அழவைக்கும் ஒரு ‘துவா’…

நகுதா (சிறுகதை) – முஹம்மது ரியாஸ்

சிராங்கூன்டைம்ஸ்-ல் வெளியான சிறுகதை இது. பயணத்தின் (சஃபர்) கொடுமையோடு ’எஜமானும்’ பொட்டிசோறும் வருவதால் இந்தக்கதை எனக்குப் பிடித்தது. ஹலீமாவாக மாறியிருந்த அஸ்மாவையும் ரசித்தேன். நாகூர் நாயகனைக் காட்டுகிறார், பிரமாதமாக இப்போது எழுதும் இந்த ராமநாதபுரத்துக்காரர் – அங்கிட்டு, இரிக்கி என்றெல்லாம் சொல்லி. ஆனால் நாங்கள் பேசுவதோ சுத்தமான தமிழ். இருக்கே / இரிக்கி அல்ல, இக்கிது அல்லது இரிக்கிது! நன்றி ரியாஸ். – AB


anisha fb3

நகுதா – முஹம்மது ரியாஸ்

‘இருநூறு வெள்ளி கட்டாது, வேணும்னா நூற்றிஐம்பது தாரேன் ஆனா தண்ணி கரண்டுக்கு சேவா நான் ஏதும் தரமாட்டேன் ‘ என்றார் வந்தவர். அவர் பணிபுரியும் கம்போங் க்ளாம் துணிக்கடையில் துணி உருளைகளை அவர் உருட்டியபோது நூல் பிசிறுகள் அவரது வழுக்கை தலையில் ஆங்காங்கே கம்பிகள் போல் ஒட்டியிருந்திருக்கலாம்.

‘நான் யோசிச்சிட்டு சொல்றேனே.. இருநூற்றி ஐம்பது வெள்ளி சேவா முன்ன இருந்தவர் தந்தாரு ! சிலுவார் சட்டையெல்லாம் உலர்த்த வெளி மெசின் அவசியமில்ல ! நம்ம வீட்ல இருக்கு ! பக்கத்து ப்ளாக்ல ஆந்திராகாரன், வந்த ஒரே வருசத்துல கார்டு வெட்டினதுல வீட்டு சாமான் போட்டது போட்டபடி போயிட்டான் ! கீழ அல்லூர் அள்ளுற பங்களாகாரன் எல்லாத்தையும் நம்ம வீட்டுக்கு அள்ளிவந்துட்டான் ‘ என்று நான் கூறியதும்,

தனது வழுக்கை தலையை கைக்குட்டையால் துடைத்துவிட்டு , என்னையே பார்த்தார். மனுஷர் அசருவதாய் தெரியவில்லை. எனக்கு குதிகால் சதைபிடிப்புக்குள் ஏதோ குத்துவதாய் உணர்ந்தேன்.

எட்டுமணிநேரத்திற்கு மேலாக நின்றுக்கொண்டே தண்ணீர் ஆற்றிவதில் பாத வலி ! உள்ளங்கால் மரத்துப்போய் வைரம் பாய்ந்த கரிக்கட்டை மாதிரி இருக்கி ! எந்த உணர்வுமில்லாமல் ! கள்ளதனமாக அரசாங்க குடியிருப்பை உள்வாடகைக்கு விடுவது குற்றம் தான் ! ஹாக்கர் சென்டர் தண்ணீர் போடும் வேலையிலிருந்து நின்று பதினைந்து நாட்களுக்கு மேலே ஆகுதே ! புவாவுக்கும் ஹலிமாவுக்கும் அனுப்ப வெள்ளி வேணுமே என்று யோசனையுடனே நான்,

‘பக்கத்து ப்ளாக் 9 ல விசாரிச்சி பாருங்க ! 250 வெள்ளி போகுது ! ‘ என இருநூறுக்கு சம்மதம் வாங்குவதிலேயே மனம் குறியாக இருந்தது. இருநூறுக்கு வாங்கி மாற்றினால் தான் ஊருக்கு பத்தாயிரமாவது ஹலிமாவிற்கு அனுப்ப முடியும். ஹலிமாவுக்கு கண்ணில் காசு பார்த்து விடணும்.

‘வீட்டு திண்ணையிலேயே உக்காந்திருக்குவன் என்ன ஆம்பள ! போய் நாலு காசு சம்பாதிக்கணும் ! எனக்கெல்லாம் அந்தாலுங்க மேல சுடுதண்ணி ஊத்திவிடணும் போல இருக்கு மைமுனா ! ‘ என பக்கத்து வீட்டு மைமுனாவோடு சுவர் வழியாக பேசும் போதெல்லாம் இந்த விடுப்பை முடித்துக்கொண்டு உடனே சிங்கப்பூர் திரும்பிவிடலாம்  என்று எண்ணம் வந்துவிடும். சபுராளிக்கு சுடுதண்ணீர் குளியலும், இறைச்சி அவியலும், 60க்கு 60 கிப்ஸ் மடமட வெள்ளை கஞ்சி கைலியும் ஒரே வாரம் தான் போல.

‘வெள்ளிகிழம சரி ! தினத்துக்கு ஆட்டுக்கறின்னா. விக்கிற விலையிலே’ என்று அவள் பெருமூச்சு விடும்போதெல்லாம், ‘எனக்கு வயிறு இங்கன பொருமலாக கெடக்கு ! ஏதாவது பருப்புகறி செய் ஹலிமா’ என்று கூறிவிடுவேன். வாயை கட்டி வயிற்றை கட்டி தண்ணீர் பட்டறையில் கால்கடுக்க சம்பாதித்து அனுப்பும் எல்லா பணத்திலும் வகை வகையாக நகை செய்து பொட்டிக்குள் அடுக்கி வைத்திருக்கிறாள் ஹலிமா. எல்லாவற்றையும் மிச்சம் செய்து அதை நகையாக்கிவிடுவாள். ஹலிமா புத்திசாலி மட்டுமல்ல ! பிரச்சனைகளை ‘ஜஸ்ட் லைக் தட்டாக’ டீல் செய்வதில் கில்லாடி ! சாதுர்யமாக ஒரு கோட்டை பெரிதாக்கி இன்னொரு கோட்டை சின்னதாக்கிவிடுவாள்.

‘ எனக்கு ஏனோ போல இருக்கு.. உடம்பு முழங்கால் பிடிப்பா இருக்கு புள்ள !’ என்று போனில் கூறினாலும்,

‘ஊருக்கு ஏதும் வந்துடாதீங்க மச்சான் ! சபுர்(பயணம்) போய் நாலு மாசம் தானே ஆகுது. பதினஞ்சாம் தேதி சிங்கப்பூர் வார மாலிமாரிடம் வாய்வு மருந்து வாங்கி அனுப்பிவிடுறேன்’.

‘நீயாவுது இங்கின வந்து என்கூட இருந்திடேன் புள்ள !’

‘அசதிக்கு கால் நீட்டிகூட படுக்க முடியாத இடத்தில என்னைய கூட்டிபோயி வச்சி அங்கின வந்து என்ன செய்றதாம்? சிங்கப்பூர்ல தரை வீடு வாங்குங்க மச்சான் ! ஒடனே பொட்டியோட ஏறிடுறேன்’

இரண்டு முறை இங்கே கூட்டிவந்தும், ‘நாகூர் தண்ணி தான் நமக்கு செட்டாகும் மச்சான்’ என்று பத்தாவது நாளே கம்பி நீட்டிவிட்டாள்.

