நாஞ்சில் நாடனின் ‘ஒரு காலைக் காட்சி’யிலிருந்து….

Nanjil_Nadan_stories…. சிவப்பு மாறி மஞ்சள் விழுந்தது. சிவப்பு கண்டும், வேகமாய்க் கடந்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் அல்லது அலட்சியத்தில் விரைந்த செம்மாருதி ஒன்று, மஞ்சள் கண்டதும் தாமதிக்காமல் புறப்பட்ட நான்கு பால் கேன்கள் தொங்கிய சைக்கிளில் ‘கிர்ரீச்’ என்ற பிரேக்கின் இறுதிக்கட்டத்தில் மோதியது. ஆட்சேதமில்லை.

எழுந்த சைக்கிளின் பால்கேன்களில் இரண்டின் மூடி திறந்து, பள்ளம் நோக்கிய வெள்ளமாய் பால் சுதந்திரமாய் ஓடியது. ஓடும் வாக்கில் சிறு ரோட்டுப் பள்ளங்களில் தேங்கியது.

சைக்கிள் இருந்து சரிந்த உ.பி.க்கார பால் பையா எழுந்து மற்ற இரண்டு கேன்களையும் மீட்க முயலும்போது, மூடித் திறந்த கேன்கள் முற்றிலும் வடிகாலில் இருந்தன.

கண்மூடி முழிக்கும் அவகாசத்தில், குடிசையில் இருந்து வேகமாய் ஒரு கிழவி பாய்ந்து வந்தாள். சற்றே நிறுத்தம் கொண்டிருந்த போக்குவரத்து இடைவெளியைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, ஓட்டமும் தள்ளாட்டமுமாய் வந்த கிழவியின் இடுப்பில் ஒரு குழந்தை இருந்தது.

குழந்தையின் உருவம் ஒரு வயதுபோலத் தோற்றம் தந்தாலும் பருவம் மூன்று வயதுக்குக் குறையாது. கிழவி சூல்கொள்ளும் பருவம் தாண்டி முப்பது ஆண்டுகளாவது இருக்க வேண்டும். எனவே அவள் குழந்தையாக இருக்க நியாயமில்லை. மகன் அல்லது மகள் குழந்தையாக இருக்கலாம். அல்லது உறவின் நயப்பு ஏதுமற்ற அண்டை அயல்வீட்டுப் பிள்ளையாகக் கூட இருக்கலாம். ஓடிவந்த கிழவி, பால் தேங்கிக் கிடந்த சிறு பள்ளம் ஒன்றின் பக்கத்தில் குனிந்தாள்.

இடது கையால் இடுப்பில் இருந்த பிள்ளையை வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டு, வலதுகையை அகப்பை போலக் குவித்து, பள்ளத்தில் கலங்கித் தேங்கிக் கிடந்த பாலை கோரிக்கோரி குழந்தையின் வாயில் விடலானாள்.

இயக்கம் கொள்ள ஆரம்பித்த வாகனங்கள் கிழவியையும் குழந்தையையும் பால் தேங்கிய பள்ளத்தையும் ஒரு போக்குவரத்துத் தீவுபோல் பாவித்துக்கொண்டு மேற்கொண்டு ஓடலாயின.

*

சிறுகதையை முழுதாக இங்கே வாசிக்கலாம்:

*
நன்றி : நாஞ்சில் நாடன், யுனைடட் ரைட்டர்ஸ்

நாஞ்சில் நாடனின் ‘கான் சாகிப்’

khan sahib cover1மும்பைக்கு 1972-ல் பிழைக்கப் போன நாஞ்சில் நாடனை திடீரென்றுதான் சந்திக்கிறார் கான் சாகிப். ‘இதில் அதிசயம் கொள்ள ஒன்றுமே இல்லை. பிரபஞ்ச வெளியில் ஏற்கனவே பெயரிடப்பட்ட கோள்களும், பின்பு காணப்பட்ட கோள்களும் இன்னும் அறிந்துகொள்ளக் காத்திருக்கின்றன. கோள்களும் ஒன்றையொன்று முட்டிக் கொள்வதில்லை. மோதிக் கொள்வதில்லை. உராய்ந்து கொள்வதும் இல்லை. ஒரு கோளின் ஓட்டுநர் எட்டிப் பார்த்து அடுத்த கோளின் ஓட்டுநரை, ‘தாய்ளி, லெப்ட் சிக்னல் போட்டுக்கிட்டு ரைட்ல திரும்பறான் பாரு” என வாழ்த்துவதும் இல்லை’ என்கிறார் நாஞ்சில்!

ஒருசமயம் ஏதோ ஒரு நாடகம் பார்த்துவிட்டு இருவரும் நள்ளிரவில் திரும்பும்போது நாஞ்சிலை கான் சாகிப் தன் ரூமிலேயே படுத்துக்கொள்ளச் சொல்கிறார்.

“இல்ல பாய், போயிருவேன்” – நாஞ்சில். அவர் இடம் ரொம்ப தூரம்.

“அரே சலோனா சாலா.. மை துஜே காண்ட் நை மாரேங்கா” என்கிறார் கான் சாகிப்.

அரைகுறை இந்தி தெரிந்த எனக்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அவ்வளவு அடி வாங்கியிருக்கிறேன்!  ‘அப்போது நான் புஷ்டியாக இருந்தேன். என் நண்பர் கான்சாகிபை பட்டாணிய இனம் என்று வேறு சொல்லியிருந்தார். எனது அச்சத்துக்கு அந்தரங்கமாய் ஆதாரம் இல்லை என்று சொல்ல இயலாது. நண்டுக்கு நாவூறாத நரி உண்டா?’ என்று நாஞ்சில் அடுத்து எழுதும்போது  இங்கே துபாய், ஷார்ஜாவிலுள்ள சில நண்பர்களை நினைத்து மேலும் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

சிரிப்பு மட்டுமே இல்லையே வாழ்க்கை?

கான் சாகிப் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு கவிதை வரியை நாஞ்சில் எழுதும்போது கண் கலங்கிவிடுகிறது.

எந்தக் கவிஞர் எழுதியதோ அறியேன், அந்த வரி இது :

யாவர் வீட்டு முற்றத்தில் நின்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத தடம் ஒன்று ஓடுகிறது கப்ருஸ்தானுக்கு.

ஒரு வரி போதும். கதையை இங்கே க்ளிக் செய்து வாசியுங்கள்.

ஒரத்தநாடு கார்த்திக்கின் களஞ்சியம் மூலமாக (பேசாமல் புத்தகத் திருவிழாவில் ஒரு பிடிஎஃப் ஸ்டால் போடலாம் இவர்) அற்புதமான சிறுகதைகள் அடங்கிய ‘கான் சாகிப்’ தொகுதியைப் பதிவிறக்கியும் வாசிக்கலாம். ஆனால், PDF-ல் உள்ள ஒரே சங்கடம் , குப்புறப்போட இயலாது. கவனமாகப் போடவும்!
*

நன்றி : நாஞ்சில் நாடன், விகடன் , தமிழினி, ஏர்வாடி S.i.சுல்தான்பாய்

*
‘கான் சாகிப்’ பற்றி காமராஜ்-ன் சிறு விமர்சனம் : பிரியமான மனிதர்களை நினைவுபடுத்துகிற எல்லாமே பிரியமானதாகவும் பொக்கிஷமாகவும் மாறும். அப்படி ஒரு தோல்பையை மாற்றிக் கையில் கொடுக்கிற சிறுகதையை படிக்கும் எல்லோரும் தங்களை உரசிப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லும் . முடிந்தால் அப்படியொரு கதையை எழுதவேண்டும் என்கிற ஏக்கத்தை உண்டுபண்ணும் கதை ’கான்சாஹிப்’.

« Older entries