படிப்பினைகள் சொல்லும் காணொளி

Mothers… A lesson from Eagle… Mother’s love is incomparable to anything…
Thanks to : Alex Varma & Slm Hanifa
https://www.facebook.com/alex.varma.399/posts/3887640341256074

கடவுளைக் காப்பாற்றுங்கள்! – தென்கச்சி சுவாமிநாதன்

‘நண்பர்களே! வயதாகிவிட்டதே என்று யாரும் கவலைப்படாதீர்கள். பலபேருக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைப்பதே இல்லை!’ என்று தமாஷ் பண்ணும் நம்ம தென்கச்சியார், கடவுளைக் காப்பாற்றுங்கள் என்றொரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். தலைப்பிற்கு முன், ‘இயலாதுதான், இருந்தாலும்..’ என்று அடைப்புக்குறிக்குள் போட்டிருக்கலாம். பழசாக இருந்தாலும் ரசித்துப் படித்தேன்.
***
கடவுளைக் காப்பாற்றுங்கள்! – தென்கச்சி சுவாமிநாதன்
—————–
ஒருவருக்கு திடீரென்று தலைவலி. உடனே மருத்துவ மனைக்குப் போனார்.
டாக்டரிடம் சொன்னார். அந்த டாக்டர், இவரை ஓர் அறையில் படுக்க வைத்தார். ஒரு மருந்துச் சீட்டு எழுதினார்.
அங்கே நின்று கொண்டிருந்த ஒருவரிடம் கொடுத்து, “இதை உடனே வாங்கி வா!” என்றார். அவர் அதை வாங்கிக் கொண்டு வெளியே ஓடினார். மருந்து வாங்கப் போன ஆசாமி வருவார் என்று காத்திருந்தார்கள். ஆனால், போனவர் வரும் வழியாகத் தெரியவில்லை . மருந்து கிடைக்காமல் எங்கே அலைகிறாரோ? படுத்திருந்தவருக்குத் தலைவலி இன்னும் அதிகமாயிற்று. டாக்டர் பார்த்தார். உடனடியாக இன்னொரு மருந்தின் பெயரை எழுதினார்.
“இது கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை!” என்று அந்தச் சீட்டை இன்னொருவரிடம் கொடுத்து வாங்கி வரச் சொன்னார்.
அவரும் அவசரமாக வெளியே ஓடினார். ஆனால், வந்து சேரவில்லை .
படுத்திருந்தவரை தலைவலி பாடாகப்படுத்துகிறது. டாக்டரும் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இந்த சமயத்தில் அந்த மருத்துவமனையின் வாசல் புறத்தில் ஏதோ கூச்சல் கேட்கிறது. அங்கே ஒரு சுழலும் வழி… ஒருவர் பின் ஒருவராகத்தான் உள்ளே வர முடியும். கால்நடைகள் நுழையாமல் இருக்க அந்த ஏற்பாடு.
அங்கே இரண்டு பேர், ‘நான்தான் முதலில் உள்ளே நுழைவேன்!’ என்று இருவரும் நின்று கொண்டு தங்களுக்குள் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விளைவு- இரண்டு பேருமே செல்ல முடியவில்லை.
இவர்கள் போடுகிற சத்தத்தைக் கேட்டு டாக்டர் வெளியே ஓடி வந்து பார்க்கிறார். அந்த இரண்டு பேருமே உள்ளே படுத்திருக்கிற தலைவலிக்காரருக்காக மருந்து வாங்கப் போனவர்கள்.
இருவரின் கையில் இருப்பதும் ஒரே நோய்க்கான மருந்துதான் என்பது அவர்களுக்குப் புரியவில்லை.
உள்ளே படுத்திருப்பவரோ, தலைவலியால் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கான மருந்தை வைத்திருப்பவர்களோ வெளியே சண்டை போட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
விளைவு? தலைவலி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது! இதுதான் இன்றைய ஆன்மிகம்!
மனித குலம்தான் அந்த நோயாளி. கடவுள்தான் அந்த மருத்துவர். மதவாதிகள்தாம் அங்கே சண்டை போடுகிறவர்கள்.)
சரி… இப்போது கதையைத் தொடரலாம். டாக்டர் அவசரமாக வெளியே ஓடி அவர்கள் கையில் இருந்த இரண்டு மருந்தையும் வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடுகிறார்.
ஒரு பாட்டில் மருந்தை அந்த நோயாளிக்குக் கொடுக்கிறார். இன்னொரு பாட்டில் மருந்தை அவசரமாகத் தானே சாப்பிட்டு விடுகிறார்!
ஆமாம்!
இப்போது டாக்டருக்கும் தலைவலி!
மதவாதிகளே!
தயவுசெய்து கடவுளைக் காப்பாற்றுங்கள்!
*
நன்றி : சக்தி விகடன் , தமிழ்நேசன்1981 & பூடகம்
*