இத்தனை ஆண்டுகளில் எங்களுக்கு புத்திர பாக்கியம் இல்லை என்றாலும் ஒருமாதமோ அல்லது இரண்டு மாதமோ அவளோடு இருக்கும் விடுப்பு காலம் தாண்டிவிட்டால் வார்த்தைகளில் ‘இங்கின சில்லடிக்கும் காரைக்காலுக்காம அலஞ்சி என்னாகபோகுது.. அங்கிட்டு பிளைட் ஏறுனா தான் நாலு காசு பார்க்கமுடியும்’ என்று ‘அலாரம்’ அடிக்க ஆரம்பித்துவிடுவாள்.

‘என் புள்ள பயந்த சுபாவம் ! ஹலிமாவிடம் மாட்டி என்ன பாடுபடப்போறானோ ‘ என்று என் திருமணத்தன்று வாப்பா தன் அக்கா மகளை பற்றி பெருமையாக அக்காவிடம் சொன்னதையே அவ்வப்போது சொல்லிக்காட்டி சிரிப்பாள்.

‘ நகுதா மரைக்கா ! ஒனக்கு இந்த துன்யாவுல அல்லாஹ் புள்ளைஹல தரல! ஆகிரத்துல நிச்சயம் கலஞ்சுபோன கட்டியெல்லாம் சீனத்தான குழந்தைகளா மாறி உன்னை சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துபோகும் ‘ என்று பால்கிதாபு கணக்கு பார்த்து கூறிய குஞ்சி தாடி சாபு வார்த்தைகள் நெருப்பு கங்கங்களாக வந்துவிழுந்த போது, அவள் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை. இருவரும் வீட்டுக்கு செல்ல கால்மாட்டு தெருவை தாண்டிக்கொண்டிருந்த போது,

‘இந்தா புள்ள யஹ சொன்னதுல ஒனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லையா !’

‘படச்சவன் நாட்டம் ஏதோ ! அதானே சித்தம் மச்சான் , வயித்துலயும் அதான் தங்கும் ! அதைவிடுங்க ! யஹ சாபு குஞ்சி தாடிய பாத்தீங்ளா! சேமியா குச்சி மாதிரி அங்கென ஒண்ணு இங்கென ஒண்ணு ! ஹா ஹா! ‘ என சிரித்தாள்.

குஞ்சிதாடி சாபு வார்த்தைகள் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றாலும், இறக்கை பொருந்திய குழந்தைகள் என்னையும் ஹலிமாவையும் மேகபஞ்சுகளுக்கு மத்தியில் சொர்க்கத்திற்கு அழைத்து செல்லும் சித்திரங்கள், நான் இங்கே தனியாக தங்கியிருக்கும் அரசாங்க முதியோர் மானிய வீட்டு சுவர்களில் காட்சியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

‘ட’பிளாக் முதியோர்களின் அடுக்குமாடி அரசாங்க மானிய குடியிருப்புகளில் நள்ளிரவு உறக்கத்தை கலைத்துப்போடும் குழாய்களில் சொட்டுக்கொண்டிருக்கும் நீர், யாரோ என்னை ‘ வாப்பா…’ என்று அழைப்பது போலே இருக்கும். விழித்து பார்த்து இந்நள்ளிரவில் எழும்பொதெல்லாம் முதியோர் குடியிருப்பில் நான் கண்ட காட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதமான பயத்தை எனக்கு ஊட்டுபவை. நள்ளிரவு நேரத்தில் அவசர ஊர்தி சிவப்பு விளக்கு ஒளிர தளத்திற்கு கீழே படுக்கை கட்டிலில் யாரை அழைத்து செல்கிறார்கள். தண்ணுனர்வு அற்று தான் அமர்ந்திருக்கும் சக்கர நாற்காலியிலேயே சிறுநீர் கழித்துக்கொள்ளும் பக்கத்துவீட்டு மலாய் பெரியவருக்கு யாரேனும் உறவினர் என்று இருக்கிறார்களா. மனம் பேதலித்து ஆங்காங்கே தெருவில் கிடக்கும் தினசரிகளை சேகரித்து சுருட்டி வீட்டில் வைத்துக்கொண்டு உலாவும் சீனப்பாட்டிக்கு, உண்மையிலேயே அவள் மனதில் இருப்பதென்ன. முதியோர் குடியிருப்பு பூங்கா இரும்பு இருக்கைகளில் இருந்துக்கொண்டு தன்னந்தனியாக பேசும் முதியவர்களின் உரையாடலுக்கு பதிலளிப்பவர்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா. வாரமிருமுறை தளத்தில் அலங்கரிக்கப்படும் நீத்தார் சடங்குகளில் வட்டமேசைகளில் அமர்ந்து மெல்லிய ஒலியில் எழும் சீன மந்திரங்களுக்கு நடுவே எழும் மரணம் எனும் சர்ப்பம் இந்த முதியோர் பேட்டையிலேயே ஏன் நிரந்தரமாக தங்கிவிட்டது.

ஒருமுறை பக்கத்து குடியிருப்பில் இறந்து இரண்டுநாட்களாகியும் கவனிக்கப்படாத அழுகிய சடலத்தை மூன்றாவது நாளில் உறவினர்கள் தூக்கி செல்லும் போது மனம் ஏனோ விக்கித்துப்போய் விட்டது.

‘ஹலிமா ஊரோடே வந்துவிடுகிறேனே ! ஊர் வந்தும் நான் சும்மா இருக்க போவதில்லை. இஞ்சி தேத்தண்ணி, கரும்பு தண்ணி, பார்லி தண்ணி னு பெரிய எஜமான் தர்பாரிலே கடையை போட்டுவிடலாம். புயகாத்துல கப்பலுக்கு வழிகாட்டின பெரிய எஜமான் நமக்கும் ஏதாவது வழிகாட்டமலா போய்டுவாங்க !’

‘ இந்த ஊர்ல என்ன இருக்கே! ஒழுங்கா கரண்டு இருக்கி ! காத்து இருக்கா ! கால்ல மிதிச்சா காரைக்கால் நிலக்கரி கருப்பும் புகையுமா மனுஷஹ மேல அப்புது ! . மனுசனே காய்ஞ்சி கிடக்குறான். இதுல தண்ணிகடை ! கோலா கடைனு ! .. கைகால் சுகம் இருக்குறதோட சம்பாதிச்சா தான் காசு. காரூவா காசுனாலும் கப்பலேறி சும்பாதிக்கிற சிங்கப்பூர் காசு மாதிரி வருமா மச்சான் !’

‘…நின்னுக்கிட்ட தண்ணி போட சிரம்மா இருக்கு புள்ள காலுல சங்குசக்கரம் மாதிரி நரம்புகள் சுருளு சுரிளா புடச்சி கெடக்கு ! . வெரிகோஸ் வியாதிங்றானுங்க ! ஊருக்கு வந்துடவா புள்ள.. பாதம் எல்லாம் நோவுது’

‘..இந்தமாசத்துலேர்ந்து சீட்டு காசு வேற கட்டனும் ! மாலிமார்ட்ட எம் சி ஆர் செருப்பு வாங்கி அனுப்புறேன் ! குதிகால் வலிக்கி நல்லதாம்னு யூடியுப் வீடீயோவுல பார்த்தேன்இன்னும் ஆறுமாசம் கழிச்சி எஜமான் பொறக்கி வாங்க மச்சான் ! ‘

ஹலிமாவுக்கு குழந்தை இல்லையே என்ற பிரக்ஞை இல்லை! அவளுடைய இவ்வளவு இறுக்கங்களின் அடியாழத்தில் புத்திரபாக்கியமே சோகபாக்கியமாக புதைத்துவிட்டாள் போல். பொண்டுக பெருசுக ‘மலடி’ அவப்பெயருக்கு பதிலடியாக இப்படியொரு வாழ்வை அமைத்துக்கொண்டாள். எவ்வளவு நகைகளை போடமுடியுமோ அவ்வளவு நகைகளையும் போட்டு வாழ்ந்து முடித்துவிடவேண்டும் என்ற எண்ணமோ தெரியவில்லை. ஹலிமாவிற்கு திருவாருர் தஞ்சாவூர் நகைகடைகளில் கிடைக்கும் வரவேற்பை கேட்கவேண்டுமே ! கவர்னர் வரவேற்பு !

