலா கூடாது மத்ஹப் கூடாது ஸியாரத் கூடாது என்று புதிது புதிதாக சொல்லும்போது ஒரு கூட்டம் அவருக்கு பின்னால் போகும் இல்லையா? அதுபோல எனக்கு உனக்கு என்று போட்டி போட்டு மக்கள் கத்தரிக்காயை வாங்க ஆரம்பித்தார்கள். இதனைப் பார்த்து அவன் அதன் விலையையும் கூட்டிவிட்டான். சற்று நேரத்தில் எல்லாம் விற்று தீர்ந்தது. விற்ற கொள்ளைக் காசை சாவாகாசமாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். அந்த சமயம் அந்த வழியே ஒரு மார்க்க அறிஞர் சென்றார். அவர் அந்த BOARD-ஐ படித்து திகைத்துப் போய்விட்டார்.

இவ்வளவிற்கும் அவர் மாணவர்களுக்கு புனித புகாரி கிரந்தத்தை நடத்தக் கூடிய ஆசிரியராகவும் அவர் திகழ்கிறார்.

நேராக அந்த கடைக்காரனிடம் சென்று என்னப்பா இது? ஆச்சர்யமாக இருக்கு நானும் பல வருடங்களாக ’புகாரி’யை மாணவர்களுக்கு நடத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ஆனால் இப்படி ஒரு ஹதீஃதை நான் பார்த்ததே இல்லையே! யாரப்பா இந்த புகாரி ? என்று கேட்டபோது, அவன் சர்வ சாதாரணமாக நான் தான். என் பெயர்தான் புகாரி என்று கூறினான்.

இப்படித்தான் இன்று பல புகாரிகளும் கத்திரிக்காய் வியாபாரிகளும் ஹதீதுகளை சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

(2002 உரை)
*
பின்முறிப்பு : இது புத்தகவிழா சம்பந்தமானது அல்ல!
*
நூல் : இறை நெருக்கத்திற்கு தடையாக இருப்பது எது? (பக். 18-19)
நன்றி : அல் இஹ்ஸான் ஆன்மீக அறக்கட்டளை.


கொசுறு (இது போன வருசம் போட்டது)

மூ. எழுத்தாளர்: நான் பாராட்டியதால்தான் உன் புத்தகம் நூறு பிரதிகள் விற்றது.

இ. எழுத்தாளர்: ஆமாம் சார், இல்லையேல் இருநூறு பிரதிகள் போயிருக்கும்.

**
அடிச்சதே பத்து😁
*
(மீள்2021. இதை எல்லா புத்தக விழாக்களுக்கும் போடலாம்!)

A Timeless Presence – Sami Yusuf

Thanks to : Sami Yusuf & Sadik
**

தெய்வங்கள் – கலீல் ஜிப்ரான்

’கலீல் ஜிப்ரான் கதைகள்’ என்ற நூலிலிருந்து, நன்றியுடன்.
(தொகுப்பும் மொழிபெயர்ப்பும் : கமலபாலா)
——-

galil jibran - amazonகிலாபிகளின் நகரத்தில், கோயிலுக்கு முன்னால் இருக்கும் படிகளில் நின்றபடி ஒரு மத போதகர் பல தெய்வங்களைப்பற்றி உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். ஜனங்கள்
தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டனர். “நமக்கு இதெல்லாம் தெரியுமே. அந்த தெய்வங்கள் எங்களுடன் வசிக்கவும், எங்கேயும் எங்களைப் பின்தொடரவும்
செய்கின்றனவே.”

சீக்கிரமாகவே மற்றொரு மனிதன் சந்தையிலிருந்து சத்தமாக பிரச்சாரம் செய்தான். “கடவுள் என்று ஒருவர் இல்லை .” அதைக்கேட்டு பலரும் சந்தோஷப்பட்டனர். காரணம் அவர்கள் தெய்வங்களை நினைத்து பயப்படுபவர்களாகவே இருந்தனர்.

