கிளிப் ஜாயிண்ட் – யு.ஆர். அனந்த மூர்த்தி

நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் 1975ல் வெளியிட்ட , ஜி.எச். நாயக் தொகுத்த, ‘கன்னடச் சிறுகதைகள்’ நூலிலிருந்து இந்த பழைய நெடுங்கதையை பதிவிடுகிறேன்.

தமிழாக்கம் : டாக்டர் டி.பி. சித்தலிங்கையா

***

U_R_Ananthamurthy

கிளிப் ஜாயிண்ட்யு.ஆர். அனந்த மூர்த்தி

“வாழ்க்கையில் ஒரு நோக்கம் இருக்க வேண்டும்” என்று பைப்பை இழுத்து, யோசித்து, சொற்களைத் தேடி, ‘என் வாழ்க்கையில் அது இல்லை’ என்று சொல்லும்போது ஸ்டூவர்ட்டின் நீலக் கண்கள் சிந்தனையில் மூழ்கி ஆழமாகக் காட்சியளிப்பதில் நடிப்பு எவ்வளவு? உண்மை எவ்வளவு? இவனும் மோசமானவன்தானோ? என்னைப் போல?

கேசவன் கீழே பார்த்தான், மின்சாரம் நிரம்பி குளிர்ச்சியாகக் காணும் டியூப் ஸ்டேஷனின் (பாதாள ரயில்) தண்டவாளங்கள், பாய்ந்தால்-

“பாய்ந்தால் ஒரே கணத்தில் சாவு” என்று ஸ்டூவர்ட் கன்னத்தைச் சொரிந்து கொட்டாவி விட்டு “எக்ஸ்கியூஸ் மி” என்றான்.

எங்கோ படித்த நினைவு. எல்லா அனுபவங்களின் முடிவும் மரணத்தைப் போல இருக்கும். “இரண்டாவது டிரெயின் நம்முடையது.”

அணைந்து போன பைப்பைப் பையில் வைத்துக்கொண்டு ஸ்டூவர்ட் சூடேறி கரகரத்துப் போன குரலில் சபித்தான். பப்ளிக் ஸ்கூலில் படித்து விட்டு வந்த உண்மையான அரிஸ்டோகிராட்டிக் லிபரல் இவன் – ஓரம் தைக்காத உல்லன் டை, அழுக்கேறிய சாம்பல் நிறப் பிளானல் கால்சட்டை, ஹாரிஸ் ட்வீட் கோட், பை, நீளமாக வளர்ந்த எண்ணெய் படாத கிராப், தாடி, உயர்ந்த உடல். ஆனால் தன்னுடையது குட்டையான தடித்த உடம்பு. ஆடையில்லாமல் குளிக்கும்போது யுனிவர்சிடி ‘ஜிம்’மில் பார்த்திருக்கிறான். இந்திய இளைஞர்களுக்கெல்லாம் பொதுவாக இடுப்பைச் சுற்றித் தொப்பை.

கேசவன் பேடிங்டன் ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரத்தில் உலாவினான். இங்கே ? பவுண்டின் கவிதையிலா? இந்த இரண்டு வரிக் கவிதை – ‘பனி மூடிய மங்கிய வெளிச்சத்தில் இந்த முகங்கள், உலர்ந்த கொம்பில் எரிந்த பூவின் இதழ்கள்’ ஸ்டூவர்ட்டைக் கேட்டால் கேலி செய்வான்: “கேசவ், இந்தியராகிய நீங்கள் இலக்கியங்களில் படித்ததை இங்கே நேரில் காணவும், ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும் இங்கிலாந்துக்கு வருகிறீர்கள்”. உண்மை. யூனிவர்சிடிக்கு போய் திரும்புபோதெல்லாம் தினமும் பார்த்து வந்த பூ ட·ப்போடில்ஸ் என்று தெரிந்த பிறகே வொர்ட்ஸ்வொர்த் என்று மனதில் மணி அடித்தது. கை கட்டிய படி நடந்து கொண்டே பிளாட்பாரம் முழுவதும் ஆர்வத்தோடு பார்த்தான் – பெஞ்ச்; அட்வர்டைஸ்மெண்ட் போஸ்டர். சிகரெட், சாக்லெட், பால், பழரசம், சூடான காப்பி இவற்றுக்கான ஸ்லாட் மெஷின்; பெஞ்ச்; உள்ளாடைகளை விளம்பரம் செய்யும் அரை நிர்வாணப் பெண்ணின் உடம்பின் மீது பென்சில்கோடுகளால் விபசாரம். இண்ட்ரெஸ்டிங். இந்தியாவில் கல்லூரிகள் கக்கூஸ் சுவர்கள். இந்தியக் கல்லூரி மாணவர்களைப் போல அதிருப்தியடைந்த ரகசிய காமுகர்கள் உலகத்தில் எங்குமே இல்லை. என்னை போல. கல்லூரியில் யாராவது ஒரு பையன் ஒரு பெண்ணோடு மரத்தின் கீழே எதிரெதிராக நிற்கும் அளவுக்கு துணிவு காட்டினால் போது. அறிவு வளராத பையங்களை விட்டுவிடுவோம். எவ்வளவோ அறிவாளியான ஆசிரியர்களின் கண்களும் அவன் மேல்தான். என் தம்பி பக்கத்துவீட்டுப் பெண்ணுடன் ஜன்னல் வழியாகக் கண்களாலேயே பேசினான் என்பது தெரிந்து நான் எவ்வளவு கோபித்துக் கொண்டேன். கலாட்டா செய்தேன்.

ஏப்பம் வந்தால் மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லும் இந்த ஜனங்கள், பொதுவான இடங்களில் பெஞ்சுகளின் மேல் – அந்தப் பக்கமே நடந்தான்.

பெஞ்ச் ஒன்றின் மேல் பீட்டில்ஸ் கிராப் வைத்திருந்த ஒரு பையன் சிவப்பு உடையணிந்த ஒரு பெண்ணை அணைத்துக்கொண்டு அவள் காதுகளைக் கடித்தபடியே ரகசியம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். கேசவன் நின்றான். அவள் நெளிந்தபடியே அவனுடைய ஸ்வெட்டருக்குள் கையை விட்டுத் தடவினாள். கேசவன் அங்கிருந்த கண்ணை எடுக்க முடியாமல் நின்றான். புரட்டாசி மாதத்தில் நாய்கள் மாத்திரமே.. அந்தப் பெண்ணின் மூடிய கண்களை விரல்களால் திறந்து நாக்கு நுனியால கலகலவென்று சிரித்துக்கொண்டே தள்ளினாள். கேசவன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டான். கள்ளத்தனமாகப் பார்த்தான். வெட்டுப் பட்ட பல்லியின் வால் துள்ளிவிழுந்து செயலற்றுப் போனதைப் போல. உள்ளேயிருந்து கலக்கியதைப் போல. “திஸ் இஸ் நோ கண்ட்ரி ·பார் ஓல்ட்மேன்”.

“எனக்கு இப்போது வயது 32 ஸ்டூவர்ட். தலைமுடி நரைக்க ஆரம்பிச்சுட்டுது. இளமையில் சிறுவயதில் இருந்த வியப்பும் உற்சாகமும் மறைஞ்சிட்டே வருது. இன்னும் ஒரு பெண்ணின் கையைக் கூட நான் தொட்டதில்லை. இதற்கு என்ன சொல்றே?” கேசவன் ஸ்டூவர்ட்டுக்கு சிகரெட் பாக்கெட்டை நீட்டினான்.

‘தேங்க்ஸ். வேண்டாம். நான் பைப்பிலேயே பிடிக்கிறேன். நீ சொல்வது வியப்பாக இருக்கிறது.’ என்று பைப்பைக் கடித்தபடி கேசவனுடைய சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து பிறகு தன்னுடைய பைப்பைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு புகையை இழுத்து, “நீ மிகவும் அதிகமாக சிகரெட் பிடிக்கிறாய், கேசவா” என்றான். அவர்கள் இருவரின் ஐந்து, ஆறு மாத நட்பில் இதுதான் ஸ்டூவர்ட்டின் முதலாவது பர்சனல் ரியாக்ஷன். “நாக்கு எப்போதும் எதையாவது சுவைத்துக்கொண்டே இருக்கணும். அரைமணி நேரம்கூட சும்மா இருக்க மாட்டேன். யாரோடாவது எப்போதும் இருக்க வேண்டும். தனியாக, எதுவும் செய்யாமல், பிடிக்க சிகரெட் இல்லாமல் ஒருநாள் கழிக்க வேண்டி வந்தால் அநேகமாக நான் தற்கொலை செய்ஹ்டு கொள்வேன்.” சிவப்பு உடையணிந்த அந்தப் பெண் தன் நண்பனின் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தி ஆராதிக்கும் கண்களால் பார்த்தாள்.