‘ ஏ குட்டி பையா.. ஆச்சிக்கு பெரிய நாற்காலி எடுத்துபோடு ! டீ குடிக்கிறீங்ளா ஆச்சி! ‘ என்றால் – ‘டீ எதுக்குனி்! இந்த பொட்ட வெயில்ல ! சாத்துக்குடி ஜூஸ் சொல்’ என்று பெரிய துப்பட்டி கொசுவத்தை மடித்து தோளில் தூக்கிப்போட்டுக்கொண்டே கூறுவாள்.

எந்த நாளில் அவளிடம் இவ்வளவு கறார்தன்மையை உரு ஏற்றிக்கொண்டாள் எனக்கு தெரியவில்லை ? மூன்று முறை கருத்தரித்தும் கருப்பும் சிவப்புமாக இரத்த கட்டிகள் வெளியாகி விட்ட ஏதோ ஒருநாளில், ஏப்புக்காட்டும் இந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்த்துவிடலாம் என்ற நாளிலா ? யாரையோ எடுத்து வளர்ப்பதற்கு பதிலாக தன் அண்ணன் மகனையே எடுத்து வளர்த்தாள். ஆசையசையாய் அவனுக்கு புதிய துணிமணிகள் வாங்கிப்போட்டு ‘செல்லான் ! செல்லான்’ என்றழைத்தவளை, அவன் பெரியவனானதும் ‘ இங்கிரு மாமி ! என்ன அங்கின உக்காரதே இதை செய்யாதேனு பெரிய சட்டம் போடுற ! நீ ஒண்ணும் என்னய பெத்த உம்மா கிடையாது ! ‘ என்று கேட்டதும் அழுகையும் விம்மலுமாக ஹலிமா மனம் உடைந்து சுக்குநூறாக உடைந்துப்போன நாளிலேயா.

வாழ்வதற்கும், நகர்வதற்கும் ஏதாவது ஒன்றை பற்றிபிடித்தே ஆகவேண்டுமே. ஹலிமா ஆபரணங்களை பற்றிப்பிடித்துக்கொண்டாளோ. அதுவும் பலமாக. இவ்வளவு இறுக்கத்தை ஹலிமாவிடம் நான் முன்பு கண்டதில்லை ! அதுவும் திருமணத்திற்கு முன்பு அவளை கள்ளத்தனமாக சில்லடி கடற்கரையில் சந்தித்த நாள் இன்றும் ஜிலீரென்று ! வாப்பாவும் நானும் அவசரமாக ஊர் திரும்பிய அந்த சபுர் மறக்ககூடியதா !

‘ஏங்னி ! சேந்த மரைக்கா ! உண்மையில கோழி மரைக்கான் சிங்கப்பூர்லேர்ந்து கொடுத்து ரெண்டு பவுனு காசு என்ன தான் ஆனது ?’ என்று ஏழுலெவ்வை ஜமாத் பஞ்சாயத்தில் ஆளுங்க வாப்பாவை நான்கு புறமும் நின்று கேட்ட போது வாப்பா வாயை திறக்கவே இல்லை. ‘கோழி மரைக்கான் என்னட்ட தந்ததுக்கு என்ன முகாந்திரம்?’ என்று கூட்டத்தில் வாப்பா கேட்ட ஒரே கேள்வியில் மொத்த பஞ்சாயத்தும் அமைதியானது. அவரது குடும்பத்தினர் கையை பிசைந்துக்கொண்டு நின்றனர். எத்தனையோ முறை கோழி மரைக்கான் வீட்டு ஆளுங்க வீட்டுக்கு வந்து வந்துப்போனார்கள். ‘கோழி மரைக்கான் குமர் காரியம் இது.. அதை வச்சி தான் இதுகள கரை சேர்க்கணும்’ அவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை காண்பித்தார்கள். வாப்பாவிடம் கொடுத்ததாக கூறும் பிரிட்டிஷ் ராணி தலை பொறித்த இரண்டு தங்கநாணயங்களுக்கு யாருமே சாட்சி இல்லை. குர்ஆனை வைத்து இரண்டு குடும்பமும் ஜமாத்தார் முன்பு சத்தியம் செய்துக்கொண்டது.

‘படச்சவன் பார்த்துட்டு இருக்கான் சேந்த மரைக்கா..’ என்று வீட்டு வாசலில் கோழி மரைக்கான் குடும்பத்தார்கள் தூற்றிய மணலும் புளுதியும், ஒரு புகையை போல அன்றைய நாள் கப்பராஜா வீட்டு மேலே பறந்துப்போனது.

‘என்னைய உனக்கு ரொம்ப புடிக்குமா புள்ள’ என்று பூனைமீசையுடன் மாமி மகள் ஹலிமாவை கள்ளத்தனமாக கடற்கரை இருளில் கேட்டபோது சில்லடி கடல் அலையின் ஈரம் போல் ஜிலிரென்று இருக்கிறது.

‘கப்பராஜா வீட்டுக்கு மேலே எப்போதும் பயண வண்ணாத்தி பறந்துட்டே இருக்கும்’ என்பது நாகூரார் வழக்கு. ‘கப்பராஜா வீட்டுக்கு சரக்கு வந்திருக்கு..’ என பொட்டுவண்டியில் சரக்குவரும் அல்லது வாப்பாவே சரக்கோடு பொட்டுவண்டியில் வந்திறங்குவார்கள். திரும்புன பக்கம் நாகப்பட்டிணம்,வாஞ்சூர்,திட்டச்சேரினு நில பொலங்கள வாங்கிப்போட்டாரு. பெரிய வீட்டை கட்டி அதன் மேலே மரத்தில் கப்பலை செய்து அலங்காரமாக வைத்தார். ‘எனக்கு ஒரே ஆசை தான் மச்சான்! உங்க வீட்டு கப்பல்ல நின்னு நாகூர் எஜமான் உரூஸ்ல வார அலங்கார கப்பல பாக்கணும்’ என்பாள் ஹலிமா.

அந்த சபுரிலேயே ஹலிமாவின் மருதாணி கைகளோடு எனது காய்த்துப்போன கைகளையும் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக வைத்து எனது மாமி, ‘புள்ள ஹலிமா! நகுதா அப்புராணி ! யஹல பத்திரமா பார்த்துக்க புள்ள ! ‘ என்று ஒரு நன்னாளில் குடும்பத்தார்கள் எல்லோருமாய் வாயில் இருவருக்கும் சீனி போட்டார்கள்.

எனது கல்யாணத்திற்கு பிறகு தடலாடியாக சின்னவாப்பா சுல்தான், யாரும் எதிர்ப்பார்க்காத நேரத்தில் தன் அண்ணன் மீது, ‘இதெல்லாம் பரம்பரை சொத்து’ என்று வாப்பா சொத்துக்கள் மீது வழக்குகளை போட்டார். வாப்பா படுக்கையில் சரிந்தார். ஆசையாசையாக அக்காவை கட்டிக்கொடுத்த இடத்தில் அவளுக்கு புத்திர பாக்கியம் இல்லாமல் போனது. அக்காவின் கணவர் காதர் மச்சான் ஊரைவிட்டே ஓடிப்போய் அஜ்மீரில் இருந்துக்கொண்டார். எல்லாம் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக சரிந்து விழுந்த பலகைகள் போல் விழுந்தது.

‘எல்லாம் கோழி மரைக்கான் சத்தியத்தோட குத்ரத்து(சக்தி)’ என படுக்கையில் கிடந்த வாப்பா கூறினார்.