மற்றொரு நாள் ஒரு பெரிய மேடைப் பேச்சாளன் அங்கே வந்தான். அவன் சொன்னான். “ஒரே ஒரு தெய்வம் மட்டும் தான் இருக்கிறது.” ஜனங்கள் குழம்பினர். ஒரே ஒரு தெய்வத்தின் நியாயமான தீர்ப்பு, அவர்களுக்கு ஒரு கூட்டம் தெய்வங்களுடைய செயல்களைக் காட்டிலும் பயப்படுத்துவதாகவே இருந்தது.

அந்த நேரத்திலேயே மற்றொரு மனிதனும் அங்கே வந்தான். அவன் ஜனங்களிடம் சொன்னான்.

“மூன்று தெய்வங்கள் இருக்கின்றன.” காற்றில் அவர்கள் ஒன்றாக வசிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கருணை உள்ளம் கொண்ட ஒரு தாயும் இருக்கிறார். தாய் ஒரு காதலியும் சகோதரியும் ஆகிறாள்.”

அது எல்லோரையும் நிம்மதியடையச் செய்தது. அதன் காரணத்தை ரகசியமாக அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். “மூன்று தெய்வங்கள் நமது தவறுகளைப் பற்றி ஒரு நாளும் ஒரேபோல் நினைக்க மாட்டார்கள். அது மட்டுமல்ல இந்த அப்பாவிகளான பலவீனமானவர்களின் தவறுகளை மன்னிக்க அந்த அன்பு மிகுந்த தாய் தெய்வங்களிடம் சொல்லவும் செய்வார்.”

இருந்தாலும் தெய்வம் இல்லையென்றும், நிறைய தெய்வங்கள் இருக்கின்றன என்றும், ஒரு தெய்வம்தான் இருக்கிறது என்றும், மூன்று தெய்வங்கள் ஒன்றாக வசிக்கின்றனர் என்றும், தெய்வங்களுக்கு அன்பான ஒரு தாய் இருக்கிறார் என்றும் வாக்குவாதம் செய்யவும், வீணாக ஒருவருக்கொருவர் சண்டைபோடவும் செய்கிறவர்கள் இன்றும் கிலாபிகளின் நகரத்தில் இருக்கின்றனர்.

 

உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கான் – MDM

ஃபேஸ்புக்கில் நண்பர் எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி எழுதிய அருமையான கட்டுரையை நன்றியுடன் பகிர்கிறேன். ’உஸ்தாதை வணங்குதல்’ என்று தலைப்பிட்டிருக்கலாம். ஆனால், அது உரிமை மீறல்! அன்பு எம்.டி.எம் அமைத்ததே இருக்கட்டும். – AB
*

Bismillah Khan

உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கான்
——————————————
எம்.டி. முத்துகுமாரசாமி.