‘மொழி, அழாதே..’ – தாஜ்

மறைந்த உயிர் நண்பர் சீர்காழி தாஜ் பற்றி அவரது முகநூல் தோழி அமுதமொழி எழுதிய கண்ணீர் புகழ் நினைவஞ்சலியைப் பகிர்கிறேன்.

*

வாழ்க்கை பள்ளத்தாக்கை சாடித் தாவி கடக்க முனைந்த நவ கலைகளின் ஈடுபாடு மனிதகுல மேன்மைக்கு அழகும்- கீர்த்தியும் சேர்க்குமென நம்பும் இன்னொரு நண்பனை நான் எங்கே தேடுவேன்.

உள்ளொளி பிரவாகம் ஓயாமல் சலசலத்து ஓடிய உங்கள் ஆன்மா பல யதார்த்தம் மீறிய கற்பனையில் தளும்பிய வண்ணம் இருப்பதைப் பதிவுகள் மூலம் அறியத்தந்தீர்கள் தாஜ்.

ஒரு இஸ்லாமியராக பிறப்பால் இருந்தபோதும் மதம் பற்றிய தீவிர சிந்தனையோ நம்பிக்கையோ இல்லாதவர் நீங்கள்.

மனித நேயமும் மனிதகுல ஜீவிதமும் மட்டுமே நீங்கள் கேட்ட கேட்க காதலுற்ற இன்னிசை.

உங்கள் தீவிர அரசியல் பதிவுகளைப் படிக்கும் பொழுதெல்லாம் எனக்கு என் அப்பாவின் நினைவு வரும். அவரும் அப்படித்தான் ஆங்கில இந்து பேப்பரை ஒரு வரி விடாமல் படிப்பார். ரேடியோவினை காதருகில் வைத்து செய்திகளை கேட்டபடியே இருப்பார்.

ஆரியத்தின் மனிதகுல வெறுப்பரசியலுக்கு மாற்றாக திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் முதன்மைத் தலைவர் ஸ்டாலின் மீது அதி நம்பிக்கை கொண்டிருந்தீர்கள்.

உங்கள் அரசியல் பதிவுகள் முகநூல் வழி அரங்கேற்றம் காண்பதைத் தடைச் செய்ய உங்கள் வீட்டில் மட்டும் மின்சாரம் வராமல் செய்து விட்டார்கள் என்று கூட பதிந்துள்ளீர்கள். நான் ஆச்சரியம் அடைந்திருக்கிறேன் இப்படி கூட நடக்குமா என்று.

இயற்கை நேசர் நீங்கள். நான் ஒரு முறை என் வீட்டருகில் இருக்கும் வனக் காளியின் படத்தையும் அதன் அமைவிடத்தையும் வர்ணித்து எழுதிய பொழுது அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவாவுற்றீர்கள்.

நான் வாருங்கள் என்று சொன்னபொழுது ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்துடன் வருவதாக கூறினீர்கள்.