‘..நாலு தலைமுறைக்கும் கப்பராஜா வீடு எழுந்திருக்காத மாதிரி கோழி மரைக்கான் காசு வெட்டி போட்டான்’ என ஊருக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள்.

சின்னவாப்பா சுல்தான் மஞ்சபையுக்குள் எப்போதுமே ஒரு கேஸ் கட்டு இருக்கும். வழக்கு,வாய்தா என நாகப்பட்டிணம் கோர்ட் ஏறி அதன் படிகள், கோர்ட் வளாக புளியமரத்து காக்கைகள் எல்லாம் சின்னவாப்பாவுக்கு அத்துப்படி.

‘ஒங்க சின்ன மாமனார் சுல்தான் யஹளுக்கு ஞாயித்து கிழம கூட கோர்ட் கேண்டீன்ல டீ குடிச்சா தான் தூக்கவரும் ‘ என குஞ்சிதாடி சாபு, கிழம ராவு எஜமானுக்கு பாத்திஹா ஓதப்போன ஹலிமாவிடம் கூறியதாக போனில் என்னிடம் அவள் கூறும்போது அவளுக்கு அப்படியொரு சிரிப்பு.

கடைசியாக வாப்பா மெளத்துக்கு பிறகு கம்போங் பழைய வங்சா கடை மட்டுமே எஞ்சி நின்றது. சுவரில் உள்பகுதியை வெட்டி கடையாக்கி தந்திருந்தான் அந்த கோப்பி கடை வீட்டின் உரிமையாளன் சீனன். கடை முழுதும் சாமான்கள் நிறைந்திருக்கும். கடைக்கு வெளியே நின்று தான் வியாபாரம் செய்யமுடியும். உடும்பு பொந்து போல் கடைக்குள் நுழைந்து நானும் வாப்பாவும் சாமான்களை அடுக்க வேண்டும். வியாபாரம் நடக்கும் வெள்ளியை போடுவதற்கு ஒரு கயிற்றில் தொங்கிய அலுமினிய பிஸ்கட் பொட்டி, கடைக்கு நடுநாயகமாக தொங்கி கொண்டிருந்தது. ஆளில்லாத நேரம் களவு போய்விடும் என்று சீனனே ஒரு மணியை அலுமினிய டின்க்கு மேலே கட்டிவிட்டான்.

யார் கைவத்தாலும் சரி அல்லது அடிக்கிற காற்றுக்கும் மழைக்கும் அந்த மணி அசைந்துக்கொண்டே இருக்கும். சீனனும் வாப்பாவும் ரொம்ப நெருக்கம். சீனன் யாருக்கும் தெரியாமல் மேல்மாடியில் ஒரு மலைப்பாம்பு வளர்த்து வந்தான். ஈரசந்தையில் வெட்டப்படும் கோழி இறைச்சிகளை அள்ளிவந்து பாம்புக்கு இரையாகப் போடுவான். தீர்க்காயுசாக நீண்டநாள் வாழ்வதற்கு ஒரு ஆமையும் அவன் தோளில் போட்டுக்கொண்டு திரிந்தான்.

‘ஆமை புகுந்தா கடைக்கு தரித்திரியம்’ என்று வாப்பா அவனை சேவா கொடுப்பதைக் கூட வெளியில் வைத்தே அனுப்பிவிடுவார். வாப்பாவின் மரணத்திற்கு பிறகு கடைக்கு வந்த பார்த்த போது கடையில் நடுநாயகமாக தொங்கிக்கொண்டிருந்த அலுமினிய டின் மீது மலைப்பாம்பும் ஆமையும் ஊர்ந்துக்கொண்டிருந்தது.

நான் ஊரிலிருந்து திரும்பிய நேரத்தில் வங்சா கடையை உடைத்து மொட்டை சீனன் எங்களது கடையை அவன் நடத்திக்கொண்டிருந்தான். ஆவணங்கள் சரியாக இல்லை ! கடையெல்லாம் தரமுடியாது என அங்கிருந்த இன்னுமிரண்டு தடியனுங்களை சேர்த்துக்கொண்டு வாப்பாவுடைய பையையும் துருக்கி தொப்பியோடு என்னை கடையிலிருந்து தூர எறிந்தான்.

அன்று கம்போங் க்ளாமே திருவிழா போல் ! வண்ணவிளக்குகளும் தோரண பச்சை பிறை கொடிகள் ! நாகூர் பெரிய எஜமானுக்கு பினாங்கு இலங்கை போல் தெலோக் ஆயரில் இருந்த தர்காவும் இருக்கிறது ! அதுக்காக கம்போங் க்ளாமில் கந்தூரி நாட்களில் ஹமீத் கடை புலவு சோறும் ! சீனகோப்பிகடை ‘ஹைனானீஸ் கோழி சோறுமாக’ பெரிய சட்டிகளில் ‘பாத்திஹா’ ஓதி தயாராகி கொண்டிருந்தது. கந்தஹார் தெருவில் பெரிய கழி ஊண்டி எஜமானின் கொடி ஏற்றி சிறுவர்களுக்கு சீரணி தந்து க்கொண்டிருந்தார்கள். அரபு தெருமுழுதும் முஸ்லீம்கள்,இந்துக்கள், குஜராத்தி, பஞ்சாபி தலைகள் நிறைந்திருந்தது. சீன சலவைக்காரர்கள் சங்கத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த இசை நிகழ்ச்சி முன்பாக கூடியிருந்தது. இந்தியாவிலிருந்து பெரிய எஜமான் விஷேசத்திற்காக அழைத்து வரப்பட்ட இந்துஸ்தானி சூஃபி இசை கவ்வாலியும், நாதஸ்வர மேள இசையும் இணைந்து ஒலித்த அற்புதமான இசை, ஏனோ அந்நாளில் கசந்துப்போய் பீச் ரோட்டில் பிஞ்ச செருப்புமாக நடந்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எப்போதும் என் மாமி கூறுவதுபோல் ‘நகுதா அப்புராணி’ ஏமாந்துபோனான். பையும் அவன் கொடுத்த கொஞ்ச வெள்ளியையும் எடுத்துக்கொண்டு , வாப்பா குடியிருந்த அரசாங்க மானிய குடியிருப்புக்கு வந்து சேர்ந்தேன். ஆத்திரமும் அழுகையுமாய் வந்தது. பையுக்குள் வாப்பாவின் பச்சைப்பட்டியும் , தொப்பியும் இருந்தது. வாப்பாவின்
நல்ல பாம்பு அத்தர் போத்தல் இருந்தது. மூடியை திறந்து முகர்ந்து பார்த்தேன். வாப்பாவின் நினைவு போட்டு வதைத்தது. மஞ்சள் பையை அணைத்துக்கொண்டே அப்படியே உறங்கிப்போனேன்.

எத்தனையோ வருடங்கள் வாப்பாவின் மஞ்சள்பை பரணுக்குள் உறங்கி கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை ஊருக்கு செல்வதற்காக சாமான்கள் பையில் அடுக்கிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் பழைய சாமான்களை பரணில் இருந்து எடுத்து அடுக்கும்போது, பச்சைப்பட்டியில் இருந்து இரண்டு தங்கநாணயங்கள் குதித்து ஓடின. அதன் தரையில் விழுந்த தெறிப்பில் வாப்பா மீதிருந்த எல்லா நல்லெண்ணங்களும் சுக்குநுறாய் விழுந்தது. இத்தனை இன்னல்களும் சிக்கல்களும் வாப்பாவின் பேராசையினால் தானா ? ஏன் இதை செய்தும் தைரியமாக குர்ஆன் மீது சத்தியம் செய்தார் ? நானும் அக்காவும் வாழ்க்கையை தொலைத்து கோழி மரைக்கானின் சத்தியம் மெய்பித்து விட்டதே வாப்பா ? இதை வெளியில் கூறினால் உண்மையில் இதுவரை இருந்த யூகம் உண்மையாகி அவப்பெயராகிவிடுமே.