முன்பெல்லாம் காசிக்கு போய்விட்டு பாரத ரத்னா, இந்துஸ்தானி இசை மேதை உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானை சந்திக்காமல் நான் ஊர் திரும்பியதே இல்லை. 1995 ஆம் வருடம் என்றுதான் நினைக்கிறேன் காசி விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானின் ஷெனாய் கச்சேரியைத் தொடர்ந்தே பூஜைகளும் பிரார்த்தனைகளும் ஆரம்பிக்கும் என்று என் நண்பர் பத்ரி சொன்னதைத் தொடர்ந்து உஸ்தாதின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தோம். பத்ரி அலகாபாத்தில் வசிப்பவர்; இசை ஆராய்ச்சியாளர்; த்ரூபத் காரானா (வம்சாவழி) இசையில் ஆய்வு விற்பன்னர். டெல்லியில் நடந்த கருத்தரங்கு ஒன்றில் சந்தித்த நாங்கள் இந்துஸ்தானி இசையைப் பகிர்தல், அதைப் பற்றிய உரையாடல் என எங்கள் நட்பு சீக்கிரத்திலேயே ஆழமாகிவிட்டது. பத்ரி என்னை ஒரு மாதிரியாக வைத்து தென்னிந்தியாவைப் பற்றியே பல பொது அபிப்பிராயங்களை உருவாக்கிக்கொண்டிருப்பவர். இசை தவிர நாங்கள் எதைப் பற்றி பேசினாலும் அது எங்களுக்குள் சண்டையில்தான் முடியும். உஸ்தாதின் முதிய உருவம் அந்த மண்டபத்தின் வாசலில் மெதுவாக நடந்து வந்தபோது பத்ரி ‘விழு காலில்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் சாஷ்டாங்கமாய் உஸ்தாதின் காலில் விழுந்தார். நான் தயக்கத்துடன் நின்று கொண்டே கை கூப்பினேன். பத்ரியைப் போலவே என் பக்கத்தில் நின்றிருந்த எல்லோரும் மளேர் மளேரென உஸ்தாதின் காலில் விழ நான் மட்டும் தர்ம சங்கடத்துடன் நின்றிருந்தேன். என்னைக் கடந்து செல்கையில் உஸ்தாத் என் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். இசை மேதைகளுக்கே உரிய ஆனந்தத்தில் தோய்ந்த கண்கள்; கனத்த இமைகள். சாயரட்சைக்கு முந்திய நேரம். விளக்கொளி பட்டு அவரின் முகச் சதைகள் பொன்னிறத்தில் மின்னின. அன்று அவர் ஜய்ஜய்வந்தி ராகத்தில் அபூர்வமான இசைக்கோவை ஒன்றை வாசித்தார். அடுத்த நான்கு ஐந்தாவது நிமிடத்தில் மனம் லேசாகி மென்மையாகி கிறங்கிவிட்டது.

