சுயப் பரிசோதனை – ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப்

‘சம உரிமை’  இதழில் வெளியான  கட்டுரை ( July ‘2009).

*

சுயப் பரிசோதனை
ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் 

 
பதற்றத்தையும் அச்சத்தையும் எங்கும் பரப்பி, நாட்டின் முன்னேற்றத்தையும் சுபிட்சத்தையும் நாசப்படுத்துகிற எந்தச் சித்தாந்தமும் ‘வாழ்க்கை- வளர்ச்சி’ என்று வருகிறபோது ஸ்தம்பித்துப் போவது இயல்பு. வழிபாட்டு ஸ்தலங்கள், திருமண மண்டபங்கள், இடுகாடுகளில் பின்பற்ற வேண்டிய சடங்குகளையெல்லாம் தேர்தல்களிலும், சட்டமன்றங்களிலும், நாடாளுமன்றத்தினுள்ளும் அள்ளி வந்து கொட்டுபவர்கள், மக்களின் சிந்திக்கும் திறன் திசை மாறினால் இப்படித்தான் பாரதிய ஜனதா மாதிரி மூச்சுத் திணற வேண்டி வரும். பாரதிய ஜனதாவை வானளாவிய சிகரம் என்று வர்ணித்தவர்களே அதை இப்போது வெறும் காகித மலையாகச் சித்தரித்துக் கொண்டிருப்பது பெரும் கொடுமை; வேதனை.

பி.ஜே.பி.யின் 116 இடங்கள் என்பது சற்றேறக்குறையக் கடந்த தேர்தலில் காங்கிரஸ் வாங்கிய இருக்கைகள் அளவே. 62 தொகுதிகளைக் கைப்பற்றிய கம்யூனிஸ்ட்களையும் மாநிலச் சில்லறைக் கட்சிகளையும் தோளில் சுமந்துகொண்டு ஐந்தாண்டுகளை வெற்றிகரமாகக் கடக்க காங்கிரஸுக்கு முடிகிறதென்றால் அதற்கு முக்கியக் காரணம், பா.ஜ.க.வைப்போல் கரடு முரடான சித்தாந்தங்களைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டு கூத்தாடாமல், ‘வளர்ச்சி’ என்ற கவர்ச்சிகரமான சொற்களைக் கைகொண்டதுதான். காங்கிரஸைவிட அதிக எண்ணிக்கையில் தேசிய தலைவர்களைத் தன்னகத்தே வைத்துள்ள பா.ஜ.க., ‘ஏன் இந்த வீழ்ச்சி?’ என்று சுயப்பரிசோதனை செய்யாமல், உட்கட்சிப் பூசலில் இறங்கியிருப்பது மக்களைத் திசை திருப்பும் அல்லது ஏமாற்றும் முயற்சி. இந்தியாவிலுள்ள அத்தனை பெரிய மாநிலங்களிலும் அது கடுமையான சரிவைச் சந்தித்திருக்கிறது.

சீனா, கொரியா, தைவான் போன்ற முன்னேறிய நாடுகள் மாதிரித் திட்டம் போட வேண்டாம். செயல் புரிய வேண்டாம். குறைந்த பட்சம் அவற்றைப்போல் சிந்திக்கக் கூடத் தேவையில்லை என்று செயல்பட்ட எந்தக் கட்சியையும் மக்கள் ஏற்கவில்லை.  அமெரிக்காவுடன் ஒட்டுறவாடுவது தங்களது சீனத்து எஜமானர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை இருட்டிலே மறைத்துவைத்துவிட்டு, உற்பத்திக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் அவசியமான அணுசக்தியே தேவையில்லை என்று பிடிவாதம் பிடித்து காங்கிரஸ் அரசுக்கு வழங்கிய ஆதரவை நிர்த்தாட்சண்யமாகப் பறித்துக் கொண்டு இடதுசாரிகள் வெளியேறியதை மக்கள் சகித்துக் கொள்ளவில்லை. அவர்களும்கூட பா.ஜ.க.வைப் போன்று திருவிழாவில் காணாமல் போன குழந்தை மாதிரி விழி பிதுங்கி நிற்கிறர்ர்கள். பெரிய சித்தாந்திகள் என்று தங்களை வர்ணித்துக் கொண்ட இருகட்சியினருமே எதிர்காலத்தைத் தொலைத்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சுவது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