இத்தனை மன உளைச்சல்களுக்கும் மத்தியில் முற்றுப்புள்ளியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். அந்த பவுன் காசுகளை பெரிய எஜமான் உண்டியலில் யாருக்கும் தெரியாமல் போட்டுவிடவேண்டும். நமக்கு சொந்தமில்லாத ஒன்று சொந்தமில்லாமலே நம்மைவிட்டும் சென்றுவிடும். ஹலிமாவின் கண்களுக்கு தெரிந்தால் கூட இதையும் அழித்து வளையல்களாக மாற்றிக்கொள்வாள். அவளுக்கு இதை தெரிவிப்பது வேலிக்குள் போற ஓணானை வேட்டிக்குள் விட்டுக்கொள்வது போல்.

கிழமையிரவு யாருக்கும் தெரியாமல் சின்ன எஜமானுக்கும் பெரிய எஜமானுக்கும் நடுவில் இருக்கும் உண்டியலில் போட்டுவிட்டு, ‘மர்ஹூம்களாகிவிட்ட கோழி மரைக்கானிடம்… மர்ஹூம் சேந்த மரைக்காயரையும் , மேற்படி குடும்பத்தார் நகுதா மரைக்காயரையும் லாத்தா பொன்னாச்சி குடும்பத்தாரையும் இந்த சாபவலையில்
விமோசனத்திற்கு மன்னித்தருளவும் ‘ என்று மானசீகமாக கேட்டுவிடலாம் என்று எனக்கு நானே பேசிக்கொண்டு நடந்தேன். ஹலிமா மோப்பம் பிடித்து விட்டாள். எத்தனை வெள்ளைத்துணி போட்டு மூடினாலும் பொட்டிசோற்றை மோப்பம் பிடிப்பாள், இதை விடுவாளா !

‘என்ன மச்சான்! குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி இங்கினயும் அங்கினயும் லாத்துறீங்க’

‘ஒண்ணுமில்ல .. ‘ என்றதும் மூடியிருந்த உள்ளங்கையை பார்த்துவிட்டாள். தாமரை போல் மலர்ந்ததும் உள்ளுக்குள் இருந்த இரண்டு ராணிகளும் நாணயத்திலிருந்து ஹலிமாவை பார்த்து சிரித்தார்கள்.

‘சுத்த தங்கமா இருக்கே மச்சான்..’ என்று முகம் மலர்ந்தாள். எங்களது லெளகீக சூத்திரமே நான் எதையாவது செய்யணும்.. ஹலிமாவிடம் கையும் களவுமாக பிடிபடணும் நசீபு போல.

‘போச்சுடா ‘ என்று மனதுக்குள் நினைத்திருந்தேன். விஷயத்தை திருஷ்டி பூசணியை உடைப்பதுபோல் அவளிடம் உடைத்தேன். கைகளில் இரண்டு நாணயங்களையும் கையில் வாங்கிகொண்டு துப்பட்டியை சுற்றிக்கொண்டு என்னையும் இழுத்துச் சென்றாள். அவளது இழுவை ஏழுலெவ்வை பள்ளிவாசலை தாண்டிக்கொண்டிருந்தது.

ஹலிமாவின் பிடி உடும்பு பிடியாக இருந்தது

‘ஐயோ ! சங்குவெட்டி தெருக்கு இழுத்துபோறாளே ! கோழி மரைக்கான் வீடு ! மையிருட்டு ! என்ன செய்கிறாய் ஹலிமா ! மானத்தை வாங்கிடாதே ஹலிமா ! ‘

துப்பட்டியில் ஒருதுண்டை கிழித்து இரண்டு பவுனு காசையும் அதில் சுற்றி கோழி மரைக்கான் வீட்டுக்குள் எறிந்தாள். பொடு பொடுவென்று மீண்டும் வீட்டுக்கு இழுத்து வந்தாள். அவளது செயல் வினோதமாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. பவுன் காசுகளை அவள் சுவீகரித்து தனது நகைப்பொட்டியில் அடுக்கி கொள்ளாமல் விட்டது
ஒருவகையில் சந்தோசம் தான்.

வேகமாக அவள் நடந்து வந்ததில் அவளது மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. கனத்த சதுரம் ஆடிக்கொண்டிருந்தது.தொண்டைக் குழாயில் வேர்த்து கொட்டிய வேர்வையோடு இடுப்பில் கைகொடுத்து நின்றாள்.

‘தண்ணி குடி புள்ள !’ என்று சொம்பில் தண்ணீர் மோந்து கொடுத்தேன்.

‘நீ செஞ்சதுலாம் சரியா புள்ள ! இதுனால பிறவி சாபம் தான் போய்டுமா ? இல்லை நமக்கு புத்திர பாக்கியம் தான் திரும்ப கிடச்சிடுமா !’

‘நிம்மதி கிடச்சிடும் மச்சான்.. நிம்மதி ‘

‘என்ன சொல்லுற புள்ள’

‘குறுக்கு கோழி மாதிரி அங்கேயும் இங்கேயும் அதை வச்சிட்டு அலைஞ்சுட்டு இருந்திஹ. இந்த கயித்தோட முடிச்சி எங்கே தொடங்குனதோ அங்கெனயே முடிச்சி வச்சிட்டேன் மச்சான். அதான் ஹலிமா ! இந்த பவுனு காசு போய் சேரவேண்டிய இடம் பெரிய எஜமான் தர்பாருக்கோ, யஹ சாபுமார்களுக்கோ இல்ல ! கோழி மரைக்கான் குடல் வழி புள்ளங்களுக்கு’

என்று சமையல் கட்டுக்குள் நுழைந்துக்கொண்டிருந்தாள். சுவர் வழியாக மைமுனாவிடம், தஞ்சாவூருக்கு மைமுனா அம்பாசிடர் காரில் நகைவாங்க போன விபரங்களை, செய்கூலி சேதாரம் எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நான் சிங்கப்பூருக்கு திரும்புவதற்கு அவள் வாங்கி வைத்திருந்த அலிதரம் தம்மடை பலகாரத்தை பையில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

இதையெல்லாம் இப்போது இங்கின தனியாகக் கிடந்து நினைத்து என்னாகப் போகிறது ? புறாக்கள் எங்கே குஞ்சு பொரிக்கிறது தெரியாத இந்த ஊரில், தனது சாவு தெரிந்துவிட்டால் இரவில் தரையிலே பூனைக்கு அருகில் வந்து உட்கார்ந்து உறங்கும் அல்லது மரணத்திற்கு காத்திருக்கும் புறாக்களை, மறுநாள் சடலமாகத் தான் பார்க்கிறேன். போனில் ஹலிமாவிடம் பேசும்போது,

‘மெளத் சீக்கிரம் வந்திடும்போல புள்ள ! ‘

‘அதெல்லாம் இப்ப போய்டமாட்டீங்க தகிரியமா இருங்க மச்சான் ! எனக்கு இஸ்ராயில் டிக்கெட் எடுத்துட்டு தான் ஒங்களுக்கு டிக்கட் எடுக்கணும்னு துஆ செஞ்சிருக்கேன் மச்சான் !’

தனியாக இருக்கும் வயதானவர்களுக்கு திடீர் ஆபத்து என்றால் ‘அவசர அழைப்பான்’ சிவப்பு கலர் லிவரை வீட்டுக்குள் ஆங்காங்கே தொங்கவிட்டுள்ளார்கள். என்றேனும் நெஞ்சுவலி வந்து முதியோர் குடியிருப்பில்,

‘அங்கின இங்கின தொங்குற லிவரை இழுக்காமல் மெளத்தாகிவிட்டால் என்ன செய்றது புள்ள ! மூணுநாள் கழிச்சி தான் நீ இத்தாவுக்கு உட்காரணும்..இதையும் ஊராட்கள் கோழி மரைக்கான் கணக்குலயே எழுதிடுவாஹலே புள்ள !’

‘அதெல்லாம் தகிரியமா இருங்க மச்சான் ! ஒடம்புக்கு ஒண்ணும் ஆகாது ! ஆயத்து குர்சியை தலைமாட்டுல வச்சிட்டு தூங்குங்க’ என்று போனை அணைத்தாள்.

‘பொத்.. பொத்’தென்று பதினான்காவது மாடியிலிருந்தும் , பனிரெண்டாவது மாடியிலிருந்து மன அழுத்தத்தாலும், தவறுதலாகவும் மனிதர்கள் தரைதளத்தில் விழுந்து மரணிக்கும் போதெல்லாம் சிவப்பு இரத்தம் கண்டு புறாக்கள் அதிர்ந்து பறக்கின்றன . இஸ்ராயீல் பயம் வந்துவிடுகிறது ! ஆனால் ஹலிமாவை நினைத்தால் அதைவிட பயமாக இருக்கிறதே. .
*


அருஞ்சொற்பொருள்
—-
சிலுவார் (துணி)
அல்லூர் (குப்பை)
சீனத்தான (அழகான)
பெரிய எஜமான் தர்பார் (நாகூர் தர்ஹா)
குத்ரத்து(சக்தி)
பால்கிதாபு (செய்வினை கோளாறு பார்க்கும் முறை)
துன்யா (உலகம்)
கிழம ராவு (வெள்ளி இரவு)
சீரணி (படைச்ச பலகாரங்கள்)
நசீபு (விதி)
இத்தா (விதவை சடங்கு)
இஸ்ராயில் (மரணதேவன்)
லாத்தா (அக்கா)
மர்ஹூம் (அமரர்)


ரியாஸ் எழுதிய ‘அத்தர்’ நூலிலிருந்து ஒரு மேற்கோள் :

“மனிதர்களை இறைவன் மலர்களை போல கசக்கும் போதெல்லாம், பொறுமையாளர்கள் அதன் வாசனையை திரவியமாக்கும் வித்தையை கற்றுக்கொள்கிறார்கள்“
*

தெய்வங்கள் – கலீல் ஜிப்ரான்

’கலீல் ஜிப்ரான் கதைகள்’ என்ற நூலிலிருந்து, நன்றியுடன்.
(தொகுப்பும் மொழிபெயர்ப்பும் : கமலபாலா)
——-

galil jibran - amazonகிலாபிகளின் நகரத்தில், கோயிலுக்கு முன்னால் இருக்கும் படிகளில் நின்றபடி ஒரு மத போதகர் பல தெய்வங்களைப்பற்றி உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். ஜனங்கள்
தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டனர். “நமக்கு இதெல்லாம் தெரியுமே. அந்த தெய்வங்கள் எங்களுடன் வசிக்கவும், எங்கேயும் எங்களைப் பின்தொடரவும்
செய்கின்றனவே.”

சீக்கிரமாகவே மற்றொரு மனிதன் சந்தையிலிருந்து சத்தமாக பிரச்சாரம் செய்தான். “கடவுள் என்று ஒருவர் இல்லை .” அதைக்கேட்டு பலரும் சந்தோஷப்பட்டனர். காரணம் அவர்கள் தெய்வங்களை நினைத்து பயப்படுபவர்களாகவே இருந்தனர்.

மற்றொரு நாள் ஒரு பெரிய மேடைப் பேச்சாளன் அங்கே வந்தான். அவன் சொன்னான். “ஒரே ஒரு தெய்வம் மட்டும் தான் இருக்கிறது.” ஜனங்கள் குழம்பினர். ஒரே ஒரு தெய்வத்தின் நியாயமான தீர்ப்பு, அவர்களுக்கு ஒரு கூட்டம் தெய்வங்களுடைய செயல்களைக் காட்டிலும் பயப்படுத்துவதாகவே இருந்தது.

அந்த நேரத்திலேயே மற்றொரு மனிதனும் அங்கே வந்தான். அவன் ஜனங்களிடம் சொன்னான்.

“மூன்று தெய்வங்கள் இருக்கின்றன.” காற்றில் அவர்கள் ஒன்றாக வசிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கருணை உள்ளம் கொண்ட ஒரு தாயும் இருக்கிறார். தாய் ஒரு காதலியும் சகோதரியும் ஆகிறாள்.”

அது எல்லோரையும் நிம்மதியடையச் செய்தது. அதன் காரணத்தை ரகசியமாக அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். “மூன்று தெய்வங்கள் நமது தவறுகளைப் பற்றி ஒரு நாளும் ஒரேபோல் நினைக்க மாட்டார்கள். அது மட்டுமல்ல இந்த அப்பாவிகளான பலவீனமானவர்களின் தவறுகளை மன்னிக்க அந்த அன்பு மிகுந்த தாய் தெய்வங்களிடம் சொல்லவும் செய்வார்.”

இருந்தாலும் தெய்வம் இல்லையென்றும், நிறைய தெய்வங்கள் இருக்கின்றன என்றும், ஒரு தெய்வம்தான் இருக்கிறது என்றும், மூன்று தெய்வங்கள் ஒன்றாக வசிக்கின்றனர் என்றும், தெய்வங்களுக்கு அன்பான ஒரு தாய் இருக்கிறார் என்றும் வாக்குவாதம் செய்யவும், வீணாக ஒருவருக்கொருவர் சண்டைபோடவும் செய்கிறவர்கள் இன்றும் கிலாபிகளின் நகரத்தில் இருக்கின்றனர்.

 

உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கான் – MDM

ஃபேஸ்புக்கில் நண்பர் எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி எழுதிய அருமையான கட்டுரையை நன்றியுடன் பகிர்கிறேன். ’உஸ்தாதை வணங்குதல்’ என்று தலைப்பிட்டிருக்கலாம். ஆனால், அது உரிமை மீறல்! அன்பு எம்.டி.எம் அமைத்ததே இருக்கட்டும். – AB
*

Bismillah Khan

உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கான்
——————————————
எம்.டி. முத்துகுமாரசாமி.

முன்பெல்லாம் காசிக்கு போய்விட்டு பாரத ரத்னா, இந்துஸ்தானி இசை மேதை உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானை சந்திக்காமல் நான் ஊர் திரும்பியதே இல்லை. 1995 ஆம் வருடம் என்றுதான் நினைக்கிறேன் காசி விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானின் ஷெனாய் கச்சேரியைத் தொடர்ந்தே பூஜைகளும் பிரார்த்தனைகளும் ஆரம்பிக்கும் என்று என் நண்பர் பத்ரி சொன்னதைத் தொடர்ந்து உஸ்தாதின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தோம். பத்ரி அலகாபாத்தில் வசிப்பவர்; இசை ஆராய்ச்சியாளர்; த்ரூபத் காரானா (வம்சாவழி) இசையில் ஆய்வு விற்பன்னர். டெல்லியில் நடந்த கருத்தரங்கு ஒன்றில் சந்தித்த நாங்கள் இந்துஸ்தானி இசையைப் பகிர்தல், அதைப் பற்றிய உரையாடல் என எங்கள் நட்பு சீக்கிரத்திலேயே ஆழமாகிவிட்டது. பத்ரி என்னை ஒரு மாதிரியாக வைத்து தென்னிந்தியாவைப் பற்றியே பல பொது அபிப்பிராயங்களை உருவாக்கிக்கொண்டிருப்பவர். இசை தவிர நாங்கள் எதைப் பற்றி பேசினாலும் அது எங்களுக்குள் சண்டையில்தான் முடியும். உஸ்தாதின் முதிய உருவம் அந்த மண்டபத்தின் வாசலில் மெதுவாக நடந்து வந்தபோது பத்ரி ‘விழு காலில்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் சாஷ்டாங்கமாய் உஸ்தாதின் காலில் விழுந்தார். நான் தயக்கத்துடன் நின்று கொண்டே கை கூப்பினேன். பத்ரியைப் போலவே என் பக்கத்தில் நின்றிருந்த எல்லோரும் மளேர் மளேரென உஸ்தாதின் காலில் விழ நான் மட்டும் தர்ம சங்கடத்துடன் நின்றிருந்தேன். என்னைக் கடந்து செல்கையில் உஸ்தாத் என் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். இசை மேதைகளுக்கே உரிய ஆனந்தத்தில் தோய்ந்த கண்கள்; கனத்த இமைகள். சாயரட்சைக்கு முந்திய நேரம். விளக்கொளி பட்டு அவரின் முகச் சதைகள் பொன்னிறத்தில் மின்னின. அன்று அவர் ஜய்ஜய்வந்தி ராகத்தில் அபூர்வமான இசைக்கோவை ஒன்றை வாசித்தார். அடுத்த நான்கு ஐந்தாவது நிமிடத்தில் மனம் லேசாகி மென்மையாகி கிறங்கிவிட்டது.

மறு நாள் உஸ்தாதை சந்திக்கலாமா என்று பத்ரியிடம் கேட்டேன். காலில் விழுந்தவனுக்குக் கிடைக்காத ஆசீர்வாதம் நின்றவனுக்கு கிடைக்கிறது என்று காலையிலிருந்து பத்ரி புலம்பிக்கொண்டிருந்தார். காசியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் இசை சேகரித்ததில் எனக்கு சில கேள்விகள் இருந்தன அவற்றை உஸ்தாதிடம் கேட்கலாம் என்று எனக்கு எண்ணம். பத்ரிக்கு உஸ்தாதின் குடும்பத்தினரில் சிலருடன் நெருங்கிய பழக்கம் ஆனால் உஸ்தாதிடம் போய் பேட்டியெல்லாம் எடுத்ததில்லை. நாங்கள் கங்கைக் கரையில் ஹனுமான் ‘காட்’டில் உட்கார்ந்திருந்தோம். பத்ரி என்னை அங்கேயே இருக்கும்படி சொல்லிவிட்டு தன் நண்பரிடம் பேசி உஸ்தாதை சந்திக்க அனுமதி வாங்கச் சென்றார். கங்கையின் ஓட்டத்தை பார்த்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தேன். தூரத்தில் சிலர் படகுகளை வலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கங்கை அமைதியாக மெல்லிய சுழிப்புகளுடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். கங்கையின் ஓட்டத்தைப் பார்க்க பார்க்க முந்தைய தினம் கேட்ட உஸ்தாதின் ஷெனாய் இசை மனதில் இனிமை கொண்டது. கங்கை உஸ்தாதின் இசைக்கேற்ப ஓடுகிறாளா இல்லை அவள் ஓடுவதற்கு ஏற்ப உஸ்தாத் ஷெனாய் வாசிக்கிறாரா? கௌதம் கோஷ் இயக்கிய உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானின் வாழ்க்கை பற்றிய ‘மைல்கல்லை சந்தித்தல்’ (Sang-e-Meel Se Mulaqat ) என்ற ஆவணப்படத்தில் உஸ்தாத் கங்கைக் கரையில் அமர்ந்து சாதகம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கும் காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் படத்தை பத்ரியோடு சேர்ந்து இரண்டு நாட்களுக்கு முன்தான் பார்த்திருந்தேன். சத்யஜித் ரேயின் ‘ஜல்சகர்’ படத்தில் உஸ்தாத் நடித்திருக்கிறார். ரேயின் அதிகம் பேசப்படாத படங்களில் அதுவும் ஒன்று. மாறும் காலத்திற்கேற்ப மாற இயலாத ஜமீந்தார் குடும்பத்தைப் பற்றிய கதை. தாதாசங்கர் பந்தோபத்யாயாவின் சிறுகதையை ரே என்ன மாதிரியாக படமாக்கியிருக்கிறார் அன்று அடிக்கடி வியந்த படம். பத்ரியிடம் ரே படத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தபோது பத்ரி ‘ஷெனாயின் அழைப்பு’ (Goonj Uthi Shehnai) என்ற இந்தி படத்தை பார் என்று போட்டுக்காட்டினார். அந்தப் படம் முழுக்க உஸ்தாதின் ஷெனாய் இசை வருகிறது. படத்தில் உஸ்தாதின் ஷெனாய்க்கும் அப்துல் ஹலீம் ஜாஃபர் கானின் சிதாருக்கும் நடக்கும் ஜுகல்பந்தி எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அவருக்கும் எனக்கும் மறு நாளே சந்திக்க அனுமதி கொடுத்துவிட்டார் உஸ்தாத் என்ற மகிழ்ச்சியோடு திரும்பிய பத்ரி நாட்டுப்புறவியல் இந்துஸ்தானி இசையை எப்படி அணுகுகிறது என்று அறிந்து கொள்ள விரும்பினார். ஹனுமான் ‘காட்’டிலிருந்து கிளம்பி வாரணாசியின் வீதிகளில் பேசிக்கொண்டே நடந்தோம். இந்துஸ்தானி இசை பெரும்பான்மையான நாட்டுப்புறவியல் அறிஞர்களுக்கு பிடிப்பதில்லை. அதில் முதன்மையானவர் பேராசிரியர் ஜவகர்லால் ஹண்டு. என்ன இசை இந்துஸ்தானி இசை, அரண்மனையின் வளாகங்களில், அரச சபைகளில் எங்கே ராஜாவுக்கு வலித்துவிடுமோ என்று பார்த்து பார்த்து மென்மையாக வாசிக்கப்படுகிற இசை என்று திட்டுவதற்கு சளைக்கமாட்டார் ஹண்டு. அவர் ‘அரண்மனை சிந்தனைச் சட்டகம்’ (palace paradigm) என்ற கருத்தாக்க கட்டுரை ஒன்று எழுதி அதைத் தொடர்ந்து அரண்மனை என்பதினை மையமாகக்கொண்டே இந்திய கலைகளும் அழகியலும் அமைந்துள்ளன என பல கருத்தரங்குகளில் வாதிட்டு வந்தார். கம்பீரமானவன் என்றால் சக்கரவர்த்தி, அழகி என்றால் மகாலட்சுமி, அழகு என்றால் பொன், பட்டு என்று நம் அனைத்து உவமைகளும் தினசரி பேச்சும் எழுத்தும் கலையும் ஒரு அரண்மனையை மண்டைக்குள் சதா சுமந்து திரிகிறவர்களாய் நம்மை ஆக்கியிருக்கிறது அதன் உச்சமே ஹிந்துஸ்தானி இசை என்று வாதிடுவார் ஹண்டு. பத்ரியிடம் ஹண்டுவின் கருத்தினைச் சொல்லப் போய்தான் அவருக்கு கோபம் பொத்துக்கொண்டது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து அரசர்களும் கோவில்களும்தான் இந்துஸ்தானி இசையை போற்றி வளர்த்தார்கள் ஆனால் இசைக்கலைஞர்களின் சுதந்திரங்களில் அவர்கள் தலையிடவில்லை. சாதி, மத பேதமும் பார்க்கவில்லை. இசைக்கலைஞர்கள் தங்களுக்குள் கொடுக்கல் வாங்கல்களை நிகழ்த்திக்கொண்டார்கள், அவர்கள் பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தின் மினுமினுக்கும் மாயைகளுக்குச் சற்றும் ஆட்படவில்லை. இந்துஸ்தானி இசை வரலாற்றினை கூர்ந்து படிப்பவர்கள் எவருமே ஒரு இருநூறு வருட பிரிட்டிஷ் காலனி ஆதிக்கத்தின் தாக்கமே இல்லையே என்று வியப்பார்கள். பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு கை கட்டி கப்பம் செலுத்திய குட்டி ராஜாக்கள் தங்கள் விருப்பப்படி இந்துஸ்தானி இசையை வழி நடத்தியிருந்தார்கள் என்றால் இன்றைக்கும் தனித்துவமான இசை நிலைத்திருக்காது என்பதே என் கருத்து என்று நான் எடுத்துச் சொல்ல பத்ரி ஆசுவாசமடைந்தார். பணத்துக்கு ஊழியம் செய்கிறவர்கள் கலைஞர்கள் சிந்தனையாளர்கள் என்பது கலை சிந்தனை ஆகியவற்றின் உள் இயக்கம் அறியாதவர்களின் பேச்சு; ஹண்டுவின் கருத்து பொதுப்புத்தியை விளக்க பயன்படுமே தவிர இசை மரபுகளின் வரலாறுகளையோ அல்லது அவற்றின் அழகியல்களையோ அறிய உதவுவதில்லை என்று மேலும் விளக்கினேன்.