மறு நாள் உஸ்தாதை சந்திக்கலாமா என்று பத்ரியிடம் கேட்டேன். காலில் விழுந்தவனுக்குக் கிடைக்காத ஆசீர்வாதம் நின்றவனுக்கு கிடைக்கிறது என்று காலையிலிருந்து பத்ரி புலம்பிக்கொண்டிருந்தார். காசியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் இசை சேகரித்ததில் எனக்கு சில கேள்விகள் இருந்தன அவற்றை உஸ்தாதிடம் கேட்கலாம் என்று எனக்கு எண்ணம். பத்ரிக்கு உஸ்தாதின் குடும்பத்தினரில் சிலருடன் நெருங்கிய பழக்கம் ஆனால் உஸ்தாதிடம் போய் பேட்டியெல்லாம் எடுத்ததில்லை. நாங்கள் கங்கைக் கரையில் ஹனுமான் ‘காட்’டில் உட்கார்ந்திருந்தோம். பத்ரி என்னை அங்கேயே இருக்கும்படி சொல்லிவிட்டு தன் நண்பரிடம் பேசி உஸ்தாதை சந்திக்க அனுமதி வாங்கச் சென்றார். கங்கையின் ஓட்டத்தை பார்த்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தேன். தூரத்தில் சிலர் படகுகளை வலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கங்கை அமைதியாக மெல்லிய சுழிப்புகளுடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். கங்கையின் ஓட்டத்தைப் பார்க்க பார்க்க முந்தைய தினம் கேட்ட உஸ்தாதின் ஷெனாய் இசை மனதில் இனிமை கொண்டது. கங்கை உஸ்தாதின் இசைக்கேற்ப ஓடுகிறாளா இல்லை அவள் ஓடுவதற்கு ஏற்ப உஸ்தாத் ஷெனாய் வாசிக்கிறாரா? கௌதம் கோஷ் இயக்கிய உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானின் வாழ்க்கை பற்றிய ‘மைல்கல்லை சந்தித்தல்’ (Sang-e-Meel Se Mulaqat ) என்ற ஆவணப்படத்தில் உஸ்தாத் கங்கைக் கரையில் அமர்ந்து சாதகம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கும் காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் படத்தை பத்ரியோடு சேர்ந்து இரண்டு நாட்களுக்கு முன்தான் பார்த்திருந்தேன். சத்யஜித் ரேயின் ‘ஜல்சகர்’ படத்தில் உஸ்தாத் நடித்திருக்கிறார். ரேயின் அதிகம் பேசப்படாத படங்களில் அதுவும் ஒன்று. மாறும் காலத்திற்கேற்ப மாற இயலாத ஜமீந்தார் குடும்பத்தைப் பற்றிய கதை. தாதாசங்கர் பந்தோபத்யாயாவின் சிறுகதையை ரே என்ன மாதிரியாக படமாக்கியிருக்கிறார் அன்று அடிக்கடி வியந்த படம். பத்ரியிடம் ரே படத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தபோது பத்ரி ‘ஷெனாயின் அழைப்பு’ (Goonj Uthi Shehnai) என்ற இந்தி படத்தை பார் என்று போட்டுக்காட்டினார். அந்தப் படம் முழுக்க உஸ்தாதின் ஷெனாய் இசை வருகிறது. படத்தில் உஸ்தாதின் ஷெனாய்க்கும் அப்துல் ஹலீம் ஜாஃபர் கானின் சிதாருக்கும் நடக்கும் ஜுகல்பந்தி எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அவருக்கும் எனக்கும் மறு நாளே சந்திக்க அனுமதி கொடுத்துவிட்டார் உஸ்தாத் என்ற மகிழ்ச்சியோடு திரும்பிய பத்ரி நாட்டுப்புறவியல் இந்துஸ்தானி இசையை எப்படி அணுகுகிறது என்று அறிந்து கொள்ள விரும்பினார். ஹனுமான் ‘காட்’டிலிருந்து கிளம்பி வாரணாசியின் வீதிகளில் பேசிக்கொண்டே நடந்தோம். இந்துஸ்தானி இசை பெரும்பான்மையான நாட்டுப்புறவியல் அறிஞர்களுக்கு பிடிப்பதில்லை. அதில் முதன்மையானவர் பேராசிரியர் ஜவகர்லால் ஹண்டு. என்ன இசை இந்துஸ்தானி இசை, அரண்மனையின் வளாகங்களில், அரச சபைகளில் எங்கே ராஜாவுக்கு வலித்துவிடுமோ என்று பார்த்து பார்த்து மென்மையாக வாசிக்கப்படுகிற இசை என்று திட்டுவதற்கு சளைக்கமாட்டார் ஹண்டு. அவர் ‘அரண்மனை சிந்தனைச் சட்டகம்’ (palace paradigm) என்ற கருத்தாக்க கட்டுரை ஒன்று எழுதி அதைத் தொடர்ந்து அரண்மனை என்பதினை மையமாகக்கொண்டே இந்திய கலைகளும் அழகியலும் அமைந்துள்ளன என பல கருத்தரங்குகளில் வாதிட்டு வந்தார். கம்பீரமானவன் என்றால் சக்கரவர்த்தி, அழகி என்றால் மகாலட்சுமி, அழகு என்றால் பொன், பட்டு என்று நம் அனைத்து உவமைகளும் தினசரி பேச்சும் எழுத்தும் கலையும் ஒரு அரண்மனையை மண்டைக்குள் சதா சுமந்து திரிகிறவர்களாய் நம்மை ஆக்கியிருக்கிறது அதன் உச்சமே ஹிந்துஸ்தானி இசை என்று வாதிடுவார் ஹண்டு. பத்ரியிடம் ஹண்டுவின் கருத்தினைச் சொல்லப் போய்தான் அவருக்கு கோபம் பொத்துக்கொண்டது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து அரசர்களும் கோவில்களும்தான் இந்துஸ்தானி இசையை போற்றி வளர்த்தார்கள் ஆனால் இசைக்கலைஞர்களின் சுதந்திரங்களில் அவர்கள் தலையிடவில்லை. சாதி, மத பேதமும் பார்க்கவில்லை. இசைக்கலைஞர்கள் தங்களுக்குள் கொடுக்கல் வாங்கல்களை நிகழ்த்திக்கொண்டார்கள், அவர்கள் பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தின் மினுமினுக்கும் மாயைகளுக்குச் சற்றும் ஆட்படவில்லை. இந்துஸ்தானி இசை வரலாற்றினை கூர்ந்து படிப்பவர்கள் எவருமே ஒரு இருநூறு வருட பிரிட்டிஷ் காலனி ஆதிக்கத்தின் தாக்கமே இல்லையே என்று வியப்பார்கள். பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு கை கட்டி கப்பம் செலுத்திய குட்டி ராஜாக்கள் தங்கள் விருப்பப்படி இந்துஸ்தானி இசையை வழி நடத்தியிருந்தார்கள் என்றால் இன்றைக்கும் தனித்துவமான இசை நிலைத்திருக்காது என்பதே என் கருத்து என்று நான் எடுத்துச் சொல்ல பத்ரி ஆசுவாசமடைந்தார். பணத்துக்கு ஊழியம் செய்கிறவர்கள் கலைஞர்கள் சிந்தனையாளர்கள் என்பது கலை சிந்தனை ஆகியவற்றின் உள் இயக்கம் அறியாதவர்களின் பேச்சு; ஹண்டுவின் கருத்து பொதுப்புத்தியை விளக்க பயன்படுமே தவிர இசை மரபுகளின் வரலாறுகளையோ அல்லது அவற்றின் அழகியல்களையோ அறிய உதவுவதில்லை என்று மேலும் விளக்கினேன்.