“ஏன்?”

“தெரியாது பயம் – ஒருவித விசித்திரமான அச்சம்”

தாவி ஒரு ட்ரெயினில் ஏறப்போன கேசவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, “நம்முடையது இரண்டாவது வண்டி. இது அல்ல” என்றான் ஸ்டூவர்ட். “இது என்னுடைய முதல் டியூப் பிரயாணம்” என்றான் கேசவன்.

“வாழ்க்கையில் ஒரு நோக்கம் வேண்டும் என்று அதனால் சொன்னேன். நோக்கம் இல்லாவிட்டால்…”

“எனக்கு நோக்கத்தில் நம்பிக்கை இல்லை. நோக்கமுள்ள கதைகளில் நம்பிக்கை இல்லை ஸ்டூவர்ட்.”

வண்டியின் கதவுகள் அலிபாபாவின் கதையில் வருவதைப் போலத் திறந்து கொண்டன். ஜனங்கள் உள்ளே நுழைந்தவுடன் மூடிக் கொண்டன. சிகரெட்டை விட்டுவிட்டால் மாதத்துக்கு 10 பவுண்டுக் காசு மிச்சப்படுத்தலாம். பத்து பவுண்டு காசை அந்த கள்ளச் சந்தை பஞ்சாபிக்குக் கொடுத்தால் இந்தியாவில் இருக்கும் தன் தாயாருக்கு அவன் இருநூறு ரூபாய் கொடுக்கச் செய்வான். ஒரு மாசம், வாழ்க்கை ஓட்டுவதற்கு அது அவருக்குப் போதும். வறுமைத் துன்பம், தங்கைகளில் திருமணக் கவலை தீர்வதற்கு எடுத்து வைக்கும் முதல் அடி – நான்  சிகரெட்டை விடுவது. ஆனால் விட மாட்டேன். நான் இருக்கிறேனா செத்தேனா என்று நீ கவலைப் பட வேண்டாம். இந்த வீட்டை விட்டு நான் போகிறேன்’ என்று மாது எழுதியிருக்கிறான். என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி இப்படி அவன் தீர்ப்பு கூறியிருக்கிறான். ஆனால் இன்று அந்தக் கவலை வேண்டாம். எல்லாவற்றையும் மறக்க வேண்டும் என்று ஸ்டூவர்ட்டோடு லண்டனுக்கு வந்திருக்கிறேன்…

“குறைந்தது கேன்சர் வரும் என்று பயத்திலாவது சிகரெட்டை விட்டால்..’ தனக்குள்ளேயே கவலைப்படுவதைப் போல ஸ்டூவர்ட் பேசினான்.

“அப்படி நான் எதையும் விடுவதில்லை, ஸ்டூவர்ட். நீ உன் கையில் பிடித்துக்கொண்டிருப்பது ஒரு பாம்பு என்று தெரிந்தால் என்ன செய்வாய் சொல்? டக்கென்று அதை அங்கேயே வீசி விடுவாய் அல்லவா? தர்ம சங்கடம், உள்ளேயே தப்பு, சரி என்னும் போராட்டத்திற்குப் பிற்கு ஒரு தீர்மானதத்துக்கு வருவதில்லை அல்லவா? அப்படி வர வேண்டும் ஆன்ம ஞானம்”

“ஆன்ம ஞானம், ஆன்மாவை விமர்சிக்கும் சக்தியினாலும் சக்தியிலிருந்தும் பண்பாட்டில் இருந்தும் வருகிறது என்று நான் நினைக்கிறேன் கேசவ்..”

“தப்பு, இதோ பார்! எனக்கு ஆன்ம ஞானம், ஆன்மாவை விமர்சிக்கும் சக்தி இருக்கிறது என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இந்த ஆன்ம ஞானமும் நான் முதலிலேயே நிச்சயப்படுத்திக்கொண்ட ஆன்மாவின் ஞானம். வீட்டிலிருந்தபோது சில தடவை நினைத்தது உண்டு. இப்படி நான் வேண்டிக் கொள்வதும், தாய் மேலும் ,தம்பிகளின் மேலும் கோபத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருப்பதும் எனக்கு விபரீதமான ஸெல்·ப்-லவ் இருப்பதால்தான். இது தப்பு-என் வாழ்வு முழுவதும் விஷத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று. அப்படிப் பார்த்தால் ஒரு வாரத்திற்கு எல்லாம் சரியாக நடக்கும். ஆனால் ஏதாவது கொஞ்சம்
மீறினாலோ குறைந்தாலோ போதும்.. என்னுடைய சுபாவம் மறுபடியும் படம் எடுத்துச் சீறும். அதற்காகத்தான் கையில் இருப்பது பாம்பு என்று தெரிந்து கொண்டவனுடைய உதாரணத்தைச் சொன்னேன். ஆன்ம ஞானம், டக்கென்று வரணும். உயிர் தலைகீழாகி, புதிதாக ஆவது அப்படித்தான். இல்லாவிட்டால் நாம் எப்போதும் முன்பே நிச்சயமானதைப் பற்றிக்கொண்டு சுற்றிக்கொண்டிருப்போம். ஆன்ம ஞானம் என்னும் மயக்கத்தில் திண்டாடிக் கொண்டிருப்போம். அதனால்தான் எனக்கு லட்சியத்திலோ, லட்சியம் பற்றிய கதைகளிலோ நம்பிக்கை இல்லை என்று சொன்னேன். எல்லா லட்சியமும் முன்னதாகவே நிச்சயிக்கப்பட்டதுதான்.. என் சொற்பொழிவை மன்னித்துக்கொள். இந்தியர்கள் முடிவில்லாமல் பேசுவதில் நிபுணர்கள்’ – திடீரென்று முழுவதும் தனிப்பட்டதான தன் அனுபவத்தைப் பற்றிய பேச்சு வெளியிட்டதில், கூச்ச சுபாவமுடைய அந்த ஆங்கிலேயன் என்ன நினைத்தானொ? கேசவன் ஆர்வத்தோடு ஸ்டூவர்டைப் பார்த்தான்.

“தேங்க்ஸ் ·பார் த அட்வைஸ்” என்று ஸ்டூவர்ட் குப்பைத் தொட்டி அருகே போய் தன் பைப்பை வீசி எறிந்துவிட்டு வந்து “என்னுடைய நாடகத்தை மன்னித்துவிடு “ என்றான்.

“இப்பொழுது உனக்கு பைப் விஷயத்தில் தோன்றியதைப் போல எனக்குத் தோன்றியதை செய்வதானால் ஒன்று, அதோ அங்கே சிவப்பு ட்ரெஸ் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறாளே அந்தப் பெண்ணை அணைத்துக் கொண்டு முத்தம் கொடுக்க வேண்டும் அல்லது இந்த தண்டவாளங்களில் பாய வேண்டும்” என்று சொல்லி கேசவன் சிரித்தான். மற்றொரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக் கொண்டு பல நாட்களாகத் தான் யோசித்து வந்ததைப் பற்றிச் சொற்களைக் கூட்டி “எனக்கொரு சித்தப்பா இருந்தார். ஒருநாள் அவர் வீடு வாசலை எல்லாம் விட்டு பத்ரிகாசிரமத்திற்கு தவம் செய்யப் போனார்.. உன்னுடைய கதையே வேறு. நீ இங்கிலாந்தின் உயர்ந்த நாகரீகத்தின் சிறந்த விளைச்சல். என் சித்தப்பா இந்திய நாகரீகத்தின் மிகச் சிறந்த விளச்சலாக இருந்ததைப் போலவே. ஒருவன் தவசி. இன்னொருவன் நாகரிகமுடையவன். நாகரிகமுடையவன் தன் வாழ்க்கையின் குற்றங்குறைகளைத் திருத்திக்கொண்டு வாழ்க்கையை ஒரு கட்டுப்பாட்டில் மகிழ்ச்சியில் நடத்திக்கொண்டு போவான். நான் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது எனக்கே இன்னும் தெளிவாகவில்லை. என்றாலும் இப்படித் தோன்றுகிறது. நீ நாகரிகமுடையவன் , அவன் தவசி, நான்…”

“நீ” என்று ஸ்டூவர்ட் சிரித்துக்கொண்டே, “ஓ, ஐ மிஸ் மை பைப்’ என்றான்.