மறுநாள் பழத்தட்டுகளும் இனிப்புகளும் வாங்கிக்கொண்டு உஸ்தாதின் வீட்டிற்குப் போனோம். அவர் கொடுத்திருந்த நேரத்திற்கு கொஞ்சம் முன்னாலேயே போய் விட்டோம். உஸ்தாத் தொழுகையிலிருந்தார். உஸ்தாத் தினசரி ஐந்து வேளை தொழக்கூடியவர் முஹ்ஹரம் அன்று எந்த கச்சேரிக்கும் போகமாட்டார் என்று தெரிந்துகொண்டேன். உஸ்தாதின் குடும்பம் பெரியது, பதினைந்து பேரக்குழந்தைகளாவது இருப்பார்கள் என்றார் பத்ரி. உஸ்தாதின் குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவரிடம் அவர் இந்தியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். உஸ்தாத் ஆறு வயதில் பீகாரிலிருந்து காசிக்கு வந்தாராம். அவருடைய மாமா காசி விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் ஷெனாய் வாசிக்கும் கலைஞராய் பணிபுரிந்தாராம் அவரிடமே உஸ்தாத் ஷெனாய் கற்றுக்கொண்டு மேதையானர் என்று அவர்களின் உரையாடலை மொழிபெயர்த்தார் பத்ரி.

என்னை இசை சேகரிப்பவர், ஆராய்ச்சியாளர் என்று உஸ்தாதிடம் பத்ரி அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். உஸ்தாதின் கண்களில் சினேகம் தெரிந்தது. நான் காசியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் சேகரித்த இசை குறித்து அவரிடம் பேட்டி எடுக்க விரும்புகிறேன் என்றேன். எனக்கு இந்தி தெரியாது என்பதால் பத்ரி எனக்கு மொழிபெயர்ப்பார் என்றேன். டேப்ரிகார்டர், கேமரா எல்லாம் இல்லாமல் பேசுவது என்றால் தனக்கு சம்மதம் என்றார் உஸ்தாத். நீங்கள் இப்படி பவித்திரமான இஸ்லாமியராக இருக்கிறீர்களே விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் ஷெனாய் வாசிப்பது என்று இழுத்தேன். உஸ்தாதின் கண்களில் குறும்பு. என்ன செய்ய விஸ்வநாதர் இவன் முஸ்லீம் இவன் இந்து என்று பார்த்தா அருள் பாலிக்கிறார் இறைவன் எவ்வழி கலைஞர்கள் அவ்வழி; இதில் என்ன பெரிய ஆராய்ச்சி வேண்டிக்கிடக்கிறது என்ற உஸ்தாத் நான் சரஸ்வதி உபாசகன் தெரியுமா என்று வினவினார். இந்துஸ்தானி இசையில் ராகத்தினை ஆலாபனை (ஆலப்- இந்தி) செய்கிறோமே ஆலப் என்ற சொல் அல்லா என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது என்று ஒரு வழக்காறு உண்டு. ஆலாபனையின்போதுதான் ஒரு ராகத்தை ஒரு உணர்வை உணர்ச்சியை இந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞன் அடையாளம் காண்கிறான், அந்த உணர்வின் எல்லைகளை பரிசோதிக்கிறான், அதன் நுட்பங்களை வடிவாக்குகிறான், சக மனிதனிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறான் அவனுக்கும் அந்த உணர்வும் தேடலும் அர்த்தமாகிறதா என்று கவனித்து கவனித்து மேலே போகிறான். இது பாலைவனத்தில் தனியாக மாட்டிக்கொண்டவன் வழி தேடுவது போல. கொஞ்சம் கவனம் பிசகினாலும் வழி தப்பிவிடும் உணர்வு வேறொன்றாகிவிடும். அல்லாவின் பெருங்கருணையே அந்த உணர்வுகள் ஆனால் தேர்ந்தெடுத்த இந்தக் கண உணர்விலிருந்து வழி தப்பாமல் இருக்க, உணர்வு துல்லியமாக சரஸ்வதி கடாட்சம் வேண்டும் என்று உஸ்தாத் பேசப் பேச பத்ரி எனக்கு மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த சந்திப்புக்கு பிறகு உஸ்தாதை காசி செல்லும்போதெல்லாம் போய்ப் பார்த்தேன். சில சமயங்களில் அவர் சரியாகப் பேசினதில்லை. சில சமயம் அவர் சாதகம் செய்வதை அவருடைய மாணவர்களோடு மாணவர்களாய் உட்கார்ந்து பார்த்துவிட்டு கேட்டுவிட்டு திரும்பியிருக்கிறேன். கேரளத்திலிருந்து அவருக்கு ஒரு மாணவர் உண்டு என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் ஆனால் நேரில் சந்தித்ததில்லை. 2004 இல் மீண்டும் பத்ரியும் நானும் உஸ்தாதை சந்திக்கச் சென்றோம். இந்தப் பத்தாண்டுகளில் நான் இந்துஸ்தானி இசை பற்றி ஏராளமாக வாசித்தேன். இந்துஸ்தானி இசையினை ஏகத்திற்கும் கேட்டேன். சேகரித்த இசைகளைப் பற்றி குறிப்புகள் எழுதி வைத்தேன். உஸ்தாதோடு அந்த சந்திப்பின் போது மிக விரிவாக இரண்டு நாட்கள் பேச முடிந்தது.

2006 இல் உஸ்தாத் மறைந்தபோது அவர் மறைந்த தினம் தேசிய துக்க தினமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

நேற்று தற்செயலாய் பத்ரி அலகாபாத்திலிருந்து தொலைபேசியில் அழைத்தார். உஸ்தாதின் காலில் நான் விழவில்லை என்பதை அவர் இந்த உரையாடலிலும் குத்திக்காட்டத் தவறவில்லை. அவருக்கு என்ன தெரியாதென்றால் ஒவ்வொரு முறை உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாஹ் கானின் இசையைக் கேட்கும்போதும் நான் மானசீகமாய் அவர் காலில் விழுகிறேன் என்பது.

(மீள்/நீண்ட கட்டுரையின் பகுதி).

*

mdm-fb2

நன்றி : எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி

« Older entries