மறுநாள் பழத்தட்டுகளும் இனிப்புகளும் வாங்கிக்கொண்டு உஸ்தாதின் வீட்டிற்குப் போனோம். அவர் கொடுத்திருந்த நேரத்திற்கு கொஞ்சம் முன்னாலேயே போய் விட்டோம். உஸ்தாத் தொழுகையிலிருந்தார். உஸ்தாத் தினசரி ஐந்து வேளை தொழக்கூடியவர் முஹ்ஹரம் அன்று எந்த கச்சேரிக்கும் போகமாட்டார் என்று தெரிந்துகொண்டேன். உஸ்தாதின் குடும்பம் பெரியது, பதினைந்து பேரக்குழந்தைகளாவது இருப்பார்கள் என்றார் பத்ரி. உஸ்தாதின் குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவரிடம் அவர் இந்தியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். உஸ்தாத் ஆறு வயதில் பீகாரிலிருந்து காசிக்கு வந்தாராம். அவருடைய மாமா காசி விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் ஷெனாய் வாசிக்கும் கலைஞராய் பணிபுரிந்தாராம் அவரிடமே உஸ்தாத் ஷெனாய் கற்றுக்கொண்டு மேதையானர் என்று அவர்களின் உரையாடலை மொழிபெயர்த்தார் பத்ரி.

என்னை இசை சேகரிப்பவர், ஆராய்ச்சியாளர் என்று உஸ்தாதிடம் பத்ரி அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். உஸ்தாதின் கண்களில் சினேகம் தெரிந்தது. நான் காசியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் சேகரித்த இசை குறித்து அவரிடம் பேட்டி எடுக்க விரும்புகிறேன் என்றேன். எனக்கு இந்தி தெரியாது என்பதால் பத்ரி எனக்கு மொழிபெயர்ப்பார் என்றேன். டேப்ரிகார்டர், கேமரா எல்லாம் இல்லாமல் பேசுவது என்றால் தனக்கு சம்மதம் என்றார் உஸ்தாத். நீங்கள் இப்படி பவித்திரமான இஸ்லாமியராக இருக்கிறீர்களே விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் ஷெனாய் வாசிப்பது என்று இழுத்தேன். உஸ்தாதின் கண்களில் குறும்பு. என்ன செய்ய விஸ்வநாதர் இவன் முஸ்லீம் இவன் இந்து என்று பார்த்தா அருள் பாலிக்கிறார் இறைவன் எவ்வழி கலைஞர்கள் அவ்வழி; இதில் என்ன பெரிய ஆராய்ச்சி வேண்டிக்கிடக்கிறது என்ற உஸ்தாத் நான் சரஸ்வதி உபாசகன் தெரியுமா என்று வினவினார். இந்துஸ்தானி இசையில் ராகத்தினை ஆலாபனை (ஆலப்- இந்தி) செய்கிறோமே ஆலப் என்ற சொல் அல்லா என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது என்று ஒரு வழக்காறு உண்டு. ஆலாபனையின்போதுதான் ஒரு ராகத்தை ஒரு உணர்வை உணர்ச்சியை இந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞன் அடையாளம் காண்கிறான், அந்த உணர்வின் எல்லைகளை பரிசோதிக்கிறான், அதன் நுட்பங்களை வடிவாக்குகிறான், சக மனிதனிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறான் அவனுக்கும் அந்த உணர்வும் தேடலும் அர்த்தமாகிறதா என்று கவனித்து கவனித்து மேலே போகிறான். இது பாலைவனத்தில் தனியாக மாட்டிக்கொண்டவன் வழி தேடுவது போல. கொஞ்சம் கவனம் பிசகினாலும் வழி தப்பிவிடும் உணர்வு வேறொன்றாகிவிடும். அல்லாவின் பெருங்கருணையே அந்த உணர்வுகள் ஆனால் தேர்ந்தெடுத்த இந்தக் கண உணர்விலிருந்து வழி தப்பாமல் இருக்க, உணர்வு துல்லியமாக சரஸ்வதி கடாட்சம் வேண்டும் என்று உஸ்தாத் பேசப் பேச பத்ரி எனக்கு மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த சந்திப்புக்கு பிறகு உஸ்தாதை காசி செல்லும்போதெல்லாம் போய்ப் பார்த்தேன். சில சமயங்களில் அவர் சரியாகப் பேசினதில்லை. சில சமயம் அவர் சாதகம் செய்வதை அவருடைய மாணவர்களோடு மாணவர்களாய் உட்கார்ந்து பார்த்துவிட்டு கேட்டுவிட்டு திரும்பியிருக்கிறேன். கேரளத்திலிருந்து அவருக்கு ஒரு மாணவர் உண்டு என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் ஆனால் நேரில் சந்தித்ததில்லை. 2004 இல் மீண்டும் பத்ரியும் நானும் உஸ்தாதை சந்திக்கச் சென்றோம். இந்தப் பத்தாண்டுகளில் நான் இந்துஸ்தானி இசை பற்றி ஏராளமாக வாசித்தேன். இந்துஸ்தானி இசையினை ஏகத்திற்கும் கேட்டேன். சேகரித்த இசைகளைப் பற்றி குறிப்புகள் எழுதி வைத்தேன். உஸ்தாதோடு அந்த சந்திப்பின் போது மிக விரிவாக இரண்டு நாட்கள் பேச முடிந்தது.

2006 இல் உஸ்தாத் மறைந்தபோது அவர் மறைந்த தினம் தேசிய துக்க தினமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

நேற்று தற்செயலாய் பத்ரி அலகாபாத்திலிருந்து தொலைபேசியில் அழைத்தார். உஸ்தாதின் காலில் நான் விழவில்லை என்பதை அவர் இந்த உரையாடலிலும் குத்திக்காட்டத் தவறவில்லை. அவருக்கு என்ன தெரியாதென்றால் ஒவ்வொரு முறை உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானின் இசையைக் கேட்கும்போதும் நான் மானசீகமாய் அவர் காலில் விழுகிறேன் என்பது.

(மீள்/நீண்ட கட்டுரையின் பகுதி).

*

mdm-fb2

நன்றி : எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி

« Older entries Newer entries »