“நான் வாழ்க்கையில் எந்த மகிழ்ச்சியும் இல்லாத, முழுமையான இயல்புடைய, நாகரிகமுடையவனாகவும் ஆக முடியாமல், தவசியும் ஆக முடியாமல் தவிக்கிறவன்” என்றான் கேசவன் சிகரெட்டை இழுத்து புகையை வெளியே விட்டபடி “ஒரு சிகரெட் எடுத்துக் கொள்” என்று ஸ்டூவர்ட்டுக் கொடுத்து தீக்குச்சியைக் கிழித்துப் பற்ற வைத்தான். ஸ்டூவர்ட் மௌனமாக இருப்பதற்கு விரும்பலாம் என்று அவனுடைய முக பாவத்திலிருந்து தெரிந்து கொண்டு கேசவன் பாய்ந்து வருகிற பேச்சுக்களை எல்லாம் விழுங்கிக் கொண்டான்.

(தொடரும் – ஷார்ஜாவின் அசல் இலக்கியவாதி டைப் செய்து கொடுத்தால்!)

***

நன்றி :யு.ஆர். அனந்த மூர்த்திநேஷனல் புக் டிரஸ்ட்

***

ஆசிரியர் பற்றிய குறிப்பு :

டாக்டர் யூ.ஆர். அனந்தமூர்த்தி : பிறப்பு: டிஸம்பர் 21, 1932. ஊர் : சிவமொக்க மாவட்டத்து தீர்த்தஹள்ளி வட்டத்து பேகுவள்ளி. மைசூர்ப் பல்கலைக்கழகத்தின் எம்.ஏ (ஆங்கிலம்). பர்மிங் ஹாமில் ரிச்சர்ட் ஹாகர்ப் தலைமையில் பி.எச்.டி. மைசூர்ப் பல்கலைக் கழகத்தின் மாநஸகங்கோத்தி பட்ட மேற்படிப்புத் துறையில் ரீடர் (ஆங்கிலம்), ஹோமி பாபா ·பெலோஷிப் பெற்றார் (1972-74). அயோவாவில் நடந்த World Writers Meetஇல் பேராசிரியராக 6 மாத கால அழைப்பின் பேரில் சென்றிருந்தார். நூல்கள் : எந்தெந்தூ முகியதகதெ, பிரசனெ, மௌனி (கதைத்தொகுப்புகள்), ஸ்ம்ஸ்காரா (ஜனாதிபதி பரிசு பெற்ற திரைப்படக் கதை), பாரதீபுர (நாவல்கள்), பிரக்ஞெ மத்து பரிஸர, ஸன்னிவேச (விமரிசன நுல்) உள்ளிட்ட பல.  நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், சாகித்திய அக்காதெமியின் தலைவராகப் பணியாற்றியவர். ஞானபீட விருது பெற்றுள்ளார்.

***

+

To The Point with U R Ananthamurthy (youtube)

கனவில் விளையும் முத்துக்கள்

போதிசத்வ மைத்ரேய எழுதிய வங்க நாவலான ‘சிப்பியின் வயிற்றில் முத்து’ (Jhinuker Pete Mukto) நாவலிலிருந்து பதிவிடுகிறேன். (பக்: 283-286. தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி . நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் வெளியீடு). சென்ஷியின் குடவுன்-லிருந்து நாவலை டவுன்லோட் செய்யலாம் (pdf). நன்றி.

***

pearl1“……  சிப்பித் தாய்கள் கடுஞ் சூட்டிலே இனிப்புத் தண்ணிக்காக ஏங்கிக்கிட்டு இருப்பாங்க. பௌர்ணமி இரவிலே மழைத் தண்ணி ரொம்ப இனிப்பாயிருக்கும். அந்தத் தண்ணியைச் சொட்டுச் சொட்டாய்க் குடிச்சால் அதுகளோட தாகம் தணியும். நிலவிலே கழுவின அந்தத் தண்ணிச் சொட்டு அதுகளோட வயித்திலே போய் அதிலேருந்துதான் முத்து பிறக்கும்…”

அந்தோணி வியந்தான். “அப்படியா?”

பீட்டர் சிரித்துக் கொண்டு சொன்னான். “இப்படித்தான் எங்க ஜனங்க நம்பறாங்க. தலைமுறை தலைமுறையா இந்தக் கதை வழங்கி வருகிறது… ஆனால் உண்மையிலே முத்து எப்படிப் பிறக்குதுன்னு என் கல்லூரி ஆசிரிய சிநேகிதன் சொல்லியிருக்கான். உனக்கு இது பற்றித் தெரியுமா?”

“தெரியாது நீ சொல்லு..”

“சிப்பியோட உடம்பு மிகவும் மிருதுவான தசை. அது கடினமான ரெண்டு மூடியிலே ஒட்டிக்கிட்டிருக்கும். ஒரு நகைப்பெட்டியை மூடி வச்சாப்பலே இருக்கும் ரெண்டு மூடியும். அந்த ரெண்டு மூடிக்கும் நடுவிலே உள்ள இடைவெளி வழியாக கடல் தண்ணி உள்ளே போகும். வெளியே வரும். இந்தத் தண்ணி மூலமாகத்தான் சிப்பி மூச்சுவிடும். தனக்கு வேண்டிய உணவைப் பெறும். இந்தத் தண்ணியோடே ஒரு சின்ன மணல் துண்டோ அல்லது அது மாதிரி கடினமான ஒரு பொருளோ சிப்பிக்குள் போயிட்டால் அது சித்திரவதைப் படற மாதிரி அவஸ்தைப்படும். அந்த மணலால் அல்லது கடினப் பொருளால் அல்லது பாக்டீரியாக் கிருமிகளால் சிப்பியின் உடம்பிலே புண் ஏற்படும். சிப்பியோட இந்த வேதனைதான் முத்து உண்டாகக் காரணம்…”

“வேதனையாலே முத்து எப்படி உண்டாகும்?’

“இந்த வேதனையிலேருந்து விடுதலை பெறச் சிப்பியோட உடம்பிலேருந்து ஒரு வகை ரசம் ஊறும். இந்த ரசத்திலே சுண்ணாம்பு அதிகம். இது ஒரு ரசாயணப் பொருள். இதுக்குப் பேரு கஞ்ச்சியோலின். இந்த ரசம் புண்ணைச் சுத்திப்படிஞ்சு கொஞ்ச நேரங்கழிச்சு இறுகிப் போயிடும் – புண்ணுக்கு உறை போட்டப்பலே. அப்பறம் அந்த உறைக்கு மேலே இன்னோர் உறை. அதுக்கு மேலே இன்னொண்ணு.. கடைசியிலே இது பட்டாணி மாதிரி உருண்டையா ஆயிடும். இதுதான் முத்து. அது மேலே ஒளிபட்டால் வான வில்லின் நிறங்கள் தெரியும்..”

“அப்படியா! இந்தப் புண்ணும் வேதனையும் இல்லேன்னா முத்துப் பிறக்காதா?’

“பிறக்காது.. அது மட்டுமில்லே.. முத்து பெரிசா ஆயிட்டா, அதாவது பழுத்துட்டா, சிப்பித்தாய் செத்துப் போயிடும். சிப்பிக்கு வேதனை அதிகமாக ஆக முத்தோட அளவும் பெரிசாயிருக்கும். சாதாரணமாக, பெரிய பெரிய முத்து செத்துப் போன சிப்பியிலேருந்துதான் கிடைக்கும். எது ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு பிறக்குதோ அதுக்குத்தான் உலகத்திலேயே மதிப்பு அதிகம். இதுதான் என் அனுபவம். மதிப்புள்ள எதுவுமே வேதனையில்லாமே பிறக்கறதில்லே…”

“சரியான பேச்சு” அந்தோணி ஆமோதித்தான்.