இலக்கியம் பற்றி என்னுடன் பேச வேண்டும் என்று என்னைக் கூட சீர்காழி வரும்படி அழைத்தீர்கள். “பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு எதிர் வீடே மொழி ” என்று வழி கூட சொன்னீர்கள்.

என் வீட்டில் போர்டிகோவில் இருக்கும் டைல்ஸ் போல நீங்களும் போட்டுள்ளதைச் சொன்னீர்கள்.

ஏதோ மனச்சோர்வு உடலின் உபாதைகள் வாழ்வின் நளிந்த நாட்கள் நான் சோர்வுற்று மரணம் பற்றி ” வந்தால் தேவலாம் “என்று சொல்கிறேன் ” நீங்கள் நல்ல உற்சாகமாக இருக்கும் பொழுது இதைப் பற்றி நிறைய பேசலாம் ” என்று சொல்லி உடனே மரணம் பற்றிய உரையாடலைத் தவிர்த்தீர்கள்.

ஆனால் இன்று அக்கொடிய மரணத்திலேறி மரணத்தின் வசனங்களை எனக்கு உபதேசம் செய்கிறீர்கள்

உங்கள் சிந்தனை செயல் இரண்டும் இலக்கியமும் இந்திய மக்களின் நலனும் என்ற இரட்டை புரவிகளின் மீதே சஞ்சாரம் செய்து கொண்டிருந்ததை இந்த உலகம் அறியத் தந்தீர்கள்.

இந்த முகநூல் பயணத்தில் உங்களைப் பற்றிய பல அரிய தகவல்களை உங்கள் வாழ்க்கை நெறியை இலட்சிய நகர்வை அறியத் தந்தீர்கள்.

உங்களுக்கு உங்கள் தாயின் மீதும் மனைவி மீதும் உங்கள் மகள் மீதும் குழந்தைகள் மீதும் பேரக் குழந்தைகள் பேத்திகள் மீதும் இருந்த அன்பினை உங்களுக்கே உரிய வாஞ்சையுடன் அறியத் தந்தீர்கள்.

அதில் ஒரு துளியினை உங்கள் பரிவும் பாசமும் மிக்க நட்பின் வழி நானும் துய்த்திருக்கிறேன்.

நாடு இனம் மதம் கடந்த உங்கள் அன்பின் பரந்துபட்ட விசாலத்தை அறிந்திருக்கிறேன்.

நீங்கள் எங்கோ சீர்காழியில் நானோ காவேரிப்பட்டணத்தில்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நேரில் பேசிக் கொண்டதில்லை .

எல்லாம் இந்த இணைய வழி தொடர்பு மட்டுமே.

ஆனால் உங்கள் மரணம் ஏற்படுத்தும் துக்கம் தாளாமல் இரவெல்லாம் அழுது அழுது மனம் இறுகிவிட்டது.

ஏன் என்று தெரியவில்லை புரியவுமில்லை.

நீங்கள் எனக்கு என்ன உறவு. உங்கள் மரணம் என்னை ஏன் இவ்வளவு பாதிக்கின்றது.

கேள்விகள் விடையற்ற கேலி செய்யும் கேள்விகள்.

மனித மனம் அதன் நுட்பத்தில் உணரும் உன்னதம் மிக்க உணர்வுகள் காரண காரியங்களை கடந்தவை என்பதை மட்டுமே நான் அறிகிறேன்.

தேற்றுவார் இன்றி அழுதபடி இருக்கும் என் காதுகளில் ” மொழி அழாதே ” என்று சொல்லிப் போக வருவீர்கள் என்று காத்திருக்கிறேன் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் தாஜ் பிரிய நண்பரே!

*

Thanks : Amuthamozhi Mozhi

இப்ராஹீம் மனநிலை – நாகூர் ரூமி

ஃபேஸ்புக்கில் நண்பர் நாகூர் ரூமி பகிர்ந்தது, நன்றியுடன்…
*

இப்ராஹீம் மனநிலை

நாம் காலமெல்லாம் தோல்வி அடைந்தே பழக்கப்பட்டுப் போனதனால், தோல்விக்கும் நமக்கும் ஒரு அழுத்தமான தொடர்பு, ஒரு நட்பு, ஒரு ’முஹப்பத்’ ஏற்பட்டுவிட்டது. அதனால்தான் ஒரு நேரத்தில் இருக்கும் மனநிலை இன்னொரு நேரத்தில் நமக்கு இருப்பதில்லை. ஒரு நேரத்தில் இருக்கும் முகம், இன்னொரு நேரத்தில் ‘மொஹரக் கட்டை’யாக மாறிவிடுகிறது! இப்படிக் கசங்கிப் போன மனதை வைத்துதானே நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்?

ஆனால் மனதில் அழுத்தமான, ஆழமான, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை வைத்திருந்தால் வெற்றியும் சந்தோஷமும் நமக்கு நிச்சயமாகக் கிடைக்கும். ’காற்றடித்தால் மலை ஆடுமா’ என்று மௌலானா ஜலாலுத்தீன் ரூமி (ரஹ்) அழகாகக் கேட்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட மலையைப் போன்ற மனநிலையை ’இப்ராஹீம் மனநிலை’ என்று நான் பெயரிட விரும்புகிறேன்.

இறைத்தூதர் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் நெருப்புக்குண்டத்தில் எறியப்பட்டபோது தர்க்க ரீதியாக, அறிவுப்பூர்வமாக யோசித்தால் ஒரு மனிதர், ஆமாம் ஒரேயொரு மனிதர், உயிர் வாழ வாய்ப்பே இல்லை. அந்த நெருப்புக் குண்டத்தின் அருகில்கூட யாரும் போக முடியவில்லை. வெகு தூரத்தில் இருந்து சர்க்கஸில் பீரங்கிகளுக்குள்ளிருந்து ’க்ளௌவுன்’கள் வெளித்தள்ளப்படுவதுபோல, தூரத்திலிருந்தே இப்ராஹீம் நபியவர்கள் அதற்குள்ளிருந்து நெருப்புக் குண்டத்தினுள் எறிந்து தள்ளப்பட்டார்களாம்.

அப்போது நடந்ததாக ஒரு நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. அப்போது வானவர் ஜிப்ரயீல் (அலை) தோன்றி ’உங்களை நெருப்பிலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டி இறைவனிடம் முறையிடுங்கள்’ என்று சொன்னார்களாம். அதற்கு இப்ராஹீம் நபி கொடுத்த பதில்தான் இங்கே மிக முக்கியமானது.

’இறைவனுக்காகத்தான் நான் இதில் விழுந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன? எனக்கு அவன் போதுமானவன் (ஹஸ்புனல்லாஹு வ நி’மல் வகீல்). நான் தனியாக எதுவும் அவனிடம் கேட்கத் தேவையில்லை’ என்று சொன்னார்களாம்! அந்த உறுதியான, மலைபோன்ற, அசைக்க முடியாத, பரிபூரண நம்பிக்கைதான் இப்ராஹீம் மனநிலையின் குறியீடு.

அந்த இப்ராஹீம் மனநிலை நம் அனைவருக்கும் வாய்க்குமானால், இன்ஷா அல்லாஹ் இப்போது பற்றி எரியத் தொடங்கி இருக்கும் தீயையும் இறைவன் நிச்சயம் குளிர்விப்பான். ”யா நாரு, கூனி பர்தன்” (நெருப்பே, குளிர்ந்து விடுவாயாக’) என்று நிச்சயம் உத்தரவிடுவான். இன்ஷா அல்லாஹ்.

அன்புடன்

நாகூர் ரூமி

« Older entries