அவசியமில்லாமல் அவசரப்பட்டுத் தோழமைக்கட்சிகளுடனான நட்பை முறித்துக்கொண்ட இடதுசாரிகள் மட்டுமின்றி ராஷ்டிரீய ஜனதாதளம், பஸ்வானின் கட்சி, பாட்டாளி மக்கள் கட்சி, மனிதநேய மக்கள் கட்சி ஆகிய அத்தனை அமைப்புக்கும் மக்கள் தண்டனை வழங்கியிருப்பது அரசியல் வரலாற்றில் ஓர் அதிசயமான அற்புதம் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

நாட்டை வழி நடத்துவதற்குத் தேவையான மனமாற்றம் இப்போதெல்லாம் தலைவர்களிடமிருந்து வெளிப்படும் என்ற நம்பிக்கையில் நம்பிக்கையற்று  வெகுஜனங்களே பார்வையை மாற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் என்பதுதான் இந்தத் தேர்தலில் கிடைத்த படிப்பினை. இந்த நிலை நீடிக்குமாயின் இனிமேல் மேடையில் முழங்குவதெல்லாம் வீண்வேலை என்றாகிவிடும்.அதுகூட ஒருவகையில் நன்மைக்குத்தான். முழங்குவதை வெறுமனே ஏற்பதைவிடச் சுயமாகச் சிந்திப்பதற்கு வழிவகுக்கும்.

பள்ளத்தைச் சமப்படுத்துகிற முழக்கம் முனை மழுங்கிப்போய், வானத்தை வசப்படுத்துகிற படுகவர்ச்சிகரமான  திசையை நோக்கி இந்திய வேட்பாளர்களின் முகங்கள் திரும்ப ஆரம்பித்துவிட்டன. ‘தேர்தலில் நிற்பது எனது ஜாதிக்காரனா?’ என்று உற்றுப் பார்க்கிற பிற்போக்குச் சிந்தனையிலிருந்து விடுபட்டு, ‘என்னை முன்னேற்றப் பாதையில் அழைத்துச் செல்வானா?’ என்று வெகுஜனம் கேட்கத் துவங்கியதாலேயே ஜாதியச் சாயங்கள் அநேக இடங்களில் வெளுத்துப் போயின. ஆரம்பத்தில் நாட்டை உயர்ஜாதியினர்தான் ஆளவேண்டும் என்று கருதிய கடைநிலை வகுப்பாளர்கள்,பிற்காலத்தில் எப்படி அந்த மாயையை உடைத்தெறிந்தார்களோ, அதுபோன்று இப்போது கடந்தகால அந்தகார இருளிருந்து வெளிப்பட்டு ‘வளர்ச்சி’ என்ற விடியலை வழிபடத் துவங்கிவிட்டார் என்பதற்கு இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளே நிதர்சனமான சான்று.

இது காலம் வழங்குகிற மனமாற்றம். பிறந்ததிலிருந்தே மனிதன் ஒரேமாதிரியாக வாழ்ந்தான் என்றால் அவன் கற்சிலையாகவோ கருங்கற் பாறையாகவோ இருந்தான் எனப்பொருள். நல்லவேளையாக அவன் சுய நினைவாற்றலும் கடந்தகால அனுபவவங்களும் மிகுந்த மனிதனாக வாழ்ந்தான் என்பதை நிரூபிக்க இந்தத் தேர்தல் நன்கு பயன்பட்டிருக்கிறது.

தேர்தல் திருவிழாவின்போது பணம் தனது வலிமையைக் காட்டுவது, ஜல்லிக்கட்டு மாதிரி ஒரு சடங்கு. அன்பளிப்போ லஞ்சமோ 535 தொகுதிகளில் ஓரிரு இடங்களில் ஜெயித்திருக்கலாம். அதனால் வெற்றிக்குப் பணம்தான் அஸ்திவாரம் என்பது உண்மையாக இருக்கும்பட்சத்தில் அனைத்துக் கட்சியினரும்  கோடீஸ்வரர்களையே வேட்பாளர்களாக நிறுத்தியிருப்பார்கள். துரதிருஷ்டவசமாக அப்படியொரு நிலை வருமாயின் தேர்தலை நடத்துவதற்குப் பதில் ‘தேசமும் ஜனநாயகமும் விற்பனைக்கு’ என்று நாடாளுமன்ற முகப்பு வாயிலில் ஒரு பெரிய போர்டைத் தொங்க விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அதிருஷ்டவசமாக அப்படி எதுவும் நடக்காது என்று மக்கள் நிரூபித்திருக்கிறார்கள். என்றாலும் பணம் கொஞ்சம் தேவை என்பதோடு அதன் முக்கியத்துவம் முற்றுப் பெற்றுவிடுகிறது.