பீட்டர் அந்தோணிக்கருகில் வந்தமர்ந்து பேசத் தொடங்கினான் – “முத்து மாதிரி சுதந்திர மனப்பான்மையைப் பெறனும்னா மனிதனும் துக்கத்தையும் வேதனையையும் அனுபவிக்கத்தான் வேணும்.. பிரிட்டிஷ்காரங்க நமக்கு விடுதலை கொடுத்துட்டாங்க. ஆனால் நமக்கு உண்மையான விடுதலை எங்கே கிடைச்சிருக்கு? அதைப் பெறத் தேவையான துக்கமும் வேதனையும் நாம எங்கே அனுபவிச்சோம்? நாம மத வெறியிலேருந்து விடுதலையைடைய அனுபவிக்க வேண்டிய பயங்கர வேதனையைத் தவிர்க்க முயற்சி செய்யறோம். தலைமுறை தலைமுறையா வழங்கிவர்ற அர்த்தமில்லாத பழக்க வழக்கங்களை நாம ஆசாரங்கற பேரிலே அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டிருக்கோம். அதுகளை விட்டு விடணும்னாலும் கஷ்டப்படணும். வேதனைப் படணும். அதுக்கு நாம தயாரில்லே.. நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் சுரண்டறோம். ரத்தத்தை உறிஞ்சறோம்.. இந்தப் பழக்கத்தை விடறதுக்கும் நாம தாக்கணும், அடிபடவும் வேணும். எல்லாமே வேதனைதான். கண் திறக்கிற வேதனை. நம் நாட்டிலே எல்லாருக்கும் இந்த வேதனை பொறுக்க முடியாத அளவுக்கு வளரல்லே இன்னும். இந்த எரிச்சல் இப்போதான் ஆரம்பிச்சிருக்கு. இது கொஞ்சம் ஜாஸ்தியாகும். ஆயிரம் மடங்கு ஜாஸ்தியாகும். ஒவ்வொரு மனுசனின் மனசிலேயும் இந்த எரிச்சல் உண்டாறபோது இதிலேருந்து தப்பறதுக்காக அவன் மனசிலேயே ஒரு ரசம் உற்பத்தியாகும். முதல்லே ஒரு சுற்று ரசம். அப்புறம் அதுக்கு மேலே இன்னொரு சுற்று. அதுக்கு மேலே இன்னொண்ணுன்னு கடைசியிலே இந்த ரசம் கெட்டியாகி  மாந்தாதா காலத்திலேருந்து தொடர்ந்து வர்ற சொத்தைச் சடங்குகளையும் அழுகிப் போன சட்டங்களையும் அழிச்சிடும். பழைய சமூகம் சிப்பி மாதிரி செத்துப் போயிடும். முத்துப் போன்ற, விட்டு விடுதலையாகி விட்ட சமூகம் பிறக்கும். அது முத்து மாதிரி பிரகாசமா, வஜ்ரம் மாதிரி உறுதியா இருக்கும். அது ரொம்ப உசத்தியான பொருள்…. இந்த சுதந்திர சமூகத்திலே ஜாதி-மத வேற்றுமை இருக்காது. ஏழை-பணக்கார வித்தியாசம் இருக்காது. ஒருத்தனை ஒருத்தன் சுரண்டல் இருக்காது. அடி தடி இருக்காது. மனுசர்களோட பரஸ்பர உறவு இயற்கையா , எளிமையா தோழமையா இருக்கும். ஒருவன் மற்றவனை முழுவதும் நம்புவான்…”

***

நன்றி : நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் , சென்ஷி

‘புதிய தமிழ்ச் சிறுகதைகள்’ – அசோகமித்திரனின் தேர்வும் முன்னுரையும்

காப்பி செய்யத் தெரியாத கவிஞர் தாஜ் (ஹராமாம்!) –  நான் கேட்டேன் என்பதற்காகவே – இரண்டு நாளாக மீண்டும் தட்டச்சு செய்து இப்பொழுது அனுப்பியிருப்பது முழுமையான முன்னுரை (’ஆம்னிபஸ்’ தளத்தில் அ.மி-யின் முன்னுரை ஓரளவு இடம்பெற்றுள்ளது).  நன்றி நண்பரே நன்றி..  மதிப்பிற்குரிய அசோகமித்திரன் தேர்வில் இடம்பெற்ற சிறுகதைகளில்   -ஜெயந்தனின் ’பகல் உறவுகள்’ தவிர – மற்ற எல்லா கதைகளும் ’அழியாச் சுடர்கள்’ தளத்தில் உள்ளன. (அந்தக் கதையையும் எங்கேயாவது மறைத்து வைத்திருந்தாலும் வைத்திருப்பார்கள்!) நண்பர் ராமுக்கு ஸ்பெஷல் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.  எல்லா கதைகளுக்கும் சுட்டி கொடுத்திருக்கிறேன் – கடைசியில் ,  முன்னுரையை படித்துவிட்டு கதைகளைப் படிக்கவேண்டும் என்பதற்காக. அப்போதும் படிக்கவில்லையென்றால் அல்லாஹ்வுக்கு பதில் சொல்லவேண்டி வரும். – ஆபிதீன்

***

taj3முன்னுரைக்கு முன்… நண்பர் தாஜ் :  ‘புதிய தமிழ்ச் சிறுகதைகள்’ – தொகுப்பாசிரியர் : அசோகமித்திரன். இந்த (2013) வருடத்திய சென்னை புத்தகக் காட்சியில் வாங்கிய சில புத்தகங்களில் இதுவும் ஒன்று. 1984-ம் வருடம் முதல் பதிப்பைக் கண்ட இந்த தொகுப்பு, இன்றைக்கு ஆறாம் பதிப்பைக் கண்டிருக்கிற நிலையில் இதனை வாங்கி இருக்கிறேன். வீட்டில் வந்து புத்தக அட்டையை கைகளில் வைத்தபடிக்கு யோசித்த போது,  இப்புத்தகம் என் சேமிப்பில் முன்னரே இருப்பதை அறிய வந்தேன். என்றாலும் ஆவலுடன் படிக்க தவறவில்லை. கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான கதைகள் ஏற்கனவே படிக்கப் பட்டிருந்தாலும் இன்றைக்கு அவைகள் புதிய வண்ணங்களைக் காட்டியதில் குதுகலமானேன். அசோகமித்திரனின் தேர்வு அப்படியானது! குற்றம் காணமுடியாத தேர்வும் கூட. சில நண்பர்கள் இந்த தேர்வில் மறுப்பட்ட கருத்தைக் கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது. என்றாலும், அசோகமித்திரனின் தேர்வு, அவரது ஆய்வின், ரசனையின் பாற்பட்டது என்பதை யோசிக்க தலைப்படும்போது, நண்பர்கள் இத் தேர்வின் யதார்த்தை உணர்ந்தறிய வாய்ப்பிருக்கிறது.

இந்தத் தொகுப்பில் அசோகமித்திரன் அவர்களால் தேர்வான கதைகள் மொத்தம் பதினாறு. பெருமைக்குரிய அந்தப் படைப்பாளிகளையும் அவர்களது ஆக்கங்களையும் கீழே பட்டியலிடுகிறேன்.

மருமகள் வாக்கு – கிருஷ்ணன் நம்பி , மிலேச்சன் – அம்பை , நிழல்கள் – ஆதவன்,  எஸ்தர் – வண்ணநிலவன், உத்தியோக ரேகை – சார்வாகன், தொலைவு – இந்திரா பார்த்தசாரதி,  சண்டையும் சமாதானமும் – நீல.பத்மநாபன்,  நாயனம் –  ஆ.மாதவன், நகரம் – சுஜாதா, ஒரு வருடம் சென்றது – சா.கந்தசாமி, ஒரு ‘இந்நாட்டு மன்னர்’ – நாஞ்சில் நாடன், தனுமை – வண்ணதாசன், நாற்காலி – கி.ராஜநாராயணன், அந்நியர்கள் – ஆர்.சூடாமணி, பகல் உறவுகள் – ஜெயந்தன், காலமும் ஐந்து குழந்தைகளும் – அசோகமித்திரன்.

வாசகர்கள் கட்டாயம் ஒருதரம் அசோகமித்திரனின் பார்வை கொண்டிருக்கிற நேர்மையை அறியும் பொருட்டேனும் இத் தொகுப்பு கதைகளை கட்டாயம் வாசிக்க விருப்பம் கொள்ள வேண்டும்.   இங்கே பதியப்பட்டிருக்கிற அந்த தொகுப்பில் காணும் அசோகமித்திரனின் முன்னுரை எனும் நீள அகலம் கொண்ட தெளிவு, உங்களுக்கு இன்னுமான இன்னுமான பல தகவல்களை கூடுதலாக தருமென நினைக்கிறேன்.

– தாஜ் / 12/2/2013

***

ami-sol

‘புதிய தமிழ்ச் சிறுகதைகள்’ அசோகமித்திரனின் முன்னுரை

ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து அறுபதுக்குப் பின் தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்திற்கு வளமூட்டிய படைப்பாளிகளும் கொண்ட தொகுப்பு ஒன்றை அளிக்கும் முயற்சி இது.

இந்த இருபதாண்டுகளின் தொடக்கத்தில்தான் அணு ஆயுத யுத்தம் வந்தேவிட்டது என்ற நிலைமை ஏற்பட்டது. அந்த ஆபத்து தற்காலிகமாக விலகியது என்றாலும் உலக அரசியலில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ வலியோர் எளியோரை நிர்ப்பந்தத்துக்கு உட்படுத்தும் நிலை நீடிக்கத்தான் செய்கிறது. புதுப்பார்வை பெற்ற இளைஞர் சமூதாயம் உலகின் மனச் சாட்சிக்கு நெருக்கடியை உண்டு பண்ணியது. ஆண்டாண்டு காலமாகப் பழக்க ரீதியில் கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த நெறி முறைகள், கொள்கைகள், கோட்பாடுகள் கடுமையான மறுபரிசீலனைக்கு ஆளாயின. பல ஒதுக்கித் தள்ளப்படுகின்றன. உலகம் ஒரு புதிய ஒழுங்குக்கு வழிதேடத் தொடங்கியது.

இலக்கியவாதிகள் தீர்க்கதரிசிகள் என்ற கூற்று வெகு சாதாரணமாக வெகுகாலமாக ஒப்புக்கொள்ளப்படும் ஒன்று. ஆனால் இலக்கியத்தின் தன்மை, அது காலத்துக்குச் சற்றுப் பின் தள்ளியிருப்பதுதான்.  ஒரு நிகழ்ச்சி அது நிகழ்ந்த உடனேயே இலக்கியமாகிவிடுவதில்லை. அதை ஊடுருவிப் பார்த்தறிய ஒரு குறைந்தபட்ச இடைவெளி தேவைப்படுகின்றது. தகவல் பரிமாற்றச் சாதனங்கள் நன்கு வளர்ச்சியடைந்திருக்கும் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் தமிழ் எழுத்துத் துறையிலும் நிகழ்ச்சிகளின் பரபரப்பு அடங்குவதற்கு முன்பே பரபரப்புச் சிறுகதைகளும் கவிதைகளும் (நாவல்களும்கூட) நிறையவே தோன்றிவிடுகின்றன. ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியின் பரபரப்பு அமுங்கும் போது அந்தப் படைப்புகளும் அமுங்கிப்போய் விடுகின்றன. பரபரப்பை மட்டும் முக்கியமாகக் கொள்ளாமல் பரிமாணத்தின் ஒவ்வொரு காலத்திய சூட்சுமங்களைக் கலையுணர்வோடு வடித்துத் தருபவை என்று எனக்கு உறுதியாகத் தோன்றும் கதைகளில் சிலவற்றை இத்தொகுப்பின் அமைப்புக் கட்டுத் திட்டங்களுக்கு இணங்கத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன். இதே தொகுப்பு இன்னொருவர் தேர்வில் வேறு கதைகளையும் கதாசிரியர்களையும் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்றும் உணர்கிறேன்.

தமிழ்ச் சிறுகதைத் துறையின் பின்னணியை ஓரளவு கூர்ந்து பார்த்தால் 1960 அளவில்கூட இந்திய சுதந்திரத்திற்கு முன் இந்திய எழுத்தில் பிரதானமாயிருந்த ரொமாண்டிஸமும் இலட்சியவாதமும் தொடர்ந்து இருந்து வந்ததை உணரலாம். அந்நாளில் பிரபலமடைந்த எழுத்தாளர்கள் அனைவருமே இந்திய சுதந்திரத்திற்கு முன்பு மக்களிடையே நிலவிய ஒரு குறிப்பிட்ட இலட்சிய வேகத்தை மேலும் பிரதிபலிப்பதாகவே எழுதினார்கள். சுதந்திரத்திற்கு முன்பு நிலவிய இலட்சிய வேகத்தில் மேற்கத்திய வாழ்க்கை முறையம்சங்கள் இங்கு அப்படியே ஏற்கப்படுவதைத் தடுத்து நிறுத்த நம் நாட்டுப் பண்பாட்டுச் சிறப்பும் சம்பிரதாய வாழ்க்கை நெறியும் வலியுறுத்தப்பட்டன. பழமையை அனுசரித்துப் போகும் இப்போக்கைப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே மறுத்தவர்கள் இருந்தார்கள் எனினும், பொதுவாக மக்கள் உணர்வில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு மறுப்பு வளர்ந்திருக்கவில்லை. மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதியாருக்குப் பின் தமிழ் தமிழ் உரைநடையிலும் ஒரு மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டு, தமிழ்ச் சிறுகதைத் துறையில் புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா. போன்றோர் உருவம் உள்ளடக்கம் இரண்டிலும் முன்னேற்றப் போக்கை வடித்துத் தந்தார்கள். இவர்கள் பணியைத் தொடர்ந்து சம்பிரதாயக் கண்ணோட்டம் மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற இயக்கம், இந்த நூற்றாண்டின் பின் பாதியின் துவக்கத்தில் தமிழ் வாசகர்களிடையே கணிசமான அளவு அறிமுகம் பெற்றது ஜெயகாந்தனால்.

ஜெயகாந்தனைப் போலவே இளம் வயதில் பிரபலமடைந்த தமிழ் எழுத்தாளர்கள் இன்னும் பலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால், ஜெயகாந்தன் சிறந்த கதைகள் மட்டுமல்லாமல் காலத்திற்குத் தேவையான கருத்துக்களை முன் வைத்தவர் என்றும் அறியப்படுகிறார். அதே நேரத்தில் இந்தியாவின் நீண்ட பாரம்பரியத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் அவர் ஒதுக்கி விடுவதில்லை. தமிழ் எழுத்துலகில் யதார்த்த பூர்வமான சமுதாயமாற்றக் கருத்துக்கள் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளிலும் இடம்பெற வைத்ததில் ஜெயகாந்தனின் பங்கு கணிசமானது.

நவீன தமிழ் இலக்கியம் மக்களிடையே பரவலாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டது வெகுஜனப் பத்திரிகைகளால் என்று ஒப்புக்கொள்ளும் அதே நேரத்தில் நல்ல இலக்கியம் வளர இதே பத்திரிகைகள் முட்டுக்கட்டையாகவும் இருந்திருக்கின்றன என்றும் கூறப்படுகிறது. பல்லாயிரக்கணக்கான பிரதிகள் விற்கும் இப்பத்திரிகைகள் இலட்சக்கணக்கான வாசகர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதை முதற்கோளாகக் கொள்ள வேண்டியிருப்பதாலும் அதில் பெரும்பான்மையோர் தீவிர எழுத்துக்களை ஏற்கத் தயாரில்லை என்று நினைப்பதாலும் எளிமைப் படுத்தப்பட்ட எழுத்து, கருத்துக்களையே திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துகின்றன; விற்பனைப் போட்டாபோட்டியில் திருப்தியுடன் மட்டும் திருப்தியடையாமல் போதையூட்டுவது போலவும் கிளர்ச்சியூட்டுவது போலவும் பத்திரிகையை மாற்றிவிடவும் வேண்டி வருகிறது. இந்தப் போக்கில் முதலில் ஊனமுறுவது இலக்கியம்தான்.

இதில் உண்மையில்லை என்று இன்று யாரும் கூறிவிடுவதில்லை. ஆனால் வெகுகாலம் வரை பிரபலமடையும் எழுத்தே சிறப்பான எழுத்து என்ற எண்ணம் பல தமிழ்ப் பிரமுகர்களிடம் நிலவியது. இவர்கள் சமூக நிறுவனத்தின் தலைவர்களாகவும் இருந்ததால் தீவிர இலக்கியவாதிகள் புறக்கணிக்கப்படுவது இன்னும் கூர்மையடைந்திருந்தது. பத்திரிகை எழுத்து, தீவிர இலக்கியம் இவற்றின் வேறுபாடுகளை ஒரு சிறு வட்டம் வரையிலாவது நன்குணர்த்த அயராது பாடுப்பட்டவர்களில் க.நா.சுப்ரமணியன் மிகவும் முக்கியமானவர். துர்ப்பலமான எழுத்துத்துறையை ஆரம்ப முதலே வாழ்க்கைச் சாதனமாக ஏற்றுக்கொண்டதோடு, அத்துறையிலே மிகவும் துர்பலமான அம்சமாகிய தீவிர இலக்கியத்தையே அவர் சார்ந்திருந்தவர். நாவல், சிறுகதை, கவிதை முதலியன எழுதியதோடு விமர்சனக் கட்டுரைகளும் எழுதிவந்தார். முப்பது-நாற்பது-ஐம்பதுகளில் க.நா.சு.வுக்கு பாதகமான முறையில் அவருடைய விமர்சனக் கட்டுரைகளும் அவர் தீவிர இலக்கியம், பத்திரிகை இலக்கியம் என்று பாகுபாடு செய்து குறிப்பிட்டதும் அமைந்தாலும் அறுபதுகள் தொடக்கத்திலிருந்து தமிழ் வாசகர்-எழுத்தாளர் மத்தியில் இப்பாகுபாடு பற்றிய சிந்தனை பரவலாகத் தோன்ற ஆரம்பித்தது. இதன் ஒரு விளைவு பல சிறு பத்திரிகைகளின் தோற்றம்.

க.நா.சு.வே சிறு பத்திரிகள் நடத்தினார். ‘தாமரை’, ‘சரஸ்வதி’, ‘சாந்தி’, ‘கிராம ஊழியன்’ ஆகியவை அந்நாளைய வேறு சில குறிப்பிடத்தக்க சிறு பத்திரிகைகள். சி.சு.செல்லப்பா, ‘எழுத்து’ எனும் பத்திரிகையைப் புதுக்கவிதைக்கு ஒரு தளம் அமைத்துத் தருவதாக நடத்தினார். அறுபதுகளில் தோன்றிய சிறுபத்திரிகைகளில் முக்கியமானவை கணையாழி, தீபம், நடை, ஞானரதம், கண்ணதாசன், எழுபதுகளில் கசடதபற எனத் தொடங்கி பல பத்திரிகைகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிட வேண்டிவரும். அறுபதுக்கு முற்பட்ட சிறு பத்திரிகைகளுக்கும் இந்த இருபதாண்டுச் சிறு பத்திரிகைகளுக்குமிடையே உள்ள முக்கிய வேறுபாடு, முந்தைய பத்திரிகைகளும் அவற்றின் ஆசிரியர்களும் பெருவாரி விற்பனைப் பத்திரிகைகளும் அவை ஆதரிக்கும் எழுத்தும் போரிட்டு அகற்றக்கூடியதொன்று, அகற்றவேண்டியதொன்று எனச் செயல்பட்டார்கள். இன்றைய சிறு பத்திரிகைகள், பெருவாரி விற்பனைப் பத்திரிகைகளை இந்தக் காலக்கட்டத்தின் ஒரு தவிர்க்க முடியாத அம்சமாக ஏற்றிருப்பதையும், அவற்றை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் தம்மட்டில் தீவிர இலக்கியப் பணிகளில் ஈடுபடுவதை ஓர் எதிர்வினையாகக் கொள்ளாமல் சுயமாகச் செய்யவேண்டிய பணியாக நினைப்பதையும் காண முடிகிறது.

அறுபதுகளில் தொடங்கிய சிறு பத்திரிகை இயக்கம் ஆரம்பத்தில் ஏளனத்துக்குரியதாகத்தான் பெருவாரிப் பத்திரிகைகள் தயாரித்திருந்த இலட்சக்கணக்கான வாசகர்களுக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். சமயம் வாய்த்தபோது இச்சிறு பத்திரிகைகள் பற்றியும் அதில் ஈடுப்பட்டிருப்போர் பற்றியும் பெருவாரிப் பத்திரிகைகள் மிகவும் துச்சமாகக் கருத்து தெரிவித்திருக்கின்றன. ஆனால், சிறு பத்திரிகைகள் இயக்கம் பெருவாரிப் பத்திரிகைகளின் வாகர்களைக் காட்டிலும் முன்னதாக அப்பத்திரிகைகளின் எழுத்தாளர்களிடம் பாதிப்பு ஏற்படுத்தியது. சிறு பத்திரிகைக் கதைகளின் கரு, நடை, அபத்தம், சிற்சில மாற்றங்கள் பெருவாரிப் பத்திரிகைகளிலும் பயன்படுத்தப்பட்டன. உருவம் பொருத்தவரையில், இன்று தமிழில் வெளியாகும் கதைகளில் பெரும்பான்மை தீவிர எழுத்துச் சாயல் கொண்டுதான் படைக்கப்படுகின்றன. பிரசுரிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் உள்ளடக்கம், நோக்கம், அழுத்தம், போன்ற அம்சங்களில் விளைவு சாதகமாக உள்ளது என்று கூறமுடியாது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் கடைசி இருபது ஆண்டுகளில் அடியெடுத்து வைத்திருக்கையில் இன்றைய தமிழ் பெருவாரிப் பத்திரிகைகளின் சிறுகதைகள் அனைத்திலும் அப்பத்திரிகைகளில் இடமே பெறாத தீவிர எழுத்தாளர்களின் சாயலைத் தவறாமல் காண முடிகிறது. சிறுகதையும் ஒரு தொழில் விஞ்ஞான நுட்பத் துறையாகக் கருதினால் இதர டெக்னாலஜித் துறைகளைப் போலச் சிறுகதைத் துறையும் ஒரு காலக்கட்டத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஊடுருவிவிடும் தொழில்நுட்ப அம்சமாகிவிட்டது. ஓர் ஆரம்ப எழுத்தாளனின் முதல் படைப்பில்கூட குறைந்தபட்சத் தேர்ச்சியும் திறமையும் காண முடிகிறது. நல்ல கதை, நன்கு எழுதப்பட்ட கதை, என இனங்கண்டுபிடிப்பது கடினமாவதுடன் அத்தியாவசியமும் ஆகிறது.

புதுக் கதாசிரியர்களை அவர்கள் பொதுத்தன்மை குறித்து விவாதித்து வெளியிடப்பட்ட கருத்துக்கள் தமிழில் அதிகம் வெளிவரவில்லை; பல்கலைக்கழங்களில் புது இலக்கியம் பாடமாகக் கற்பிக்கத் தொடங்கியும் புதுநோக்குடன் வெவ்வேறு காலகட்ட எழுத்துக்கள் பற்றிச் சுலபமாகவும் தீர்க்கமாகவும் தர்க்க ரீதியாகவும் அபிப்ராயங்கள் இப்போதுதான் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தொடங்கியிருக்கின்றன. சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு கட்டுரையில் க.நா.சு. தற்காலத் தமிழ்ச் சிறுகதை எழுத்தாளர்களிடம் ஒரு பொதுச் சரடு காணப்படுவதாகக் குறிப்பிட்டார். இந்திய சுதந்திற்கு முந்திய எழுத்தாளர்களிடம் இருந்த இலட்சியவாதம் இப்போது மறைந்துபோனதோடு மட்டுமல்லாமல் ஒருவித நம்பிக்கையின்மையும் இடம் பெற்றிருப்பதை உணர முடிகிறது என்றார் அவர். இன்று இன்னும் சில கருத்துக்களும் கூற இயலும். எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் உள்ளடக்கியதாக அன்னியர் ஆதிக்கச் சுமை தமிழ்ச் சிறுகதை ஆசிரியர்களின் ஆத்மாவை அன்று அழுத்தியது. பிரச்சனைகளுக்கு அவற்றினூடே தீர்வு காண இயலுவதாக இன்றைய தமிழ்ச் சிறுகதைகள் இருக்கின்றன. ஒரு பொது எதிரியை மனதில் வைத்து இயங்கியதால் தம் சமுதாயத்தினுள் உள்ள வேறுபாடுகள், வித்தியாசங்கள், முரண்பாடுகள் அன்று அதிகம் பெரிதுபடுத்தப் படவில்லை. ஆனால் இன்றைய சிறுகதைகள் இவ்விஷயங்கள் குறித்துப் பகிரங்கமாக விவாதிக்கக் தயங்குவதில்லை. பிராந்திய வாழ்க்கை நுணுக்கமாகவும் விவரமாகவும் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. மத நம்பிக்கையும் கடவுள் நம்பிக்கையும் ஓர் எளிதான, கைக்கெட்டும் தொலைவிலுள்ள சர்வ வியாதி நிவாரணியாக விநியோகிக்கப்படுவதில்லை. பெண்கள் சம்பிரதாயக் கூட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுப் பலவித பரிமாணங்கள் கொண்ட நபர்களாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். இப்போக்குகளைப் பெருவாரி விற்பனையுடைய பத்திரிகைகளில்கூட இன்று காணலாம்.

சிறு பத்திரிகைகளுடன் சில நூல் பிரசுரங்களும் கடந்த இருபதாண்டுகளில் தமிழ்ச் சிறுகதையுலகில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை உண்டுபண்ணின. இவற்றில் முதலானதும் முக்கியமானதும் ‘குருசேஷத்திரம்’ ஆகும். கட்டுரைகள், கவிதைகள், சிறுகதைகள், ஒரு குறுநாவல், ஒரு நாடகம் ஆக மொத்தம் சுமார் நானூறு பக்கங்கள் கொண்ட இந்நூலை 1967-ஆம் ஆண்டில் திருவனந்தபுரத்தில் வசிக்கும் நகுலன் என்ற எழுத்தாளர் தொகுத்து வெளியிட்டார். அதே ஆண்டில்தான் இரண்டாம் உலகத் தமிழ்மாநாடு சென்னையில் நடந்தது. தமிழ் மொழிக்கு வளமூட்டும் இவ்விரு நிகழ்ச்சிகளில் எது முதன்மையிடம் பெறும் என்று கூறுவது கடினம் என நினைக்கும் அளவுக்கு ‘குருசேஷத்திரம்’ பிரசுரமானது தீவிர இலக்கிய அன்பர்களிடம் சலசலப்பு ஏற்படுத்தியது. இந்நூலில் பங்கு பெற்றவர்கள் அநேகமாக அனைவரும் பெருவாரிப் பத்திரிகைகளில் இடம்பெறாதவர்கள். ‘குருசேஷத்திரம்’ வெளியானபோது இவர்களில் ஓரிருவரே நூல் வடிவத்தில் பிரசுரமானவர்களாக இருந்தார்கள். இருப்பினும் அந்தக்காலக் கட்டத்தின் புதுத்தமிழ் எழுத்தின் உன்னத எடுத்துக்காட்டாக ‘குருசேஷத்திரம்’ அமைந்திருந்தது. பிற்காலத்தில் பல பரிசோதனைப் பிரசுர முயற்சிகளுக்கும் ஒரு முன்னோடியாக விளங்கியது. முழுக்க ஒரு தனிநபரின் முயற்சியும் தேர்வுமான ‘குருசேஷத்திரம்’ நவீன தமிழ் எழுத்தின் ஒரு மைல் கல்லாக நிலைபெற்றது.

‘குருசேஷத்திரம்’ தொகுப்பைத் தொடர்ந்து இன்னொரு சிறுகதைத் தொகுப்பு சென்னையில் நான்கு இளம் எழுத்தாளர்களால் வெளியிடப்பட்டது. ‘கோணல்கள்’ என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த இந்த நூலில் இந்த நான்கு எழுத்தாளர்களும் தலா மூன்று கதைகள் சேர்த்திருந்தார்கள். ‘குருசேஷத்திரம்’ அடைந்த இலக்கிய அந்தஸ்த்தை ‘கோணல்கள்’ பெறாது போயினும் பெருவாரிப் பிரசுர உலகில் இடம் அளிக்கப்படாத தரமுள்ள எழுத்தாளர்கள் கூட்டு முயற்சியில் நூல் வெளிக்கொணருவதற்கு இது நல்லதொரு தொடக்கமாயிற்று; அத்துடன் ஆண்-பெண் பாலியற் சஞ்சலங்களை இலக்கியக் கருப்பொருளாக எழுதும் போக்கு முன்னோடியாகவும் அமைந்தது.

அரசியல் கலப்பற்ற எழுத்து சாத்தியமா? சம்பிரதாய இலக்கியப் பார்வைகளில் அரசியல் தனியாகக் குறிப்பிடத்தக்கதொரு அம்சமாகக் கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் சோவியத் புரட்சியைத் தொடர்ந்து இந்தியாவிலும் பொதுவுடமைக் கருத்துகளும் கோட்பாடுகளும் கவனம் பெறத் தொடங்கின.  தமிழ் எழுத்தாளர்களிடமும் ‘நீங்கள் எந்தப்பக்கம்?’ என்றதொரு வினா ஐம்பதாண்டுகளாகவே நிலவி வருவதாகும். ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து அறுபதுகளில் சில சிறுகதையாசிரியர்கள் வெளிப்படையாகவே தமது கட்சி அரசியல் உறவுகளை அறிவித்துக் கொண்டனர். இலக்கிய விமரிசனத் துறையிலும் எழுத்தாளர்கள் அவர்களின் கட்சிக் கண்ணோட்டத்திலும், அவர்கள் எழுத்து தெரிவிப்பதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட செய்தியின் அடிப்படையிலும் போற்றப்பட்டனர், அல்லது கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட்டனர். பெருவாரிப் பத்திரிகைகள் இச்சர்ச்சையில் ஈடுபடாத நிலையிலும் சிறு பத்திரிகைகள் அணிவகுத்துக் கொண்டு தீவிர விவாதங்கள் நடத்திக் கொண்டன. இவ்விவாதங்கள் நேரடியாகச் சிறந்த எழுத்தாளர்களையோ படைப்பாளிகளையோ சாத்தியமாக்காத போதிலும் தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் தளத்தையும் எழுத்தாளர் கவனத்திற்குப் பல புதிய நுட்பங்களையும் சேர்த்துக் கொடுத்தன. அதே நேரத்தில் வளர்ந்துவரும் தொழில்நுட்பப் பரிச்சயம், தொழில் நுட்ப விவரங்களைக் கதைகளில் பொருத்தி வைப்பதைச் சாத்தியமாக்கிற்று. பாட்டாளி மக்கள், கிராமவாசிகளின் வாழ்க்கை நுட்பங்கள் இடம் பெறத் தொடங்கியது. போலவே இயந்திர நிபுணர்கள், தொழில் நுட்ப வல்லுநர்கள்; உயர்மட்டவாசிகள், கதாப்பாத்திரங்களாகி அவர்கள் மூலம் அதுவரை வாசகர்களுக்கு அறிமுகமாகாத பரிமாணங்கள் எடுத்தளிக்கப்பட்டன.

இந்த இருபதாண்டுகளில் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பிற இந்திய மொழிகளில் நிறையவே மொழிபெயர்ப்புகள் மூலம் படிக்கக் கிடைத்திருக்கின்றன. ‘இண்டியன் கவுன்சில் ஃபார் கல்சுரல் ரிலேஷன்ஸ்’ வெளியீடான ‘இண்டியன் ஹொரைஜன்ஸ்’ காலாண்டுப் பத்திரிகையில் பல தமிழ்ச் சிறுகதைகள் ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஸ் மற்றும் அராபிய மொழிகளில் பிரசுரமாகியிருக்கின்றன. இங்கிலாந்து பென்குவின் நிறுவனத்தாரின் ‘நியூரைட்டிங் இன் இந்தியா’ தொகுப்பு நூலில் மூன்று தமிழ்ச் சிறுகதைகள் இடம் பெற்றிருந்தன. பல தேசிய தினப் பத்திரிகைகளும் வார மாத இதழ்களும் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பில் பல தமிழ்ச் சிறுகதைகளை வெளியிட்டிருக்கின்றன. பல அயல் நாடுகளில் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் அந்நாட்டு மொழிகளில் மொழியாக்கம் செய்துவரும் தகவலும் இந்த இருபது ஆண்டுகளில்தான் அதிகம் தெரிய வந்திருக்கிறது. இது பரஸ்பரம் மக்கள் பற்றியும் வாழ்க்கை பற்றியும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தை மட்டுமின்றி, தமிழ்ச் சிறுகதை உலக இலக்கிய அரங்குகளில் மதிக்கத் தக்கதொரு இடம் பெற்றிருப்பதையும் குறிக்கும்.

முன்னரே குறிப்பிட்டபடி இத்தொகுப்பு ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ்ச் சிறுகதை இயங்கிய தளத்தை, அதன் உயர்ந்த நிலையில், பிரதிபலிக்கச் செய்யும் முயற்சி. இதுவே எக்காலத்துக்குமான தமிழ்ச் சிறுகதைத் தொகுப்பாகாது. ஆனால் அப்படி ஒரு தொகுப்பு தயாரிக்கப்படுமாயின் அதில் இத்தொகுப்பின் பல கதைகள் இடம் பெறுவது உறுதி.

pts-as-1

அசோகமித்திரன் செப்டம்பர் 19, 1980

*

வெளியீடு: நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்

முதல் பதிப்பு 1984 ,  ஆறாம் பதிப்பு 2010

***

அசோகமித்திரன் தேர்வு செய்த சிறுகதைகள்

மருமகள் வாக்கு – கிருஷ்ணன் நம்பி

மிலேச்சன் – அம்பை

நிழல்கள் – ஆதவன்

எஸ்தர் – வண்ணநிலவன்

உத்தியோக ரேகை – சார்வாகன்

தொலைவு – இந்திரா பார்த்தசாரதி

சண்டையும் சமாதானமும் – நீல.பத்மநாபன்

நாயனம் –  ஆ.மாதவன்

நகரம் – சுஜாதா

ஒரு வருடம் சென்றது – சா.கந்தசாமி

ஒரு ‘இந்நாட்டு மன்னர்’ – நாஞ்சில் நாடன்

தனுமை – வண்ணதாசன்

நாற்காலி – கி.ராஜநாராயணன்

அந்நியர்கள் – ஆர்.சூடாமணி

பகல் உறவுகள் – ஜெயந்தன்

காலமும் ஐந்து குழந்தைகளும் – அசோகமித்திரன்

***

நன்றி: நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், அசோகமித்திரன், தட்டச்சு செய்த நண்பர் தாஜ், அழியாச்சுடர்கள் , சிறுகதைகள்.காம்

“நாம் எல்லோரும் ஒன்று!”

டெட்சுகோ குயோயாநாகி (Tetsuko Kuroyanagi) எழுதிய புகழ்பெற்ற குழந்தை இலக்கியமான ’TOTTO-CHAN : The Little Girl at the Window’’ நூலிலிருந்து மீண்டும் பதிவிடுகிறேன் (தமிழாக்கம் : அ. வள்ளிநாயகம், சொ.பிரபாகன்). இந்த நூலின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமுமே வைரம்தான் என்றாலும் இந்த ’மாசோ-சான்’ மிகவும் அற்புதமானதாகப் படுகிறது – பிளவுபடுத்த வெறிகொண்டவர்கள் அலையாய் அலையும் இந்த சமயத்தில். வாசியுங்கள். நன்றி. –ஆபிதீன்

**

totto-chan1ஸ்டேஷனிலிருந்தும், ஸ்டேஷனுக்கும் டோட்டோ-சான் செல்லும்போது, கொரியன்கள் வாழும் ஒரு குடியிருப்பு வீட்டைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. டோட்டோ-சானுக்கு அவர்கள் கொரியன்கள் எனத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அவர்களைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம், அங்கு ஒரு பெண்மணி இருக்கிறாள் என்றும், அவள் தனது தலைமுடியை நடுவில் இரண்டாகப் பிரித்துக் கட்டி கொண்டை வைத்திருப்பாள் என்றும், குண்டான அவள் படகு போல் முன் வளைந்த ஒரு வெள்ளை ரப்பர் ஷூவை அணிந்திருப்பாள் என்றும் அறிந்திருந்தாள். அந்தப் பெண்மணி நீள ‘ஸ்கர்ட்’டுடன் கூடிய ஆடையை அணிந்திருந்தாள். அதன் ‘ரிப்பன்’ அவளது சின்ன ‘ப்ளவுசின்’ முன்புறம் வளைத்துக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் எப்போதும் பரபரப்புடன் தனது மகனைத் தேடிக்கொண்டு, ‘மாசோ-சான்’ என்றழைப்பாள். பின்னர் தொடர்ந்து தனது மகனை அழைத்துக்கொண்டே இருப்பாள். எல்லோரும் அழைப்பது போல, ‘மசவா-சான்’ என அழைப்பதற்குப் பதில், இரண்டாவது எழுத்திற்கு அழுத்தம் கொடுத்து, “சானை’ உச்ச கட்டையில் அவள் அழுத்தி அழைப்பது டோட்டோ-சானுக்கு வருத்தம் தோய்ந்த குரலாய் ஒலிக்கும்.

அந்தக் குடியிருப்பு ஒய்மாச்சி ரயில் தடம் செல்லும் அந்தச் சின்ன கரையில் அப்படியே பின்னால் இருந்தது. டோட்டோ-சானுக்கு ‘மசவா-சான்’ யார் என்று தெரியும். டோட்டோ-சானை விட கொஞ்சம் பெரியவன். அவன் எந்தப் பள்ளிக்குச் செல்கிறான் எனத் தெரியாவிட்டாலும் அவன் இரண்டாம் கிரேடு படிப்பவனாக இருக்க வேண்டும். அவனது தலைமுடிகள் எப்போதும் கலைந்து கிடக்கும். அவனுடன் எந்த நேரமும் ஒரு நாய் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். ஒருநாள் டோட்டோ-சான் ரயில் தடக்கரை வழியாய் வீட்டிற்கு நடந்து சென்று கொண்டிருக்கும்போது மசவா-சான் ரயில் தடக்கரையின் மேல் கால்களை விரித்துக்கொண்டு, கைகளை இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு, வெறி பிடித்தாற்போல் நின்று கொண்டிருந்தான்,

“கொரியன்” என அவன் டோட்டோ-சானைப் பார்த்துக் கத்தினான்.

அவன் குரலில் புண்படுத்தும் நோக்கமும், வெறுப்பும் மண்டிக் கிடந்தது. டோட்டோ-சான் ரொம்பவும் புண்பட்டுப் போனாள். அவள் அவனுக்கு எதுவுமே செய்ததில்லை. ஏன் அவனுடன் பேசியதுகூட இல்லை. ஆகவே அவன் மேலேயிருந்து வன்மமாய் மொழிந்த போது திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள்.

அவள் வீட்டிற்கு வந்ததும் இது பற்றி அம்மாவிடம் சொன்னாள். “மசவா-சான் என்னைக் கொரியன் என்று அழைத்தான்” என்று அவள் சொன்னாள். அம்மா உடனே அவள் வாயைக் கைகளால் பொத்தினாள். அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தன. என்னவோ மோசமாக நடந்திருக்கிறது என நினைத்து டோட்டோ-சான் பதறிப்போனாள். அம்மா இன்னும் தனது கண்களைத் துடைப்பதை நிறுத்தவில்லை. அவளது மூக்கின் நுனி கன்றிப் போய் சிவந்திருந்தது. “பரிதாபமான குழந்தை!” என அம்மா அனுதாபப்பட்டாள். “எல்லோரும் அவனைக் ‘கொரியன், கொரியன்’ என அடிக்கடி அழைத்து இம்சை செய்திருக்க வேண்டும். அதனால் அதை அவன் ‘மோசமான வார்த்தை’ என் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் இன்னும் சிறுவனாய் இருப்பதால் அப்படிச் சொல்வதற்கு என்ன அர்த்தம் என்பது அவனுக்குப் புரிந்திருக்காது. யாராவது ஒருவனை ‘நீ முட்டாள்’ என்று சொல்வதற்கு, ‘பாகா’ என்று சொல்கிறார்களே, அப்படியொரு வார்த்தை என நினைத்திருப்பான். தன்னை நோக்கி, ‘கொரியன்’ என்ற பதம் அதிகமாக பிரயோகப்படுத்தப்படுவதைக் கண்டு, தானும் அந்த மாதிரியான ‘மோசமான வார்த்தை’யை யாரையாவது நோக்கி பிரயோகப்படுத்த வேண்டும் என நினைத்திருக்கிறான். அதனால்தான் அவன் உன்னை ‘கொரியன்’ என அழைத்திருக்கிறான். மக்கள் ஏன் இப்படிக் கொடுமையாக நடந்து அவனை வெறுப்பேற்றுகிறார்களோ?”

அம்மாவின் கண்கள் காய்ந்ததும், மெல்லிய குரலில் டோட்டோ-சானிடம் சொன்னாள், “நீ ஒரு ஜப்பானிச்சி. மசவா-சான் கொரியா என்ற நாட்டில் இருந்து இங்கு வந்திருக்கிறான். ஆனாலும் அவனும் உன்னை மாதிரி ஒரு குழந்தைதான். என்னருமை டோட்டோ-சான், நீ எப்போதும் மக்களுக்குள் பல வகைகள் இருப்பதாக நினைக்காதே.. ‘இவன் ஜப்பானியன்.. அல்லது இவன் கொரியன்’ என்று எண்ணாதே. மசவா-சானுடன் மென்மையாக நடந்து கொள். அவன் கொரியன் ஆனதால், அவன் மென்மையானவன் அல்லன் என்று மற்றவர்கள் நினைப்பது மிகவும் துக்ககரமானது.”

இதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு டோட்டோ-சானுக்குக் கடினமாக இருந்தது. இருந்தாலும் அவள் புரிந்து கொண்டது என்னவோ மசவா-சான் என்ற சிறுவனிடம் எந்தவிதக் காரணமும் இல்லாமல் மக்கள் மோசமாக பேசுகிறார்கள் என்பது மட்டும்தான். அதனால்தான் அவன் அம்மா எப்போதும் ஆர்வத்துடன் அவனைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறாளோ, என டோட்டோ-சான் நினைத்தாள். அடுத்த நாள் காலை அந்த ரயில் கரைத்தடம் வழியாக அவள் கடந்து கொண்டிருந்த போது, அந்த அம்மாவின் கீச்சுக் குரலில் “மாசோ-சான்” என ஒலித்தது. அவன் எங்கே போயிருப்பான் என வியந்தாள். அவள் தனது மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டாள். அவள் கொரியச்சி இல்லை என்றாலும், அவன் அவளை அப்படி அழைத்தால் இப்படித்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். “நாம் எல்லோரும் குழந்தைகள்! நாம் எல்லோரும் ஒன்று!!”” பிறகு அவனுடன் நட்புறவு கொள்ள வேண்டும்..

மசவா-சானின் அம்மாவின் குரல், ஆவலும் அவதியும் கலந்து தனக்கேயுரிய இயல்புடன், காற்றுடன் நெடுநேரம் தங்கியிருக்கும்… அந்த வழியே கடக்கும் ரயில் சத்தத்தால் விழுங்கப்படும் வரைக்கும் அந்த குரல் அதிர்ந்து கொண்டிருக்கும்.

“மாசோ-சா………ன்”

நீங்களும் அந்தத் துக்ககரமான, கண்ணீர் நிரம்பிய குரலைக் கேட்டால் பிறகு மறக்கவே மாட்டீர்கள்…

**

நன்றி : Tetsuko Kuroyanagi , நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் , இன்று இரவு மீண்டும் ’The King and the clown’ திரைப்படம் காணப்போகும் சென்ஷி

« Older entries Newer entries »