இந்தத் தேர்தலில் விசித்திரமான, வரவேற்புக்குரிய சில அம்சங்கள் பார்வையில் பளிச்சிடுகின்றன: புதிதாக வாக்குச்சாவடிக்குள் நுழைந்த லட்சோபலட்ச இளைஞர்கள் லாப்-டேப், டிவி.,போன்ற யாசகத்தைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, கௌரவமான நிரந்தர முன்னேற்றத்துக்கு உழைக்கத் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்திருக்கிறார்கள். லஞ்சம் வாங்கிப் பழக்கப்பட்ட பெற்றோர்களைக்கூட அவர்கள் பெருமளவு திசை திருப்பியிருக்கிறார்கள். ஜாதிக்காகவும் மதத்திற்காகவும் வரிந்துகட்டிக் கொண்டு உழைத்த உதிரும் இலைகளெல்லாம் இந்தத் தடவை ‘போகும் இடத்துக்குப் புண்ணியமாகட்டும்’ என்று புதியவர்களையும் ஓரளவு நல்லவர்களையும் தேடிப்பிடித்து ஓட்டளித்திருக்கிறார்கள்.

அமைதியாக வாழ்வதிலும் முன்னேற்றம் காண்பதிலும் அக்கறையில்லாமல் மக்கள், “ பாரதிய ஜனதா ஆட்சிக்கு வந்தால் ராமர் கோயில் அதே இடத்தில் கட்டப்படும் ” என்ற அத்வானியின் அறைகூவலை அப்படியே ஏற்றிருப்பர்களேயானால், பாரதீய ஜனதாவுக்கு ஏன் இப்பேர்ப்பட்ட படுபாதாளச் சரிவு? அதுவும் உத்தரப்பிரதேசத்திலும் குஜராத்திலும்? இந்தியாவின் பிரதமர் மற்றும் துணைப் பிரதமர் பதவிகளை வழங்கிக்கூடக் கட்டி முடிக்கப்படாத ராமர் கோயில் கட்டுமான பணி ஒரு நிரந்தரத் தேர்தல் அம்சம்;  தேர்தல் சமயத்தில் அந்தக்கட்சி பழக்கமாக வாடகைக்கு எடுக்கும் வாடிக்கையான வாசகங்களே அவை என்பதை மக்கள் நன்கறிவர். வருடா வருடம் ஏமாறுவதென்று நேர்த்திக்கடன் எதுவுமில்லை.

விவசாயத் தொழிலாளர்களும் தினக்கூலிகளும் பொது உடைமைச் சித்தாந்தங்களை அமிலப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தவில்லையெனில் கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு ஏன் இத்தனை பெரிய சறுக்களை வழங்கியிருக்கிறார்கள்? அதுவும் கேரளாவிலும் மேற்கு வங்கத்திலும்? தேசம் வறுமையில் உழலும்போது அவர்கள் தேவை. முன்னேற்றப்பாதையில் தடம் பதித்தபிறகு அவர்கள் ஓர் அநாவசியச்சுமை. எப்போது ஆட்டாவை மட்டிலுமே பேசிக் கொண்டிருந்த இடதுசாரிகள் டாடாவையும் பற்றிக் கவலைப்பட ஆரம்பித்தார்களோ அப்போதே சித்தாந்தத்தில் கிழிசல் விழ ஆரம்பித்துவிட்டது. இனிமேல் காரல் மார்க்ஸ் தேவையில்லை. பில் கேட்ஸ் போதும்.

***

நன்றி : ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் , ‘சம உரிமை’

***

தோழர்கள் தொடர்பு கொள்ள :

A. H. Hatheeb Sahib
16, Mohideen Palli Street, Nagore – 611002
Tel : 0365 250218, Mob : 9944884080
E-Mail : hatheeb@gmail.com

Advertisements

1 பின்னூட்டம்

  1. மீனா மரைக்கார்/பாரிஸ் said,

    02/09/2009 இல் 16:01

    A very good comment . நல்ல அருமையான கட்டுரை
    நடப்பு நிலவரங்களை நன்கு ஆய்ந்து விளக்கியுள்ளிர்கள். வாழ்த்துக்கள்.
    உண்மை பலருக்கு சுடும்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: